Felieton Piotra Cywińskiego

Genscher jako pierwszy mówił o nienaruszalności granicy z Polską, cokol uznał za, cytuję, wybieganie przed orkiestrę, zaś Ryje o moralnej powinności Niemiec wobec Polski na rzecz wsparcia naszych starań o włączenie do NATO. No więc odeszli. Do Unii zostaliśmy przyjęci 6 lat po klęsce wyborczej Kohla, dopiero w 2004 roku, już za rządów lewicowego kanclerza Schrödera. Tenże do ostatniej chwili blokował dołączenie Polski do układu z Schengen, a także dostęp nas Polaków i działalność polskich przedsiębiorstw na niemieckim rynku, A na unijnym forum wykluczył dokooptowanie naszego kraju do grona tzw. eurodecydentów obok Niemiec, Francji, Wielkiej Brytanii, Włoch i Hiszpanii.

Zarówno Kohl jak i Schröder pielęgnowali za to przyjaźń z Rosją, czego wypadkową była niemiecko-rosyjska okrężnica gazowa z pominięciem Polski Nord Stream 1 i Nord Stream 2. Położenie tej drugiej nitki przeboksowała chadecka kanclerz Merkel, matka kryzysu wywołanego w Europie za sprawą jej Willkommenspolitik, czyli samowolnego sprowadzenia taniej siły roboczej bez ograniczeń, za to z opłakanymi skutkami. Następca Merkel, kanclerz Scholz, balansuje dziś między wymuszonym wsparciem dla Ukrainy i tęskni za powrotem do interesów z Rosją. Współtwórca marginalizacji Polski, były szef niemieckiej dyplomacji, dziś prezydent Niemiec Steinmeier sprzeciwiał się dozbrajaniu naszego kraju, żeby nie drażnić Rosji, tworzeniu baz NATO, tarczy antyrakietowej, a nawet ćwiczeniom sojuszu na polskiej ziemi, co określił właśnie jako takie zbędne irytowanie Rosjan.