Polityka klimatyczna dwóch prędkości | Energia do zmiany

Dzień dobry. Słuchacie państwo podcastu Polityki Insight Energia do zmiany. W naszej audycji opowiadamy o najważniejszych wiadomościach z sektora energetycznego. Omawiamy zmiany regulacyjne i najnowsze trendy technologiczne. Z naszymi gośćmi dyskutujemy o konwencjonalnych i odnawialnych źródłach energii oraz o polityce polskiej i europejskiej. Mierzymy się też z tematem zmian klimatycznych i tego jak wpłyną one na nasze życie. Nazywam się Julia Cydejko i zapraszam na dzisiejszą audycję. Jest wtorek 2 grudnia. Blisko miesiąc temu Rada Unii Europejskiej przyjęła ogólne podejście w sprawie rewizji europejskiego prawa klimatycznego wdrażającej cel klimatyczny na 2040 rok.

To są te przemysły narażone na wyciek emisji poza granicę Unii Europejskiej. I tutaj też udało nam się w trakcie negocjacji nad europejskim prawem klimatycznym wymusić na komisji wpisanie tego na twardo, że będzie spowolnienie odchodzenia od tych bezpłatnych emisji. To jest taki duży sukces, którego raczej nikt nie mapował, bo to wyszło z tego, jak ten wieczór negocjacyjny się rozwijał. Więc te trzy rzeczy na pewno będą na stole. Oprócz tego ja myślę, że Żyjemy w takich czasach omnibusów. To jest taki trend w tej chwili w Brukseli, który polega na tym, że wszystkie rzeczy staramy się upraszczać. Niektórzy mówią doregulować, ale komisja bardzo nie lubi tego sformułowania. Chociaż na koniec dnia to myślę, że często jest deregulacja.

Czy kontynuujemy transformację z użyciem chińskich technologii, które na pewno są tańsze? Czy stawiamy te bariery i jesteśmy bardziej asertywni po to, żeby utrzymać przemysł w Europie, rozwijać ten przemysł green techowy i robić to z wykorzystaniem europejskiej siły roboczej? Mówi Pan teraz albo business as usual, albo odchodzimy, czy jakby ograniczamy udziału chińskich technologii, jak rozumiem budujemy własną jakąś niezależność technologiczną, ale chciałam dopytać jeszcze, jaka może być ta pozytywna oferta Unii w kontekście dyplomacji klimatycznej, w kontekście budowania... Sojusze z krajami globalnego południa. My jesteśmy bardzo zainteresowani tym, żeby budować silne relacje też w polityce klimatycznej chociażby z krajami, które są na południe od nas.

No bo obawiamy się, że jeżeli nie zatroszczymy się o ich adaptację klimatyczną, o ich potrzeby klimatyczne, to w przyszłości będziemy mieć zalew uchodźców, przy którym 2015 rok będzie wyglądał jak zbawa w piaskownicy na plaży. I teraz chciałam zapytać, jakie są pana refleksje na temat przyszłej polityki klimatycznej Unii Europejskiej właśnie w kontekście budowania tej pozytywnej oferty, która mogłaby kontrować to, co Chiny oferują globalnemu południu? Wydaje mi się, że musimy szukać europejskiego pomysłu na politykę klimatyczną poza globalnym porozumieniem paryskim, które trochę wyczerpuje swój format. Ale będzie trwało. Będzie trwało, ale to jest taki pomnik zbudowany dla wielostronnych stosunków międzynarodowych i pewnie będzie trwało.

Już żeby nie zanudzać naszych słuchaczek i słuchaczy szczegółami. Chodzi o taką współpracę z krajami trzecimi, w której to one radykują emisję, a my za to płacimy. Postulat Polski jest taki, żeby tego rodzaju certyfikaty były równoprawne z uprawnieniami do emisji w ramach ETS. No i teraz, czy pan jest optymistą, jeśli chodzi o kredyty węglowe jako narzędzie budowania takich sojuszy z globalnym południem? Czy jest to raczej sposób na to, żeby taki listek figowy dla Unii Europejskiej, żeby jednak te cele klimatyczne zaostrzone na koniec dnia spełnić? Zdecydowanie. My od początku argumentujemy, że te offsety, kredyty węglowe z artykułu 6 Porozumienia Paryskiego są takim elementem globalnej polityki klimatycznej i naszym europejskim pomysłem też na finansowanie projektów, ale też zbliżenie między nami a państwami południa, bo to jest taka transakcja wiązana.