Z policyjną psycholożką

W jaką stronę, w którą stronę pójść? Czy to czasami wystarczy po prostu jedna rozmowa, którą można odbyć, czy od razu to musi być terapia i jakieś długie procesy? Nie, jak najbardziej wystarcza, bardzo często wystarcza jedna rozmowa. My tutaj udzielamy takiego wsparcia, takiej pierwszej pomocy emocjonalnej, która właśnie polega na tym, że najczęściej spotykamy się raz bądź kilka razy z osobą i to wsparcie jest wystarczające. Często to jest tylko jedna rozmowa, która ukierunkowuje, coś pokazuje. Pozwalamy osobie przyjrzeć się sobie po prostu, zobaczyć czego ona naprawdę chce, Z czego naprawdę ta trudność wynika i taka ukierunkowana osoba już idzie i rozwiązuje swoją trudność.

Bo jesteśmy ludźmi i jeżeli, nie wiem, choruje dziecko w domu czy mieliśmy naprawdę bardzo jakąś trudną interwencję, to nie ma takiej możliwości, żeby gdzieś na poziomie emocji tego nie przenosić. I myślę sobie i też to mówię policjantom, którzy przychodzą do mnie, Warto to zaakceptować i przyjąć te emocje, bo im bardziej my od emocji uciekamy, im bardziej je tłumimy, im bardziej chcemy je zepchnąć, tym one bardziej nas będą atakować. Warto jest je przyjąć, przeżyć, zastanowić się, dlaczego są takie silne być może być. Może właśnie porozmawiać, jeżeli one są zbyt silne i zbyt długo się utrzymują. To warto wtedy zgłosić się do psychologa i zastanowić się wtedy już z profesjonalistą, dlaczego to trwa tak długo i dlaczego na przykład dezorganizuje moje życie w jakiś sposób.

I doprowadzamy tę temperaturę do wrzenia po jakimś czasie. To żaba już jest tak umęczona, że jak ta temperatura będzie miała 100 stopni, to ona nie będzie miała siły z tego garnka wyskoczyć. Natomiast jeżeli byśmy ją wrzucili do zimnej wody i od razu podkręcili na 100 stopni, I ta temperatura by zaczęła szybko się podnosić, to żaba by szybciutko sobie wyskoczyła, bo by zobaczyła, że jest coś nie tak. I tak samo jest ze stresem. Policjanci są permanentnie narażani na stres. I tak jak mówiłyśmy o tym, że w różnym wymiarze i tym zawodowym takim zdarzeniowym i organizacyjnym i osobistym jak każdy z nas. I jeżeli oni tak cały czas długo, długo w tym stresie funkcjonują, To nie regulując się tak na bieżąco, to może rzeczywiście tak być, jak powiedziałeś, że dojdą do takiego momentu, że już nawet nie będą mieli siły z tego garnka tak zwanego wyskoczyć.

Natomiast my mamy tutaj taką możliwość, A ona dlatego jest taka ważna, ponieważ psychiatra może wspomóc farmakologicznie, prawda? Co jest czasami konieczne, żeby ktoś się wydobył z jakiegoś dołka. Tak, to jeszcze może powiem o jednej bardzo ważnej rzeczy, o czym też mówię często na szkoleniach, czy ze stresu, czy z wypalenia zawodowego, że jeżeli my jesteśmy długo w permanentnym stresie, w jakichś trudnych sytuacjach, co w policji jest dosyć często, tak jak powiedziałyśmy sobie na początku, To zmienia się nasza tzw. chemia mózgu i czasem rzeczywiście trzeba, w cudzysłowie, naprawić tę chemię, podając antydepresant np. czy jakiś lek przez jakiś określony czas, żeby móc ruszyć dalej np. z terapią, czy może nawet okazuje się, że terapia nie jest potrzebna, bo po prostu tylko przez permanentny stres, przez permanentne trudne sytuacje zaburzyliśmy sobie tę równowagę.

Myślę, że taka możliwość się znajdzie albo ją stworzymy. Także dziękuję Ci jeszcze raz pięknie za rozmowę. Ja dziękuję też za rozmowę. A naszym gościem była psycholożka policyjna, starszy postawionkowy Anna Cendrowicz z Wydziału Psychologów Policyjnych, Biura Kadr Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji. Dziękuję bardzo za uwagę i zapraszam do słuchania różnorodnych podcastów Polskiej Policji, które można znaleźć pod wspólnym hasłem Wspólnie Bezpieczni. Patrycja Długoń.