[PRRC]: Szymon Żywko

Szymon Żywko, AZS UMCS Lublin, Rafał Małys. Szymon Żywko, AZS UMCS Lublin, Rafał Małys. Kwestia dyskusyjna, zgodna z regulaminem w teorii, ale w praktyce uważam, że ja powinienem pojechać. No i właśnie wtedy to się zaczęło już i ta myśl kiełkowała przez cały rok. Czy Twoim zdaniem w Polskim Związku Legii Atletyki, tak jak powiedziałeś, że nie dostałeś tego powołania, ktoś Ci robił pod górkę? Nigdy nie zostało mi to wprost powiedziane, ale Ale to naprawdę trzeba by mieć trochę mało w głowie, żeby stwierdzić, że rzeczywiście tak nie było.

Na końcu, jak zwrócimy uwagę, miałeś trochę za złe Polskiemu Związkowi Lekki Atletyki. Już wspomnieliśmy o tych powołaniach na drużynowe Mistrzostwa Europy, ale też często się spotykam z krytyką przez lekkoatletów całego związku. Ty jesteś w gronie też przeciwników związku? Ja nie lubię się określać, że jestem za albo przeciw. Widzę wiele rzeczy, które mi się nie podobają, ale także widzę wiele pozytywów. W Polsce istnieje taka narracja, że Polski Związek B, tak mówiąc po dziecięcemu, ale jak się porozmawia z ludźmi z całej Europy, to wcale u nas najgorzej nie jest, a jest nawet w miarę dobrze. Cały system jest Kwestia dyskusyjna, czy zcentralizowane to jest dobra metoda szkolenia, ale jako tako działa i ma potencjał działać lepiej.

Mamy zbudowane podwaliny, teraz jest pytanie, jak zostaną one wykorzystane. Czy będzie współpraca pomiędzy trenerami, zawodnikami oraz samym PESL-em? Wspomniałeś już o tym szkoleniu i dość głośno było, jak czytałem wywiady, o tym, że Ty wypadłeś z tego szkolenia. Z czego to wyniknęło? Bo jednak czasy miałeś dobre. Polski Związek Atletyki stwierdził, że nie warto mnie szkolić. Mają pewnie do tego jakieś podstawy. Zawsze jakaś podstawa i jakaś argumentacja się znajdzie. Wtedy argument, że pobiegam najlepszy wynik na 5000 metrów od 9, od 8 lat w Polsce nie był wystarczająco dobrym. Faktem jest, że nie miałem medalu na Mistrzostwach Polski.

Z powodu zdrowotnego oraz powodu kontuzji nie mogłem uczestniczyć w Mistrzostwach Świata w biegu ulicznym. No i Polski Związek po prostu zdecydował, że nie warto mnie szkolić. To jest fakt. Ja się oczywiście z tym nie zgadzam. Szkoliłem się na własną rękę dzięki miastu Lublin, dzięki właśnie Akademickiemu Związku Sportowemu, całemu AZS-owi, którzy stanęli na nogach, żeby pomóc mi w tym zadaniu. A bez tego szkolenia da się rywalizować na tym najwyższym poziomie? Oczywiście, że nie. Bez możliwości jeżdżenia na obozy zagraniczne oraz krajowe w momencie, kiedy jest dobra pogoda w Polsce, moim zdaniem nawet nie ma co myśleć o zawodowym sporcie seniorskim.

Więc zawsze, ja zawsze dbałem o to i było dla mnie to ważne, żeby ludzie, którzy są do oka mnie, byli ludźmi, których lubię. I żeby było przyjemnie, bo może trening trwa kilka godzin, ale w resztę czasu mam się zregenerować i przygotować się na kolejne zawody czy treningi. A w momencie, gdy społeczeństwo dookoła nie pozwalałoby mi na to, no to tak, że odbiłoby to się na moich wynikach, więc zawsze o to dbałem i to jest też jedna z rzeczy, za którymi będę tęsknił. Jak tak teraz patrzysz, jak prześledzisz swoje osiągnięcia przez te 9 lat, z czego jesteś tak najbardziej dumny? Najbardziej, jakby powiedzieć wynikowo, to prawdopodobnie mistrzostwa Europy, na które pojechałem.

Młodzieżowe mistrzostwa Europy, w których biegłem na biegu na 1500 metrów. Pojechałem na nie, po czasie się okazało ze złamaniem zmęczeniowym. Ale byłem w stanie wytrwać te 2-3 tygodnie przed tymi mistrzostwami, wciąż w miarę trenować oraz z tym złamaniem zmęczeniowym pobiec. Ja myślę, że to była jedna z najcięższych fizycznie oraz psychicznie momentów w życiu, jakie przeszedłem, ale i tak sobie wtedy poradziłem i osiągnąłem to, co chciałem osiągnąć, czyli występ na mistrzostwach Europy. A z takich rzeczy bardziej ogólnych, to jestem dumny z tego, jak to całe moje życie się potoczyło.

Że takie możliwości zostały w praktyce przede mną otwarte, tyle ludzi poznałem i na taką osobę, na jaką wyrosłem. Po tych Mistrzostwach Europy, gdzie jechałeś jako młody zawodnik, można powiedzieć, walczyłeś też z własną głową, patrząc, że było to złamanie zmęczeniowe, o którym mówiłeś. I czy czułeś, że ten poziom seniorski, na który dopiero będziesz wkraczać, jest przed tobą otwarty i stać cię na wielkie rzeczy? W tamtym momencie nie myślałem jeszcze o tym. Zawsze skupiałem się na tym, co jest tu i teraz. Może najbardziej w perspektywie roku. Chociaż gdzieś z tyłu głowy wiedziałem, że przeskok pomiędzy europejskim sportem młodzieżowym kontra światowym, seniorskim jest ogromny.

Ale w perspektywie lat mógłbym tam dotrzeć. Wspomniałeś o zakończeniu profesjonalnej kariery, a jeżeli chodzi o Akademickie Mistrzostwa Polski, to jak traktujesz taką imprezę? Że to jest ten poziom profesjonalny, czy jednak jest to jeszcze taki niższy poziom, na którym możesz dalej rywalizować? Zawsze dla mnie Akademickie Mistrzostwa Polski to było święto sportu właśnie akademickiego i takiego młodzieżowego. Mógłbym na nich realizować, ponieważ jestem studentem wciąż. Ale czy będę, to jest pytanie otwarte. A teraz co planujesz? Odetniesz się na ten moment od sportu? Od sportu zawodowego na pewno. Już to w sumie zrobiłem. Nadal utrzymuję relacje z ludźmi, z którymi się polubiłem oczywiście.

Do sportu zawodowego tak stricte już nie. Już nie trenuję codziennie. Wychodzę kilka razy w tygodniu, coś zrobić dla siebie, ale to bardziej w formie rekreacyjnej oraz zachowania zdrowia oraz sylwetki. I z tego, co czytałem, teraz poświęcisz się karierze programisty. Tak. Bardzo właśnie się cieszę, ponieważ w firmie, w której pracuję dostałem mały awans, więc mam możliwość wykazać się, a z racji, że komputery zawsze były dla mnie A jak to wygląda, kiedy sportowiec idzie do takiej zwykłej pracy, że koledzy z pracy patrzą, że przychodzi medalista mistrzostw Polski?