[PRRC]: Szymon Żywko

Szymon Żywko, AZS UMCS Lublin, Rafał Małys. Szymon Żywko, AZS UMCS Lublin, Rafał Małys. Kwestia dyskusyjna, zgodna z regulaminem w teorii, ale w praktyce uważam, że ja powinienem pojechać. No i właśnie wtedy to się zaczęło już i ta myśl kiełkowała przez cały rok. Czy Twoim zdaniem w Polskim Związku Legii Atletyki, tak jak powiedziałeś, że nie dostałeś tego powołania, ktoś Ci robił pod górkę? Nigdy nie zostało mi to wprost powiedziane, ale Ale to naprawdę trzeba by mieć trochę mało w głowie, żeby stwierdzić, że rzeczywiście tak nie było.

Na końcu, jak zwrócimy uwagę, miałeś trochę za złe Polskiemu Związkowi Lekki Atletyki. Już wspomnieliśmy o tych powołaniach na drużynowe Mistrzostwa Europy, ale też często się spotykam z krytyką przez lekkoatletów całego związku. Ty jesteś w gronie też przeciwników związku? Ja nie lubię się określać, że jestem za albo przeciw. Widzę wiele rzeczy, które mi się nie podobają, ale także widzę wiele pozytywów. W Polsce istnieje taka narracja, że Polski Związek B, tak mówiąc po dziecięcemu, ale jak się porozmawia z ludźmi z całej Europy, to wcale u nas najgorzej nie jest, a jest nawet w miarę dobrze. Cały system jest Kwestia dyskusyjna, czy zcentralizowane to jest dobra metoda szkolenia, ale jako tako działa i ma potencjał działać lepiej.

Mamy zbudowane podwaliny, teraz jest pytanie, jak zostaną one wykorzystane. Czy będzie współpraca pomiędzy trenerami, zawodnikami oraz samym PESL-em? Wspomniałeś już o tym szkoleniu i dość głośno było, jak czytałem wywiady, o tym, że Ty wypadłeś z tego szkolenia. Z czego to wyniknęło? Bo jednak czasy miałeś dobre. Polski Związek Atletyki stwierdził, że nie warto mnie szkolić. Mają pewnie do tego jakieś podstawy. Zawsze jakaś podstawa i jakaś argumentacja się znajdzie. Wtedy argument, że pobiegam najlepszy wynik na 5000 metrów od 9, od 8 lat w Polsce nie był wystarczająco dobrym. Faktem jest, że nie miałem medalu na Mistrzostwach Polski.

Z powodu zdrowotnego oraz powodu kontuzji nie mogłem uczestniczyć w Mistrzostwach Świata w biegu ulicznym. No i Polski Związek po prostu zdecydował, że nie warto mnie szkolić. To jest fakt. Ja się oczywiście z tym nie zgadzam. Szkoliłem się na własną rękę dzięki miastu Lublin, dzięki właśnie Akademickiemu Związku Sportowemu, całemu AZS-owi, którzy stanęli na nogach, żeby pomóc mi w tym zadaniu. A bez tego szkolenia da się rywalizować na tym najwyższym poziomie? Oczywiście, że nie. Bez możliwości jeżdżenia na obozy zagraniczne oraz krajowe w momencie, kiedy jest dobra pogoda w Polsce, moim zdaniem nawet nie ma co myśleć o zawodowym sporcie seniorskim.

Ale w perspektywie lat mógłbym tam dotrzeć. Wspomniałeś o zakończeniu profesjonalnej kariery, a jeżeli chodzi o Akademickie Mistrzostwa Polski, to jak traktujesz taką imprezę? Że to jest ten poziom profesjonalny, czy jednak jest to jeszcze taki niższy poziom, na którym możesz dalej rywalizować? Zawsze dla mnie Akademickie Mistrzostwa Polski to było święto sportu właśnie akademickiego i takiego młodzieżowego. Mógłbym na nich realizować, ponieważ jestem studentem wciąż. Ale czy będę, to jest pytanie otwarte. A teraz co planujesz? Odetniesz się na ten moment od sportu? Od sportu zawodowego na pewno. Już to w sumie zrobiłem. Nadal utrzymuję relacje z ludźmi, z którymi się polubiłem oczywiście.

Do sportu zawodowego tak stricte już nie. Już nie trenuję codziennie. Wychodzę kilka razy w tygodniu, coś zrobić dla siebie, ale to bardziej w formie rekreacyjnej oraz zachowania zdrowia oraz sylwetki. I z tego, co czytałem, teraz poświęcisz się karierze programisty. Tak. Bardzo właśnie się cieszę, ponieważ w firmie, w której pracuję dostałem mały awans, więc mam możliwość wykazać się, a z racji, że komputery zawsze były dla mnie A jak to wygląda, kiedy sportowiec idzie do takiej zwykłej pracy, że koledzy z pracy patrzą, że przychodzi medalista mistrzostw Polski?