Prawdziwe historie. Jurand

Czyli to były takie normalne mityngi? Tak, tak. Przedstawialiśmy się, rozmawialiśmy. Zasadą złotą było to, że nie można było dawać rad, bo to pamiętam doskonale, tylko po prostu opowiedzieć swoją perspektywę i to jak się na dany moment prowadzi człowiek, że tak powiem. Ale czy do wspólnoty AA należałeś, czy korzystałeś z tej formy pomocy, czy nie? Nie. Ja tylko tam w tym ośrodku i z tą moją grupą po prostu. Tak, żeby gdzieś tutaj publicznie, znaczy prywatnie, publicznie, nie wiem jak to się nazywa, no to nie, nie, nie. A powiedz, masz z tym problem, żeby mówić, że jesteś właśnie osobą trzeźwiejącą, czy nie? Jak ludzie reagują? Na pewno się śmieją. Pamiętają mnie z tych czasów imprezowych, a nie mieli możliwości zobaczenia mnie w momencie, w którym ja zacząłem pracę nad sobą i wychodzenia z tego wszystkiego.