PRZERWANA SERIA SPURS, odrodzenie Kumingi, wściekły Jokić - Profesjonalne Studio NBA #287

Słuchajcie moi drodzy, dzisiaj mamy dla was 10 różnych tematów, mniejszych lub większych, związanych właśnie z NBA, bo wchodzimy w najlepszy etap sezonu, moim zdaniem przynajmniej. Mówię oczywiście o sezonie zasadniczym, bo nic nie jest w stanie przebić playoffów, ale na to niestety będziemy musieli jeszcze trochę Poczekać. Za chwilkę będę wyjaśniał o co dokładnie chodzi. Na pewno pogadamy dzisiaj nieco o ostatnim meczu Knicks-Spurs, o przebudzeniu, o odrodzeniu Jonathana Kumingi. No ale po prostu bądźcie z nami, bo tych tematów trochę będzie, więc zapraszamy. A póki co oczywiście zachęcamy do stawiania kciuków w górę, do zostawiania Subskrypcji na tym kanale. Walczymy tutaj strasznie, żeby dobić do tej, odnośnie okrągłych liczb, 150 tysięcy subskrypcji.

Dla fana Nuggets, dla zawodnika Nuggets MVP Shaya to jest MVP ukradzione, bo dla nich MVP zawsze powinien być Jokić. Dla zawodników Oklahoma, fanów Oklahoma MVP dla Jokića jest ukradzione, bo zawsze powinien być też Shaya, drużyna, która wygrywa 140 meczów w każdym sezonie. Więc myślę, że taki wiesz, napięcie, rywalizacja jest i też... Chyba jest takie poczucie, chociaż na razie Denver Nuggets do tej połowy zakładu swojej nie dojeżdżają, jest poczucie, że to powinno być chwilę konferencji. I wiesz, tych spotkań nie było jeszcze tak dużo bezpośrednich, więc one są, wiesz, ekstra smaczkiem, takie zwycięstwo naprawdę, naprawdę dużo daje mentalnie, szczególnie, że na przykład, wiesz, no właściwie teraz obie drużyny bardzo mocno ich potrzebują, bo Oklahoma cały czas lekko nadgania San Antonio Spurs, już tylko trzy mecze przewagi. A Denver Nuggets zaraz naprawdę spada na szóste miejsce.

Z tego co wiemy, to męczy go po prostu nadgarstek, co tłumaczy rzutowe kłopoty, niekoniecznie tłumaczy, czemu takie podania lecą tak słabo, że ludzie je przechwytują. Więc myślę, że ta porażka to jest jakiś szok, bo po prostu byli wyraźnie gorsi. Tak się powinni chyba w miarcie, żeby nie była dużo wyższa, bo miejsca ta była dla mnie wyraźnie, wyraźnie lepszą drużyną w tym meczu. To jeszcze pogadajmy o meczu San Antonio Spurs z New York Knicks. Ostatnio Wębi dostał takie pytanie na konferencji prasowej odnośnie tego, że ludzie już zaczynają mówić, narzucać taką presję San Antonio, że oni są gotowi do tego, żeby walczyć o mistrzostwo i czy klub, czy zawodnicy robią cokolwiek, żeby powstrzymać cały ten szum z zewnątrz, żeby im to nie poszło do głowy i Wębi powiedział, jesteś pierwszą osobą, która mi to mówi, więc żeby zablokować ten szum, może niech ktoś zabierze mój mikrofon.

Także niezły śmieszek z tego NBA'ego. No ale faktycznie można poczuć się pewnie w momencie kiedy wygrywasz 11 meczów z rzędu. Jest to taka najdłuższa seria San Antonio już od naprawdę dłuższego czasu. Pokonali tutaj między innymi tak dobre drużyny jak OKC, jak Orlando, jak Phoenix, Detroit czy Toronto Raptors. No i wiesz, to wygląda tak, że mogliby już na ten moment zrobić skok na bank po złoty puchar. Tylko, że kiedy wygrywasz tak dużo meczów, to zawsze są te sytuacje, których kompletnie nie przewidzisz i to się wydarzyło właśnie w meczu z New York Knicks. Jednak ta granie teksańczykom w europejskich porach kompletnie im nie podeszło. I o ile na początku spotkanie zaczęło się 12-punktową przewagą Spurs, to bardzo szybko scenariusz się odwrócił przeciwko nim.

Knicks zaliczyli serię 26-2 i praktycznie mecz się już skończył do połowy. No to po prostu blowout, nie? 114-89, festiwal trójek Michaela Bridgesa, prowadzenie Jelena Bransona, walka na tablicach Carla Antonego Townsa. I nie wiem, przepustka Majka Brauna do oddawania wszystkich możliwych rzutów, jakie tylko ci wpadną w ręce przez Mohameda Diawara. Więc seria się zakończyła. Tak, ale to tylko jedna porażka. Wiesz, no San Antonio Spurs ze wszystkich statystycznych miar wygląda jak kontender. U ciebie się znaleźli w mistrza albo nic tydzień temu, u mnie nie. Co bardzo, bardzo szczegółowo też argumentowaliśmy, no ale tylko trzy drużyny spełniają regułę Phila Jacksona kontentowania, czyli wygranie 40. meczu przed poniesieniem 20. porażki.

I na tych trzech drużynach lista się zamknie, ponieważ Boston Celtics zajęli 20. porażkę, zanim zdobyli 40. zwycięstwo, więc to jest tylko Detroit z San Antonio Oklahoma. W teorii to, w teorii mistrza powinniśmy poznać wśród tych trzech drużyn, z czego dwie z nich nie wygrały jeszcze serii w play-offach, San Antonio Spurs nie wygra jeszcze meczu, nie? I... I obrońca tytułu. Więc bardzo ciekawie, że nam tutaj zapowiada ta lista kandydatów. A Spurs, no wiesz, dostali gonga naprawdę mocnego. Ten mecz, tak jak powiedziałeś, to był blowout. Oni przegrywali go od początku do końca. Jakoś bardzo bym się tym nie przyjmował. Ile ta seria zwycięstw wygrała? Ile wygrały mecz od rzędu do tego czasu? 11. 11-1 zajęć to jest żaden problem, trzeba się pozbierać, może po prostu mecz aby nie siadł, może to po prostu pora nie była idealna. Oczywiście trzeba sobie to wziąć, zapisać do notesów trenerów, że hej, drużyna, która zagrała z nami mocniej fizycznie, pokazała parę ciekawych rzeczy, które na nas działają, więc na pewno warto wziąć to pod uwagę, ale jakoś bym się tam bardzo głównie zwieszał.

No tak, że wiesz, mnie to troszkę tak bawi, że czasami jedna poważna porażka albo jeden poważnie wygrany mecz jest w stanie kompletnie zmienić narrację dotyczącą twojej drużyny. I jak jeszcze Knicks znajdowali się tydzień czy dwa tygodnie temu, że ojej, oni są zbyt miękcy, grają w kratkę, nie potrafią się ogarnąć. Karl-Antony Towns cały czas tylko fauluje w ataku, nie potrafi się wstrzelić. Pokonali San Antonio Spurs, to że skoro w ciągu ostatnich dwóch tygodni byli już koronowani na miejscu w NBA i nagle San Antonio Spurs po tej jednej porażce są traktowani jak New York Knicks dwa tygodnie temu. Bo to jest już druga porażka z Knicksami, przecież przegrali też podczas NBA Cup. Wcześniej wygrali też z nimi raz, ale to było też po poważnych problemach, to było tylko dwupunktowe zwycięstwo.

Właśnie, bo tak naprawdę idealnie to zadziałał tak, że New York Knicks traktujemy poważnie, a Spurs jakoś bardzo nie zrzucamy, a wiesz, przestajemy poważnie traktować Spursa, nikt jakoś nie zyskuje na powadze za bardzo, bo to wciąż jest takie nieciekawe trzecie miejsce w tabeli i też parę dotkliwych porażek ostatnio, więc obie te drużyny raczej są takim przejściowym momencie sezonu. Czy chcesz powiedzieć coś o tym, jak wygląda rola Jeremiego Sochana w Nowym Jorku na ten moment? No na razie ryzyko się nie spłaca. Czy to ten ryzyko, o którym powiedzieliśmy? Idziesz do drużyny playoffowej, która gra wynik tu i teraz i absolutnie nie ma żadnego przymusu ani jakiejś głębokiej potrzeby tą grać. Możesz być wartością dodaną bardzo cenną, ale nie musisz nią być. W sensie to nie jest tak, że trener straci pracę, to nie jest tak, że nie wiem co zrobić, to nie jest tak, że nie mam kim grać.

Zrobi Jordana na pewno, ma dużą szansę zabić Bryanta Balauna, może być ciężko dogonić. Piotr Stanisławski napisał nam esej, nie będę czytał tutaj całości, chociaż na chwilkę wam powiększę, jakbyście chcieli sobie dać pauzę i to zobaczyć, ale w wielkim skrócie, bo ja to przeczytałem sobie wcześniej, Piotr zarzucił tutaj takie ciekawe spostrzeżenie odnośnie tego, że nasz tier z rankingów mistrz lub nic nie do końca jest dobrze opisany. Z tego względu, że w Mistrz lub Knicks to są zawodnicy, to są często, to powinny być drużyny, które są postawione pod ścianą, że muszą wygrać ten tytuł, a na przykład San Antonio Spurs, z których tam dorzuciłem, nie muszą. Bo oni dopiero są na początku swojej drogi, tylko po prostu są na tyle dobrze, że mogliby to zrobić.