„6 bilionów" – felieton Michała Rachonia

Kiedy tego rodzaju bezczelne głosy się pojawiły, w polskim parlamencie jakaś forma rozsądku zapanowała przynajmniej na chwilę. W 2004 roku, kiedy Polską rządzili postkomuniści, cały Sejm przyjął uchwałę. Uchwałę, w której zażądał Sejm od rządu zgłoszenia się, stworzenia raportu, stworzenia raportu, w którym Określona zostanie wysokość strat, a także zażądał polski sejm od polskiego rządu, aby wystąpił w tej sprawie do rządu Niemiec. Większość w ówczesnym sejmie miał sojusz lewicy demokratyczny. Sojusz Lewicy Demokratycznej również rządził. Premierem był polityk SLD. Polityk SLD był ministrem spraw zagranicznych.

Premierem był wówczas Marek Belka, ministrem spraw zagranicznych Włodzimierz Cimoszewicz. Tego samego dnia, kiedy Polski Sejm przyjął uchwałę w tej sprawie, obaj wystąpili na konferencji prasowej i powiedzieli, Aleksander Kwaśniewski powiedział Co więcej, wówczas Za tą rezolucją zagłosował Donald Tusk, Grzegorz Schetyna i inni politycy Platformy Obywatelskiej, którzy trzy lata później mieli stanąć w ławach, zasiąść w ławach rządowych, przejąć w Polsce rządy. Również wtedy, kiedy rządzili przez dwie kadencje, nie zrobili w tej sprawie nic.