„Na kolanach” – felieton Piotra Cywińskiego

Piszą ludzie. Wciąż jeszcze piszą. Solo, a nawet zbiorowo. Na przykład byli prezydenci i premierzy Rzeczypospolitej, którzy napisali do Komisji Europejskiej. W 2018 roku napisali, że czują się obywatelami Europy, a ten polski rząd jest na zbyt polskim, więc Komisja jako ostatnia instancja powinna zrobić z nim porządek. Pod tymże apelem podpisali się Wałęsa, Kwaśniewski, Komorowski, Cimoszewicz, Miller, Belka, Marcinkiewicz, Rossati, Rothfeld, Sikorski. No, imion nie dodaję, bo wszyscy przecież znają. No piszą ludzie, nadal piszą. W 2019 roku, przed przybyciem do Warszawy prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa, byli ambasadorowie Polski.

Wykaligrafowali. Panie prezydencie, przybywa pan do kraju, który nie jest praworządny. Polska osamotniona, otoczona nieprzyjaciółmi, skonfliktowana z sąsiadami, dryfuje, jest koniem trojańskim sojuszu Europy z USA. Niszczone jest niezawisłe sądownictwo, prawa człowieka są ograniczone, a narastająca opresja wobec politycznych oponentów oraz mniejszości etnicznych, religijnych, seksualnych jest... Nie tylko tolerowana, jest wręcz inspirowana. Koniec cytatu. Tak to był cytat. A pamiętacie państwo wygłoszone po rosyjsku? Niemalże na kolanach. Przeprosiny Pawła Grasia, rzecznika gabinetu Donalda Tuska, za posądzenie funkcjonariuszy OMON-u o obrabowanie zwłok jednej z ofiar smoleńskiej tragedii?