„6 bilionów" – felieton Michała Rachonia

Pole minowe. Felieton Michała Rachonia. Cztery biliony siedemset osiemdziesiąt sześć miliardów dziewięćset sześćdziesiąt pięć złotych. Dzisiejszych złotych Polski. Tyle według wyliczeń Instytutu Strat Wojennych imienia Jana Karskiego warte są straty osobowe jakie państwo polskie poniosło w wyniku drugiej wojny światowej. Oznacza to, że na tyle metodami naukowymi eksperci od demografii wyliczyli straty, jakie poniosło państwo polskie, polski naród w wyniku tego, że ci, którzy zamordowani zostali w czasie II wojny światowej, nie wypracowywali do końca swojego życia naszego produktu narodowego.

Brud to tak nazywa się jeden z wskaźników, który brany jest pod uwagę przy badaniu tego rodzaju kwestii. 797 miliardów. 398 milionów. To wartość strat materialnych. Tych dóbr, które zostały zniszczone, ukradzione, zagrabione w czasie II wojny światowej. 492 miliardy 811 milionów to straty Skarbu Państwa Polskiego w wyniku operacji, planowej operacji kradzieży. Kradzieży środków zgromadzonych na kontach bankowych, kradzieży związanych z tym, co ukradli Niemcy i ich wojska w czasie II wojny światowej.

Do tego straty związane z dobrami kultury i sztuki 19 miliardów 310 milionów, straty w samej bankowości 89 miliardów 321 milionów, straty w ubezpieczeniach 34 miliardy 804 miliony złotych. Państwo Polskie czekało 77 lat, my wszyscy jako obywatele czekaliśmy kilkadziesiąt lat na to, żeby poznać w ogóle wartość tych danych. Te dane nie zostały nigdy wcześniej opracowane, kompleksowo przedstawione jako stanowisko państwa polskiego w relacjach z Niemcami. Nie zostały przedstawione głównie dlatego, że zakazywali tego Sowieci.

Kiedy tego rodzaju bezczelne głosy się pojawiły, w polskim parlamencie jakaś forma rozsądku zapanowała przynajmniej na chwilę. W 2004 roku, kiedy Polską rządzili postkomuniści, cały Sejm przyjął uchwałę. Uchwałę, w której zażądał Sejm od rządu zgłoszenia się, stworzenia raportu, stworzenia raportu, w którym Określona zostanie wysokość strat, a także zażądał polski sejm od polskiego rządu, aby wystąpił w tej sprawie do rządu Niemiec. Większość w ówczesnym sejmie miał sojusz lewicy demokratyczny. Sojusz Lewicy Demokratycznej również rządził. Premierem był polityk SLD. Polityk SLD był ministrem spraw zagranicznych.

Powtarzają za swoimi niemieckimi kolegami, że Polska zrzekła się w 1953 roku prawa do reparacji wojennych. Tyle tylko, że Polska nie była wówczas niepodległym państwem, a oznacza to, że decyzji nie podejmowała suwerennie, a to z kolei oznacza, że wszystkie Akty woli wydawane pod wpływem i pod rosyjskim butem czy pistoletem dla wolnych narodów w wolnym świecie nie mogą mieć znaczenia. I właśnie dlatego o kwotę ponad 6 bilionów złotych dziś państwo polskie ma obowiązek wystąpić do sprawców hekatomby II wojny światowej.