Felieton Piotra Cywińskiego

No. Ale to już było i nie wróci więcej. Wszak od upadku komunizmu mamy nowy rozdział w naszych stosunkach, więc dla ich zobrazowania weźmy faktograficznie tylko te ostatnie 33 lata. Jakże przyjazny nam kanclerz Cole podczas zjednoczeniowych rozmów 2 plus 4 z września 1990 roku z udziałem obu niemieckich republik oraz USA, ZSRR, Wielkiej Brytanii i Francji usiłował podważyć granicę na Odrze i Nysie. Uznał ją, co sam przyznał, pod naciskiem Amerykanów. Ale przy okazji tak uprzykrzył życie szefowi dyplomacji Genscherowi i ministrowi obrony Ryjemu, że ci rzucili ręczniki na ring polityki.

Genscher jako pierwszy mówił o nienaruszalności granicy z Polską, cokol uznał za, cytuję, wybieganie przed orkiestrę, zaś Ryje o moralnej powinności Niemiec wobec Polski na rzecz wsparcia naszych starań o włączenie do NATO. No więc odeszli. Do Unii zostaliśmy przyjęci 6 lat po klęsce wyborczej Kohla, dopiero w 2004 roku, już za rządów lewicowego kanclerza Schrödera. Tenże do ostatniej chwili blokował dołączenie Polski do układu z Schengen, a także dostęp nas Polaków i działalność polskich przedsiębiorstw na niemieckim rynku, A na unijnym forum wykluczył dokooptowanie naszego kraju do grona tzw. eurodecydentów obok Niemiec, Francji, Wielkiej Brytanii, Włoch i Hiszpanii.