[PRRC]: Püdelsi

Dla nas jest pamiątką, a dla ludzi, którzy nas słuchają ciekawym też koncertowym doświadczeniem. Zwłaszcza, że w ogóle płyt koncertowych Püdelsu jest stosunkowo mało. Właściwie mało jest mało. W zasadzie chyba druga, bo pierwsza była Psycho Sinfonico, kiedy graliśmy z orkiestrą symfoniczną. Tak, ale była jeszcze bardzo taka starsza sytuacja. Jeszcze Wiribus Unitis był nagrywany w Teatrze Big Line'a bardzo dawno temu, to było chyba ze 30 lat temu. Ale oficjalnego wydawnictwa chyba nie było. Było, było. Nie, w telewizja to rejestrowano. No to telewizja, ale wiesz, ale nie w sensie płytowy. Ale nie było takich doskonałych technicznych narzędzi jak teraz. No ale to a propos tych technicznych narzędzi, które są teraz, to możemy wrócić do koncertów sprzed 30 lat i podejrzewam, że to może pięknie zabrzmieć dzisiaj. Kiedyś by nie zabrzmiało. Często tak bywa.

Nie wszyscy do końca muszą wszystko wiedzieć. A co jest w takiej waszej prywatnej ocenie najważniejsze z tych 41 lat w zespole? Co było takim kamieniem milowym? A może też odwrotnie, co było, czego nie chcielibyście wspominać? Znaczy, nie powiem o tym, czego nie chcemy wspominać, bo po co to wspominać. Bo nie chcecie wspominać. Dokładnie, ale myślę, że taki... można Pudelsów podzielić na takie na pewno dwa najważniejsze etapy. Przed Wolnością Słowa, poprzez Psycho Pop, która była absolutnym kamieniem milowym. Ja uwielbiam tę płytę po prostu. Nie grałem na tej płycie jeszcze, bo ja doszedłem dopiero do zespołu na płytę Wolność Słowa. która jakby otworzyła tutaj szersze wrota i można było wyskoczyć na chwilę z undergroundu, zaczerpnąć powietrza, no i na bezdechu posiedzieć trochę później dłużej.

Natomiast ten psychop był zupełnie taki całkiem, tutaj trzeba wspomnieć kluczową wtedy postać, też dla tego zespołu, Olaf Deriglasow, znany, bardzo talentowany artysta. I prawdopodobnie jego udział też wiele tutaj... Jego talent. Ja na pewno wiem to, że na pewno jego talent tutaj został zaznaczony. Bardzo lubię grać te utwory też na koncertach. No z tej płyty gramy kilka utworów do dzisiaj. Tak to znaczący materiał dla nas osobiście nawet wręcz. I nawet trochę też zmieniacie kształt, znaczy zmieniacie klimat niektórych utwórców. Słuchajcie, to jest podstawowa w ogóle rzecz. Ja uważam na przykład, że interpretując nawet starsze utwory należy Włożyć swojego zawsze coś. Tak samo jak dyrygent orkiestry, na przykład symfonicznej, też on wkłada jakiś swój wkład i swoją interpretację, bo miał to zapisane w nutach.