„Partia Hołowni-stara jakość na nowo" – felieton Michała Rachonia

Tak było w wypadku Stanisława Tymińskiego, tak było w wypadku innych polityków. Stanisław Tymiński to polityk, który swoimi działaniami spowodował, że pogrzebał nadzieje prezydenckie Tadeusza Mazowieckiego. Odbierał mu po 5% w każdym tygodniu kampanii prezydenckiej, która ostatecznie wyłoniła Lecha Wałęsę jako pierwszego prezydenta Rzeczpospolitej. Stanisław Tymiński założył później Partię X. Ta partia nie weszła do parlamentu i nie odegrała wielkiej roli w polskim życiu politycznym. Również nigdy nie znaleziono odpowiedzi na pytanie, skąd partia ta brała pieniądze i nie miało to większego znaczenia. Wówczas system finansowania partii politycznych był nieokreślony i nic nie stało na przeszkodzie, żeby pieniądze na działalność polityczną brać skądkolwiek.

Nie było żadnych przepisów, które tego zabraniały. Inaczej sytuacja zaczęła wyglądać w Polsce, kiedy Ludwik Dorn stworzył, a przegłosowały partie polityczne III RP system, który funkcjonuje do dziś. Partie polityczne finansowane są i działają zgodnie z ustawą o funkcjonowaniu partii politycznych. To tam zapisane są szczegółowe regulacje, które na pewne rzeczy partiom politycznym pozwalają, na pewne nie pozwalają. Te regulacje są do samego końca bardzo, ale to bardzo szczegółowe. Są również ściśle obwarowane sankcjami. To, co może robić stowarzyszenie czy fundacja, to niekoniecznie to, co może robić partia polityczna.

I o ile stowarzyszenie, fundacja albo jakakolwiek inna instytucja może funkcjonować w polityce jako podstawa, jako pewnego rodzaju gremium, z którego wywodzą się politycy, to partia polityczna pewnych rzeczy robić po prostu nie może. Może startować w wyborach, Może uzyskiwać finansowanie z polskiego budżetu, może uzyskiwać finansowanie od swoich członków, ale tylko w ściśle określonej wysokości. Partie polityczne, które powstawały w Polsce w czasie funkcjonowania już tego systemu politycznego, takie jak Partia Nowoczesna czy Partia Wiosna, pierwsza należąca i założona przez Ryszarda Petru, druga założona przez Roberta Biedronia, miały poważne problemy wynikające z niejasnego albo

Nieprofesjonalnie prowadzonego systemu finansowania. W wypadku partii Nowoczesna partia ta straciła finansowanie i uzyskała negatywną ocenę Państwowej Komisji Wyborczej ze względu na błędy, jakie zostały popełnione w rozliczeniu kampanii wyborczej. Skorzystano nie z tego konta, z którego skorzystać się powinno. A ponieważ ustawa precyzyjnie mówi, że jeśli taki błąd się popełni, to Państwowa Komisja Wyborcza nie może pozytywnie zaopiniować tego rodzaju sprawozdania finansowego, Partia musiała za to zapłacić utratą finansowania. W wypadku partii Wiosna sprawa wyglądała jeszcze inaczej. Partia Wiosna postanowiła sfinansować swoje własne działania polityczne z pieniędzy należących do fundacji, która należała również do osób zakładających partię polityczną.

To również jest niezgodne z polskimi przepisami. I równie niezgodne z przepisami jest to, co zrobiła w ostatnich tygodniach partia Szymona Hołowni. Państwowa Komisja Wyborcza odrzuciła sprawozdanie finansowe tego ugrupowania, stwierdzając jednoznacznie, że zezwolenie na finansowanie konwencji partyjnych, spotkań partyjnych z pieniędzy należących do fundacji jest niezgodne z ustawą o partiach politycznych. Gdyby przyjąć za stosowne i przyjąć, że można prowadzić tego rodzaju działania, Prowadziłoby to do sytuacji, w której za działalność partii politycznych w Polsce płacą podmioty do tego nieuprawnione. Z jednej strony fundacje, jak w wypadku fundacji, której fundatorem jest Szymon Hołownia, bądź zupełnie inne podmioty. Warto zaznaczyć, że partie polityczne w Polsce nie mogą być finansowane z zagranicy.

Wpłacić pieniądze na partię polityczną może tylko obywatel Polski zamieszkujący Na fundację czy stowarzyszenie wpłacać pieniądze może ktokolwiek. Różnica jest jeszcze taka, że partia polityczna rozliczyć się musi z każdej złotówki i każda wpłata na konto i każdy wydatek znajduje się na stronach internetowych, do których każdy ma dostęp. W wypadku fundacji, stowarzyszeń takiego obowiązku nie ma. A ponieważ fundacje, stowarzyszenia mogą również prowadzić zbiórki publiczne, np. za pomocą internetowych narzędzi, które zapewniają anonimowość tym, którzy wpłacają, otwarta byłaby droga do finansowania partii politycznych przez podmioty związane np. z partiami politycznymi czy z systemami politycznymi funkcjonującymi z dala od Polski lub wręcz mających interesy sprzeczne z polskimi.

I właśnie z takich powodów kwestie, o których Szymon Hołownia mówi, że są nieistotne, że są walką z systemem Szymona Hołowni, w gruncie rzeczy są czymś dużo poważniejszym niż sam Hołownia chciałby. Hołownia, decydując się na to, żeby finansować swoją działalność z narzędzi i za pomocą środków, które są nielegalne zgodnie z rozumieniem ustawy o partiach politycznych w istocie, Robi to, co robili ci, którzy wkraczali do polskiego systemu politycznego z przyczyn, które do dziś tak naprawdę są nieznane. Tak było z Partią X, tak było z wieloma innymi podmiotami na początku lat 90. A to w gruncie rzeczy jasno wskazuje na to, że nowa droga i nowa jakość w gruncie rzeczy nie jest ani nową drogą,