Poznańskie Historie - Odcinek 4

Jest tym, że Jarogniew Drwęski w tym okresie, czyli w kwiecie 1919 roku, kiedy miał już wyjątkowo wygodną sytuację, bo wiadomo, że Poznań już był całkowicie polski, otrzymał jako zadanie i wziął na siebie zadanie spolonizowania, spolszczenia miasta. I rzeczywiście w tym czasie, kiedy on był prezydentem miasta Poznania, spolszczył aparat urzędowy. Czyli wymienił urzędników na Polaków. Zajął się też sprawami zaopatrzenia, sprawami aprowizacyjnymi. Tutaj bardzo współpracował z żoną Izabelą Amrogowicz. W związku z tym 9 stycznia 1919 roku Drwęski powołał Główny Urząd Żywnościowy. 17 sierpnia tego roku zajął się sprawami kulturalnymi, a więc miasto przejęło Operę Poznańską, Bibliotekę Karaczyńskich i Teatr Polski.

Oczywiście odbył się uroczysty pogrzeb. Drwęski został pochowany na cmentarzu, późniejszym cmentarzu zasłużonych Wielkopolan. Grobowiec zachowany jest do dzisiaj. Dłużej funkcjonowała, działała jego żona, pani Izabela z Amorgowiczów Drwęska. Dwa jej synowie nicze specjalnie nie zaakcentowali swojej aktywności we władzach miejskich. Ale ciągle był ten Drwęski, Drwęski, Drwęski jako ten, który to zapoczątkował. Nie ma się czemu dziwić, że w Poznaniu mamy Park Izabei Jarosława Drwęskich, dawny Park Lubuski za Pomnikiem Powstańców Wielkopolskich. Od 2003 roku na Podolanach jest ulica poświęcona Jarogniewowi Drwęskiemu. Istnieje zresztą książka bardzo ciekawie napisana, bardzo interesująca, monografia Drwęskiego i jego bogu rodziny, napisana przez profesora Waldemara Łazuchę.