Atomowe strachy Putina | Z dystansu
Rosja nasila nuklearne groźby wobec NATO, szczególnie w kontekście wzmacniania wschodniej flanki Sojuszu. To skoordynowana kampania, która ma odstraszać Zachód, wpływać na decyzje polityczne i podsycać lęk w europejskich społeczeństwach.Marek Świerczyński rozmawia z Ernestem Wyciszkiewiczem z Ośrodka Studiów Wschodnich o tym, dlaczego broń jądrowa zajmuje szczególne miejsce w rosyjskiej polityce, czy atomowe groźby są przede wszystkim narzędziem psychologicznym i gdzie kończy się blef, a zaczyna realne ryzyko eskalacji.Zapraszamy!Zapisz się do PI Space: politykainsight.pl/pi-space/rejestracjaPI Space to bezpłatny newsletter i podcast Polityki Insight o branży kosmicznej w Polsce i na świecie. Co środę analizujemy najważniejsze inwestycje, technologie, firmy i gospodarcze aspekty eksploracji kosmosu. Premiera już 24 października 2026.Partnerami projektu są ICEYE oraz Sieć Badawcza Łukasiewicz – ITECH Instytut Innowacji i Technologii.
W każdą środę przyglądamy się ważnym wydarzeniom, nowym inwestycjom, przełomowym technologiom, a przede wszystkim firmom i ludziom, którzy rozwijają krajowy sektor kosmiczny. Publikujemy pogłębione analizy i podcasty oraz wybieramy najważniejsze informacje z branży. Nazywam się Jan Jęcz, jestem głównym autorem PI Space i zapraszam do lektury oraz słuchania. Link do rejestracji znajdziecie w opisie podcastu. Partnerami projektu są iSci oraz sieć badawcza Łukasiewicz i Tech Instytut Innowacji i Technologii. Jest piątek, 9 października. Rosja znowu wyciągnęła atomowy straszak. W serii dokumentów, oświadczeń i wypowiedzi w ubiegłym tygodniu zagroziła państwom NATO uderzeniami jądrowymi, gdyby w ramach operacji prewencyjnej lub obronnej zaatakowany, zniszczony lub zablokowany miał być obwód królewiecki, zwany też Kaliningradzkim.
Jest to zapewne reakcja na niedawne, niezapowiedziane ćwiczenia lotnicze NATO nad Polską, Litwą i południowym Bałtykiem. które nie pozostawiały wątpliwości, że ich celem są uderzenia na rosyjską eksklawę w odpowiedzi na ewentualny atak Rosji na NATO. A zatem strategiczny dialog, w którym Zachód używał argumentów siłowych, lecz kurtuazyjnych, spotkał się z odpowiedzią nie nadającą się do cytowania. Rosja użyła broni masowego przerażenia, uprzedzając, że nie zawaha się użyć broni masowego rażenia. Czy ktoś jeszcze tego na Zachodzie się boi? Jak czytać komunikację strategiczną Kremla? I jak żyć z sąsiadem, który oficjalnie deklaruje wrogość na poziomie atomowego zniszczenia? O tym wszystkim w dzisiejszej rozmowie z dystansu. Marek Świerczyński, zapraszam. A zapraszam do niej po raz pierwszy przy mikrofonie Polityki Insight doktora Ernesta Wyciszkiewicza, jednego z najlepszych w Polsce znawców putinowskiej Rosji.
Byłego prezydenta lokujesz w jakiej kategorii? Gdzieś pomiędzy, to jest jakaś szara strefa, bliżej nieokreślona. Natomiast pamiętajmy, że 4 lata temu przyniosły niekoniecznie te wypowiedzi, ale być może sygnały płynące bezpośrednio z kraju na efekt w postaci spowolnienia prawdopodobnie pomocy dla Ukrainy. Pamiętamy Amerykanów, którzy uznali, że to ryzyko wykorzystania arsenału wówczas, jesienią 2022 roku, gdy Rosja znalazła się w pewnym odwrocie, wynosiło pół na pół. Więc udało mi się przekonać amerykańską administrację, że jest coś na rzecz. Potem mamy wielokrotne sygnały. Ktoś kiedyś zliczył, było chyba ponad 400 różnego rodzaju wypowiedzi sugerujących użycie broni jądrowej ze strony różnych rosyjskich aktorów. Od programów telewizyjnych rozumiem tak, wpisów w internecie, jakichś tweetów. Tak, przez polityków deputowanych do Dumy. I oczywiście to doprowadziło do pewnej inflacji, co odporniło też częściowo i nas jako społeczeństwa i też elity polityczne, bo to jest naturalny efekt.
Rosja znowu straszy sobie. Tak. Ale to, co jest ciekawe w ostatnich dniach, to jednak jest sekwencja, skoordynowana prawdopodobnie, bo żebyśmy sobie ułożyli na osi czasu. Mamy pismo, notę rosyjską wysłaną do NATO, o której wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy, bo ona wysłana była 25 września. A w której jest ostrzeżenie właśnie przed działaniami w cudzysłowie agresywnymi NATO, które mogą doprowadzić do reakcji rosyjskiej w postaci nie tylko użycia broni jądrowej, ale wręcz dekapitacji centrów decyzyjnych w NATO. Po to mamy łagodniejsze wypowiedzi publiczne ambasad rosyjskich w Belgii, w Irlandii, w Londynie. Pełne sprzeczności, dlatego że o ile Belgijska była stosunkowo łagodna, nie zawierało się tam użycie broni jądrowej bezpośrednio, ale tylko wszystkich sił i środków. Ale w Londynie i w Irlandii pojawiły się te oba elementy bardzo agresywne.
Potem 1 października prezydent Putin w klubie wałdajskim, dorocznym wystąpieniu powtarza ten komunikat, po raz kolejny odwołując się też do obwodu królewieckiego jako tego miejsca zagrożonego rzekomo przez NATO. Jakiekolwiek próby nie tylko ataku, ale też izolowania tej przestrzeni mogą doprowadzić do użycia znów wszystkich sił i środków. Potem mamy Nikołaja Patruszewa, Dymitra Pieskowa, rzeczniczkę MSZ-u, Sergię Ławrowa. Co więcej, rzeczniczka MSZ-u ostrzega nas publicznie, że oto zakłady produkujące uzbrojenie na rzecz Ukrainy na terenie Europy mogą być celami, uprawnionymi celami ataku rosyjskiego. Więc mamy kumulację tego rodzaju komunikatów bardzo różnego typu. Co więcej, mamy sprzeczność komunikacyjną między tym, co słyszymy o ambasad, o użyciu broni jądrowej i dekapitacji rządów zachodnich i wypowiedzi Putina, w której mówi, że przecież nie było mowy o użyciu broni jądrowej, mówimy tylko o wszystkich siłach i środkach.
Oczywiście celowa niejednoznaczność po to, żeby grać taką niepewnością i taką stworzyć strategiczną ambiwalencję, natomiast niewątpliwie zasługuje to na uwagę, dlatego że mamy jakby skumulowane w ciągu kilku dni wypowiedzi, które mają a odstraszyć prawdopodobnie NATO przed działaniami Nie tylko pewnie wokół obwodu, ale generalnie na wschodniej flance. Pewnie w odpowiedzi na to, co mówiłeś, czyli ostatnie operacje natowskie tutaj w pobliżu Akwenu. Dwa, zastraszać nas, czyli przekonać jednak, że jest coś na rzeczy i tego rodzaju ostateczny argument jest do dyspozycji rosyjskiej, może być w każdej chwili użyty, ergo. Społeczeństwa zachodnie powinny wpływać na swoje rządy, aby na przykład może uważniej przyglądały się wsparciu dla Ukrainy czy ewentualnie zwiększaniu swoich zdolności obronnych na wschodniej Francji.
To jest kwestia ostatnich kilkunastu tygodni, kiedy w zasadzie dzień w dzień mamy ataki bezpośrednio w cele cywilne. Co więcej, Rosjanie czy rząd rosyjski, czy władze rosyjskie otwarcie mówią, że będą to kontynuować bez ogródek. Niewątpliwie trzeba sobie to też uznać tak uczciwie za nasz sukces, nas jako wspólnoty zachodnie, bo wydaje mi się, że ta ostra reakcja rosyjska świadczy, że został odebrany sygnał, bo po pierwsze pamiętajmy o tym, że te groźby, które Rosja wysłała od kilku lat jednak skończyły się czym? Rozszerzeniem NATO, Finlandii i Szwecji, rzeczywistym zwiększeniem inwestycji w obronność. A przecież były groźby skierowane i to właśnie nuklearne, tak? Przeciwko Sztokholmowi, Finlandii, Kopenhadze i tak dalej. Więc gdybyśmy zebrali, my oczywiście narzekamy na to, że powinniśmy zrobić coś szybciej, wcześniej i tak dalej. Natomiast jak zastawimy sobie, gdzie byliśmy cztery lata temu, gdzie jesteśmy dzisiaj, no trzeba jednak docenić, że kilka kroków do przodu postąpiliśmy, jeżeli chodzi o budowanie zdolności, też rozwijanie europejskich zdolności w razie jakichś kłopotów ze Stanami Zjednoczonymi.
Muszą też się komunikować z własnymi społeczeństwami, dlatego że w sytuacji, w której mamy w takiej skali zastraszanie naszych obywateli, a musimy pokazać, że mamy pewne zdolności, które potrafimy wykorzystać. Mieliśmy niedawno sygnały, które też myślę, że mocno zdirytowały Rosjan, podkreślone czy przez ministra Sikorskiego raz, a potem jeszcze powielone przez NATO, że jeżeli chodzi o potencjał konwencjonalny, to mamy przewagę. I co więcej, że nawet jak odejmiemy Stany Zjednoczone, to też nie jest tak źle. Oczywiście, jeżeli chodzi o ten poziom jądrowy, Europa jest dużo słabsza, stąd też kompensacyjnie Rosjanie wyciągają ten argument po to, żeby pokazać, co zresztą Putin mówił sam, dlatego mówię, że to zagrało w jego duszy, mówiąc, że owszem, przyznał, że NATO ma przewagę demograficzną, ekonomiczną i tam jeszcze dodał kilka przymiotników, toteż my musimy się odwołać do naszych przewag konkurencyjnych, tak to ujął eufemistycznie.
Wyraźnie dając wyraz jednak pewnej, z jednej strony chęci i zastraszenia, z drugiej pewnej irytacji, że jakby te wszystkie działania jednak doprowadzają do przeciwskutecznych efektów. Natomiast to nie oznacza, że Rosjanie zaprzestaną, dlatego że to jest rodzaj myślę już automatyzmu teraz. Jeżeli mamy dosyć słabą sytuację gospodarczą, która rzeczywiście nie jest najlepsza, Te dane są bardzo ograniczone, ale myślę, że możemy zaryzykować stwierdzenie, że jest coraz gorzej. Sytuacja na froncie jest jednak w stagnacji, stąd odwołanie się do bardzo ostrych ataków na Ukrainę. No i ten kolejny element, też efekt pewnej desperacji, czyli próba wywarcia bardzo silnej presji na nas, na Stany Zjednoczone, licząc być może, co też Putin mówił, że wewnątrz społeczeństw europejskich są pewne procesy polityczne, które być może doprowadzą do zmiany odbioru tego, co Rosja czyni.
Trochę się przyzwyczailiśmy do tego, trzeba to analizować dalej, natomiast to się na pewno nie skończy. Wiesz co, jak rozmawiamy, to chyba wczoraj też był kolejny sygnał płynący od ekspertów rosyjskich teraz, od wojskowości. A narysuj mi proszę taką linię serca pomiędzy rosyjską władzą, a rosyjską bronią jądrową. Na ile jest to miłość odwzajemniona oczywiście, no bo Rosja wydaje się być w swojej broni jądrowej po prostu zakochana. Rosyjska dusza, rosyjskie serce, szeroka natura rosyjska. Kilka rzeczy. Przede wszystkim to jest ten element, który daje parytet ze Stanami Zjednoczonymi. To jest coś, co Rosja straciła i żyje w tej traumie lat 90-tych rozpadu Związku Sowieckiego. Putin żyje w tej aurze, o czym wielokrotnie mówił. Więc to jest rzeczywiście ten jedyny element, który pozostał na stole, który możemy pokazać, że ba, nie tylko jesteśmy na równi, ale być może jesteśmy nawet silniejsi, przynajmniej jeżeli chodzi o ilościowe parametry.
To jest rzeczywiście narzędzie potężne w rękach strategów i mają tego Rosjanie świadomość, stąd te inwestycje, tu raczej blefowania nie ma, jeżeli chodzi o utrzymanie przynajmniej tego potencjału w stanie umożliwiającym reakcję. Więc to jest oczywiście kompensowanie też braków konwencjonalnych, które zresztą się pogłębiają. Ta wojna z jednej strony pozwala Rosji zdobywać nowe kompetencje, których państwo, które nie walczy, nie jest w stanie zdobyć, ale też spala mnóstwo zdolności, które Rosja wypracowywała przez ostatnie lata. I gdzie ta przewaga między NATO inwestującym w nowe zdolności, nawet jeżeli to jest sposób dosyć powolny, ta przewaga będzie rosła, myślę, na naszą korzyść. Ten potencjał jądrowy będzie jeszcze bardziej służył jako materialny taki wyraz kompensacji tych braków konwencjonalnych. Wspomniałeś o doktrynie, czyli dokumencie jawnym, wręcz nagłaśnianym w tym sensie właśnie komunikacji strategicznej, który ma nam dać do zrozumienia pewne rzeczy.
Co to jest odizolowanie? To jest już właśnie kwestia interpretacji. Na tym polega ta niejednoznaczność, ale my uważamy, że takie zagrożenie istnieje. Nie, ergo odwołujemy się do tych komunikatów, żeby wam jeszcze raz wbić do głów, co się może zdarzyć, jeżeli będziecie robić to dalej. Tylko, że warto dla naszych słuchaczy powiedzieć, nie chodzi teraz, żebyśmy interpretowali działania NATO jako agresywne. Tam była wysłana pewna komunikacja, oczywiście do Rosjan, została zrozumiana. Natomiast cel rosyjski jest nawet szerszy, to znaczy, żebyśmy uznali i społeczeństwa, ale też elity, Że bardziej aktywne działania sojuszu jakiekolwiek, tu nie chodzi tylko o ten obwód, ale próby zwiększenia zdolności obronnych, stacjonowanie nowych wojsk. Ustanowienie w Polsce stałej bazy amerykańskiej. Na przykład, że to wszystko buduje jakieś ryzyko. Dzisiaj nieokreślone, ale wam mówimy, że to ryzyko na ostatnim etapie może oznaczać wejście w konflikt z mocarstwem nuklearnym, ergo użycie potencjału nuklearnego.
I to ma wywołać niepokój, to ma zmieniać kalkulacje polityczne, bo cel psychologiczny jest niezwykle istotny. Próbujemy go rozbijać na czynniki pierwsze, ale on trochę stracił na znaczeniu z uwagi na inflację tych komunikatów. Natomiast celem jednak rzeczywistym jest wpłynięcie na materialne decyzje. Po to, żeby, nie wiem, w rządach europejskich Na posiedzeniach gabinetów czy komisji parlamentarnych ktoś wstał i powiedział, popatrzcie, no taka była reakcja rosyjska, czy nie powinniśmy zmienić oceny ryzyka naszych działań, na przykład wsparcia państw wschodniej flanki. Taki jest cel, po to, żeby te decyzje, być może plany dotyczące ćwiczeń natowskich, żeby na nie wpływać, więc tak ważna jest odpowiedź teraz dobra z naszej strony, to znaczy podtrzymanie tej aktywności, nie eskalowanie oczywiście, odpowiedź na to jest dosyć lakoniczna Tak jakby jej nie było praktycznie. Nawet Rosjanie wręcz poczuli się trochę urażeni, że była taka mało wyrazista.
Lecz pamiętajmy, że Putin też chce żyć i te lidy też chcą przetrwać. Armagedon dotyczy wszystkich, nie tylko nas, ale generalnie całej ludzkości. No jest to słynne powiedzenie, powtarzane zresztą przy wielu okazjach na poziomie natowskim, że wojny jądrowej nie da się wygrać. Nie da się wygrać. Nie ma najmniejszej możliwości. Doskonale sobie z tego zdają też sprawę strategi rosyjscy i politycy rosyjscy. Bo to jest narzędzie polityczne i to jest jeszcze, wracając do tego, dlaczego w tym sercu rosyjskim ten argument tak gra, dlatego że to jest fantastyczna broń psychologiczna. I dlaczego? Dlatego, że nikt z nas nie może zredukować tego ryzyka do zera, prawda, użycia broni jądrowej. Jeżeli Rosjanie to mówią, to jeżeli moja rodzina mnie pyta wystraszona, czy to się może zdarzyć, ja mogę tylko powiedzieć technicznym językiem, że ryzyko jest niezerowe albo jest mikroskopijne, ale nigdy nie mogę powiedzieć, że jest zerowe.
To, co Putin znany intelektualista odwołał się do Czechowa, prawda, i wiszącej strzelby na ścianie też po to, żeby zaznaczyć, że to się może zdarzyć, prawda? No i po stronie zachodniej można powiedzieć, że popkultura przynosi nam kolejne obrazy pojawiające się przed oczyma. Była kilka lat temu słynna i bardzo dobra książka Annie Jacobsen, opisująca scenariusz wojny jądrowej. Był film Dom pełen dynamitu, który również pokazywał, co się mogło... Ale specjaliści od broni jądrowej nie przepadają za tą książką, dlatego że uważają, że rozbudziła emocje niewspółmierne do sprawy. Ja mówię, że jest to świetna książka w każdym razie. Do czytania i do słuchania jako audiobook. No ale właśnie, z tą atrybucją i z tą odpowiedzią mamy chyba pewien problem. Ja zacytuję pewien akapit z niedawnego zupełnie artykułu byłej ambasadorki amerykańskiej przy NATO, Julie Smith.
NATO nie odwraca wzroku. Sojusz śledzi te incydenty, bada je, czasami przechwytuje ataki. Jednak reakcja budowana incydent po incydencie to nie odstraszanie, a Putin wie, na czym polega różnica. Dopóki każda prowokacja kosztuje Moskwę tyle co zestrzelenie drona, Putin ma wszelkie powody, by eskalować konflikt. A każda eskalacja z kolei zwiększa ryzyko, że jeden z tych incydentów zakończy się katastrofalnymi stratami w ludziach. Mobilizacja wspólnych działań w celu nałożenia kosztów to najlepsza szansa sojuszu na zapobieżenie takiemu scenariuszowi. Jakich kosztów naprawdę boi się Putin? Oj, wchodzimy w strefę strachu. On boi się o swoje życie. Myślę, że wejdźmy na poziom taki meta. Dlatego, że w tym systemie przy braku mechanizmu sukcesji rozpoczął proces, tak ewangelistycznie nazwę, inwazji na Ukrainę, którego nie może zakończyć, moim zdaniem, jeżeli chce przetrwać.
Więc on w tym momencie obawiając się, myślę, że do dzisiaj się obawia tego i może nawet wewnętrznie nie jest w stanie przyznać się do tego, że to Ukraina się broni. Oczywiście przy naszym wsparciu i bez tego wsparcia pewnie byłoby to niemożliwe w tej skali, ale to Ukraina jednak ponosi ten wysiłek i nie był w stanie dokonać tego, co sobie zamierzył z powodu determinacji, oporu i wysiłku ukraińskiego, a więc nie może tego uznać, nie może tego zaakceptować, musi z tyłu postawić CIA, NATO, cokolwiek innego. I jak zobaczymy na retorykę władz rosyjskich od kilkunastu miesięcy, widać wyraźnie, że nawet swojemu społeczeństwu mówią, że to jest konflikt z Zachodem, prawda? Że Ukraina jest tylko pewnym polem bitewnym w istocie rzeczy. Wielokrotnie powtarzają propagandyści, politycy rosyjscy, ale też ich zachodni przyjaciele, że Zachód poświęca Ukraińców, prawda?
I w tym sensie dlatego mamy wojnę na wyczerpanie, taką, której tak naprawdę jedyne pytanie zasadnicze jest takie, gdzie jest ta masa krytyczna, czy ten próg bólu, czy po stronie rosyjskiej, czy ukraińskiej, który może tą sytuację zmienić. Przed każdą zimą sobie zadajemy takie pytanie i potem każda wiosna przynosi odpowiedź, że jeszcze nie teraz. Oby, oby, natomiast trzeba zawsze z tą ekstrapolacją uważać, bo mamy taki czynnik jak pogoda, którego nie jesteśmy w stanie przewidzieć, a więc jeżeli tej zimy będzie, nie wiem, dwa tygodnie w Kijowie poniżej minus 10, a będą dwa miesiące, to fundamentalnie zmienia sytuację, prawda? Więc oby było tak, jak mówisz, że to się uda, natomiast może być to bardzo trudny okres. Jak sądzisz, jak tego rodzaju postrzeganie Zachodu i podnoszenie przeciwko niemu tego ostatecznego straszaka ma się do jednak wciąż jakoś tam trwających z rozmaitym nasileniem rozmów, negocjacji, telefonów, kontaktów między Moskwą a Waszyngtonem?
To jest pewien topos, który być może jest głęboko gdzieś tam też w amerykańskiej debacie popiszeń zakorzeniony. Warto by zapytać amerykanistów. Natomiast to, że to się pojawia w wypowiedziach, to, że to miało wpływ na politykę Bidena na przykład, to ryzyko. To, że przy pamiętnym spotkaniu Zolański-Trump padło, że no chcesz nas wciągnąć w trzecią wojnę światową. Że gdzieś to wewnątrz jest. No ponoć każdy prezydent Stanów Zjednoczonych jakoś w styczniu po objęciu urzędu, kiedy robi mu się ten briefing dotyczący możliwości i skutków wojny nuklearnej, no wychodzi z oczami jak z potki, zresztą nie ma się co dziwić. Myślę, że to jest też element, przy pomocy którego wojskowi próbują też sobie uformować polityka, co jest w jakimś sensie zrozumiałe, bo gdy polityk nie ma kompetencji i wiedzy na temat tego, jak działa w ogóle cała struktura, armia i arsenał strategiczny, To może być zbyt łatwo na podstawie swoich popkulturowych doświadczeń podejmować decyzje, a tak zostaje pewnie dociśnięty do ziemi potencjalnym scenariuszem, który oczywiście może mieć taki efekt, że ten strach potem może wpływać na pewne kalkulacje polityczne.
I oto mówił nam, co tam dostrzegł, co powiedział Putin. Bo Polacy też tam jeździli. Wszystko było w sieci, ale mimo wszystko ten element dotknięcia majestatu. I trzeba przyznać, że to działało bardzo dobrze. Nie wszyscy, którzy tam byli oczywiście to są jacyś proputinowscy eksperci, nie, broń Boże, natomiast jako element takiego oddziaływania miękkiego na intencje rosyjskie to działało. Wojna to wywróciła długier nogami. Pierwsza agresja w 2014 roku, to był ten pierwszy moment, ale teraz to zostało absolutnie pogłębione, to znaczy mamy tam de facto dzisiaj tylko ludzi z globalnego południa, tak zwanego, bo też tej nazwy nie lubię, ale nie ma innej. Na którym te sprawy nuklearne robią duże wrażenie. Tak, tak. I to też to jest ważny element, jeżeli chodzi o cel tej wypowiedzi Putina, nie tylko my, ale właśnie ci ludzie, którzy tam byli. Bo tam chciał stworzyć obraz NATO jako agresywnego sojuszu, który dybie na losy Rosji, a przynajmniej o powodu królewieckiego.
Zastąpili tych zapadników. Tak, tak. Tam kilku zapadników jest, ale takich już raczej wziąłbym takich paprotek w cudzysłowie. Natomiast to służy dzisiaj ten klub do tego, aby budować odpowiednią kampanię na globalnym południu, aby tam kształtować Postrzeganie i wojny rosyjsko-ukraińskiej, ale też tu dzisiaj głównie relacji Rosja-Zachód w sposób preferowany przez Rosję. Wałdaj to chyba wciąż trochę miejsce magiczne dla Rosji, prawda? Źródło Wołgi, matki Rosji. No tak i to jest jedna z siedzib prezydenta i to jest jakby tam wybór tego miejsca był bardzo specyficzny. Putin lubi w ogóle północno-zachodnią Rosję i stamtąd się przecież wziął, więc to jest dla niego ważne miejsce symbolicznie, dlatego to wszystko zostało tam rozpoczęte. Więc to też jest nawiązanie właśnie do tego, że tam poznajemy tą istotę polityki i ten cały teatr, który był organizowany, miał temu służyć i nadal temu służy, bo trzeba przyznać, że to Rosjanie potrafią grać, to znaczy produkować regularnie pewne komunikaty rozbudowane, które potem nam służą do tego, żeby próbować jakoś zajrzeć za kurtynę i zrozumieć, jakie intencje stoją za tymi słowami czy za działaniami.
I rzeczywiście wielu z nas Środowisko eksperckie jest zmuszone poniekąd do tego, żeby te punkty programu odhaczać. Mamy takie orędzia do narodu, rozmowy, telemosty kilkugodzinne w stylu Fidel Castro. Tylko nieliczni są w stanie, znam takich ekspertów, ekspertki, którzy to śledzą. Pozdrawiamy. Pozdrawiamy, natomiast ja przyznam, że to dla mnie jest dużym problemem. Natomiast trzeba to robić, żeby próbować zaglądać za kurtynę rosyjską. Trochę się tutaj uśmiechamy, ale powodów do wesołości nie ma, prawda? Skoro tego rodzaju groźby padają właśnie w takim miejscu, w takim momencie. Nie ma dlatego, że to jest poważne. Ja nie jestem w stanie powiedzieć, że nie ma takiego ryzyka. Bo z drugiej strony można to interpretować też w taki sposób, że oto Rosja buduje sobie zasobu zasadniej na wypadek czegoś. To znaczy, jeżeli czy z przypadku, czy jakaś prowokacja się obrodzi w coś bardziej szeroko zakrojonego...
Pokazano wszystkie 22 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Marek Świerczyński przedstawia podcast i projekt PI Space, poświęcony branży kosmicznej.
Marek Świerczyński i Ernest Wyciszkiewicz omawiają zagrożenia z Rosji, szczególnie w kontekście operacji prewencyjnej i obronnej.
Ernest Wyciszkiewicz analizuje historię i strategię Putina, podkreślając rolę atomu w polityce rosyjskiej.
Ernest Wyciszkiewicz i Marek Świerczyński omawiają eskalację sytuacji międzynarodowej, w tym ataki na cele cywilne w Ukrainie.
Analiza strategii Rosji i jej zasobów atomowych, podkreślając rolę atomu jako narzędzia politycznego i strategicznego.
Ernest Wyciszkiewicz analizuje reakcję Zachodu i NATO na strategię Rosji, podkreślając konflikt w postrzeganiu zagrożeń.
Analiza psychologii i strategii Putina, podkreślając jego lęk przed konfliktem i konflikt w postrzeganiu sytuacji.
Analiza sytuacji wojennej i jej wpływ na negocjacje między Rosją a Zachodem.
Wyjaśnienie strategii komunikacyjnej Putina i jej wpływ na postrzeganie wojny rosyjsko-ukraińskiej.
Analiza roli konferencji Valdai w komunikacji rosyjskiej i budowaniu narracji.
Podsumowanie wyzwań w interpretacji i reagowaniu na komunikację rosyjską.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Rosja nasila nuklearne groźby wobec NATO, szczególnie w kontekście wzmacniania wschodniej flanki Sojuszu. To skoordynowana kampania, która ma odstraszać Zachód, wpływać na decyzje polityczne i podsycać lęk w europejskich społeczeństwach.
Marek Świerczyński rozmawia z Ernestem Wyciszkiewiczem z Ośrodka Studiów Wschodnich o tym, dlaczego broń jądrowa zajmuje szczególne miejsce w rosyjskiej polityce, czy atomowe groźby są przede wszystkim narzędziem psychologicznym i gdzie kończy się blef, a zaczyna realne ryzyko eskalacji.
Zapraszamy!
Zapisz się do PI Space: politykainsight.pl/pi-space/rejestracja
PI Space to bezpłatny newsletter i podcast Polityki Insight o branży kosmicznej w Polsce i na świecie. Co środę analizujemy najważniejsze inwestycje, technologie, firmy i gospodarcze aspekty eksploracji kosmosu. Premiera już 24 października 2026.
Partnerami projektu są ICEYE oraz Sieć Badawcza Łukasiewicz – ITECH Instytut Innowacji i Technologii.