„Partia Hołowni-stara jakość na nowo" – felieton Michała Rachonia

I o ile stowarzyszenie, fundacja albo jakakolwiek inna instytucja może funkcjonować w polityce jako podstawa, jako pewnego rodzaju gremium, z którego wywodzą się politycy, to partia polityczna pewnych rzeczy robić po prostu nie może. Może startować w wyborach, Może uzyskiwać finansowanie z polskiego budżetu, może uzyskiwać finansowanie od swoich członków, ale tylko w ściśle określonej wysokości. Partie polityczne, które powstawały w Polsce w czasie funkcjonowania już tego systemu politycznego, takie jak Partia Nowoczesna czy Partia Wiosna, pierwsza należąca i założona przez Ryszarda Petru, druga założona przez Roberta Biedronia, miały poważne problemy wynikające z niejasnego albo

Nieprofesjonalnie prowadzonego systemu finansowania. W wypadku partii Nowoczesna partia ta straciła finansowanie i uzyskała negatywną ocenę Państwowej Komisji Wyborczej ze względu na błędy, jakie zostały popełnione w rozliczeniu kampanii wyborczej. Skorzystano nie z tego konta, z którego skorzystać się powinno. A ponieważ ustawa precyzyjnie mówi, że jeśli taki błąd się popełni, to Państwowa Komisja Wyborcza nie może pozytywnie zaopiniować tego rodzaju sprawozdania finansowego, Partia musiała za to zapłacić utratą finansowania. W wypadku partii Wiosna sprawa wyglądała jeszcze inaczej. Partia Wiosna postanowiła sfinansować swoje własne działania polityczne z pieniędzy należących do fundacji, która należała również do osób zakładających partię polityczną.