Zadziczenie. Rozmowa z Dianą Lelonek

Diana jest także akademiczką. Prowadzi swoją pracownię na Wydziale Badań Artystycznych i Studiów Kuratorskich Warszawskiej ASP. W pracowni zaciera granice teorii i praktyki i rozwija wraz z studentkami taką usytuowaną wiedzę, która jest mocno na pograniczu sztuki, nauki i aktywizmu. Osoby studenckie wychodzą na spacery, uczą się ogrodnictwa, studiują działania postartystyczne czy sztukę użyteczną. Spekulują też o międzygatunkowych sojuszach i jednocześnie starają się je motywować. Pamiętam, jak podsumowując pierwszy rok pracowni, w zeszłe wakacje studentki zaprezentowały swoje prace właśnie na tzw. nieużytkach w dzielnicy Siekierki, gdzie w gąszczu łąk puszczały swoje prace dźwiękowe. I bardzo różnorodne refleksje na temat kondycji ziemi, na styku użyteczności, nieużyteczności i pojęcia miejskiej produktywności w obliczu rozwijającej się budowlanki.

Znamy się z Dianą właściwie dość dobrze, bo w zeszłym roku robiłam u niej aneks do mojego dyplomu na ASB i też wspólnie działamy w rewirach postartystycznych. Chodzimy razem na protesty i jeździmy między innymi na plener do miejscowości Opolno-Zdrój, która znajduje się nad odkrywką w Turowie. Zauważyłam w Twojej pracy często pojawiający się motyw odpuszczenia. Przypomina mi ten motyw słowa nibioreckiego filozofa Bayaka Molafe, który często mówi o tym, że times are urgent, we need to slow down, czyli że czasy są naglące i musimy zwolnić. I ten motyw tutaj zauważyłam na przykład w Twojej pracy zatytułowanej Kompost, w której pojawia się ta osoba, osoby ludzkie, które decydują się zostać skompostowane i w pewien sposób również pochłonięte przez ziemię.

Ja wiem też, że planujecie współpracę, czy już tworzycie współpracę z Muzeum Ziemi razem z studentkami ASP i swoją pracownią, więc może to też jest jakiś taki ciekawy wątek, bo tam też jest ten obszar geologii, który się łączy ze sztuką. No tak, to jest jakieś takie podejście, które mi towarzyszy właściwie większości projektów, przynajmniej tych projektów, które uważam za takie najbardziej dopracowane, gdzie faktycznie ten styk takiego badawczego podejścia Używania sztuki jako narzędzia do badania rzeczywistości jest mocno obecny, ale też właśnie to, że ja jestem bardzo często zainspirowana jakąś wiedzą wynikającą z nauk przyrodniczych, czy jakimś takim sposobem obserwacji też właśnie

Tak więc ten projekt zyskał jakby różne odczytania i to jest dla mnie super fajne. No właśnie, Ty też siejesz to buntownicze nasiono na ASP, na warszawskie ASP i wydaje mi się, że też warto zapytać o tą kwestię Twojej pracowni, bo ona też jest pracownią, która właściwie jest na wydziale, który jest bardziej teoretyczny, skupiony na praktykach kuratorskich, a jednocześnie to jest pracownia praktyczna, gdzieś tam te różne strony łącząca. Wy też bardzo dużo wychodzicie. Czy na nieużytki tak zwane, czy na ogródki działkowe. Ja też pamiętam zwieńczenie pierwszego roku, rok temu, które właśnie się odbyło na warszawskich siekierkach, na nieużytkach. No właśnie, czym jest dla Ciebie ta pracownia i jak te badania artystyczne są właśnie taką przestrzenią eksperymentu, gdzie można zacierać te granice i działać?