o dyskomforcie

To będzie odcinek o dyskomforcie w takim szerszym aspekcie, jakimś takim społecznym zakresie. Tak, taki mamy plan. To znaczy, plan wstępny był, że będzie o dyskomforcie i ponieważ wczoraj robiłyśmy webinar, rozmawiałyśmy trochę, powiedziałabym, o takim indywidualnym wymiarze dyskomfortu, o tym, jak on pracuje w naszym życiu, To dzisiaj mamy ochotę porozmawiać trochę o takim właśnie jakimś szerszym społecznym kontekście, ale ja bym i tak zaczęła od tego, co to znaczy dyskomfort, bo myślę sobie, że to jest jakiś ważny kawałek, wiesz, co my mamy na myśli, kiedy będziemy rozmawiać o tym, o takim zjawisku.

I myślę sobie, że te różne doświadczenia, jak ja o nich mówię, że robimy dzieciom, to myślę sobie, że to jest też nasza historia, nas dorosłych, którzy właśnie... Tak, mamy taką historię, że to jest to, jak to się... Jak to powinno wyglądać? To jest to, co w naszym życiu się działo. I my sobie trochę to rozciągamy, że to w takim razie to wychowywanie, towarzyszenie dzieciom, to może właśnie tak wygląda, nie? Tak, ale też myślę sobie, że to się rozciąga w ten sposób, że to jakby te doświadczenia nauczyły mnie, że dyskomfort jest zawsze niebezpieczny i że jest czymś takim, co przychodzi z zewnątrz, Co robią nam inni i co ja nie mam jakby bardzo, no mogę go tylko jakoś kompletnie unikać albo właśnie dać się mu zalać i poddać wtedy, kiedy przychodzi i że to jest coś takiego, co mnie przerasta, bo takie jest doświadczenie nasze, jakoś takie pamiętamy.

I ja sobie myślę, że hej hej, a ja właśnie wcale nie chcę się z tym czuć dobrze. No, opowiedzmy też o tych kawałkach. No wiesz, jak widzę jakieś takie na przykład seksistowskie kawałki, jak widzę jakieś takie żarty z relacji między facetami i kobietami, gdzie te relacje są jakieś takie, no, przemocowe dla mnie, nie? To myślę sobie czasami, że mamy to tak znormalizowane, że się śmiejemy z takich rzeczy, które Nie przesadzaj, jeszcze czasami słyszymy, nie? Nie przesadzaj, tak się burzysz na to. Myślę sobie, że czasami jest tak, że np. o, taką rzeczą, która przychodzi mi do głowy, to jest taka rzecz, że ludzie mówią komplementy, to ja generalnie mam tak, że nie lubię jak ludzie poza bliskimi relacjami komentują wygląd mojego ciała.

o dyskomforcie. o dyskomforcie. jakimś zjawiskiem, no to to też daje nadzieję na zmianę, nie? I że rozmawianie, w ogóle mówienie o tym dyskomforcie, rozmawianie z ludźmi daje mi coś takiego, że możemy zobaczyć swoją wspólnotę w tym, że mamy ten dyskomfort w podobnych miejscach i możemy tą zmianę społeczną jakoś zaczynać właśnie od jakiegoś takiego szukania wspólnoty w tym, że tych ludzi, którym się jakoś coś nie podoba, jest więcej.

No tak, ludzie przychodzą do mnie i mi płacą generalnie za to. I ci płacą za to. Nie? Że nie robisz tego komuś jakoś... A czasami po prostu mówisz takie zdanie, które nagle komuś wow, rozwaliło mi to system na przykład. Chcę powiedzieć o takich kawałkach takiego miejsca, gdzie powiedziałyśmy o tym miejscu, gdzie chcemy mieć dyskomfort. Ja bym chciała też pogadać o takim miejscu, gdzie mamy dyskomfort z różnymi rzeczami, Dlatego, że mamy na nie małą ekspozycję. Czyli, że to są jakieś mało znane mi rzeczy, coś się dzieje, co ja to widzę pierwszy raz. Tak, myślę o takich rzeczach, które nawet jakoś czasem mentalnie mam przerobione, że właściwie to są okej.

Tak deklaratywnie to sobie myślę, dobra, spoko, nie mam z tym problemu. Ale jak widzę, to jednak moje ciało reaguje. I myślę też o takich rzeczach, które jakoś deklaratywnie nie mam okej, ale o nich za wiele nie myślę i to, że je zobaczę, to powoduje u mnie tą reakcję i ta reakcja mojego ciała Jakoś daje mi taką okazję do pracy nad sobą, do tego, żeby, no, do jakiegoś rozwoju, do właśnie zastanawiania się, skąd ten mój dyskomfort się bierze i co ja chcę z nim zrobić. Ja myślę sobie, że takim kawałkiem dyskomfortu, który jest, wiesz, trudny, to jest to, że ja właśnie nie wiem, że to jest ten taki punkt, że ja jeszcze nie wiem, Czasami o co chodzi, jak to nazwać, co z tym zrobić, a z niewiedzeniem też mamy trudność, nie?

Że jest takie przekonanie, że trzeba wiedzieć. Tak, że chcielibyśmy wiedzieć. Tak, i że to jest powód, dla którego jak pojawia nam się dyskomfort, że czasami, jakoś trochę powiedziałabym, winimy dyskomfort za nasz, wiesz, za to, co się z nami dzieje, albo winimy to, Tą rzeczywistość, z którą żeśmy się spotkali i czasem mamy taki pomysł, że gdyby ta rzeczywistość się nie wydarzała, to byłoby nam łatwiej. Albo gdyby ktoś nam nie pokazywał różnych rzeczy, to byłoby nam łatwiej. I chcemy jakby uniknąć tego doświadczenia, a nie zatrzymywać się przy nim i przyglądać się, co się dzieje. I jakoś też myślę sobie, że jakoś byśmy pogadały o różnych przykładach.

No dobra, to to jest jakiś mój przykład, nie? Tak. Takiego, mam nadzieję, że on jest zrozumiały. Tak, to ja mam jakiś taki inny. Mam wrażenie, chciałabym polecić dwa konta na Instagramie, dwóch właśnie niebinarnych osób, które w ogóle uważam, że to są zajebiście ludzie i bardzo dużo fajnych treści, bardzo merytorycznych od nich czerpię. I muszę to przeliterować, bo te konta są takie, że Jedno konto, jedno konto to jest Alok w Menon. Może napiszemy też jakoś w tym później. Tak, to w tych notatkach, nie? A tak, a druga osoba to jest Maty, przisane przez dwa T i potem jest X i V.

Tak, przychodzi mi do głowy, jak rodzice z dziećmi, dzieci mają czasem taką ekspresję, spontaniczność, jakieś komentarze, że to budzi dyskomfort rodziców i mają taką automatyczną reakcję, że chcieliby to dziecko uciszyć, żeby ono właśnie nie robiło tego. To ja tak mam z psem. Tak? Albo budzi to, albo mamy taką fantazję, że na pewno to, co to dziecko robi, budzi dyskomfort innych ludzi. I też słyszę od rodziców takie historie, że się zatrzymują i zastanawiają właściwie skąd ten dyskomfort jest i że może właśnie na przykład to, że to dziecko skacze, się cieszy, robi dziwne miny, jakoś bardzo mocno pokazuje swój entuzjazm albo swoją rozpacz, to może to nie jest kłopot tego, że to dziecko to robi, tylko właśnie to ja mam ten swój dyskomfort i może potrzebuję się oswoić z tym, że to jest część życia, że dzieci to robią.

Jak pamiętam na przykład taką historię, że w niektórych przedszkolach Dzień Mamy i Dzień Taty zamienia się na Dzień Rodziny? Mhm. Jakąś troską o dyskomfort dzieci, które na Dzień Taty no nie mają kogo zaprosić, a mój Dzień Mamy? To mój dyskomfort dziecięcy. Prawda? Tak. No właśnie, nie? I tego, że ja mogę też... I że mam rysować laurkę. No, dla taty. Dla taty, no. No. No. Tak, więc też jakoś zobacz, trochę jest tak, że podajemy te przykłady i one się trochę jakoś łączą z naszym doświadczeniem. No, bardzo. A ja na przykład mam ogromny dyskomfort w towarzyszeniu, w dyskomforcie osobie, która ma dyskomfort wokół tematu, który ja uważam, że hej, jak ty możesz, w sensie na przykład, że masz ten dyskomfort z miejsca uprzywilejowania i tego, że jesteś w jakiejś większości.

Dumy. I zanim ja dotrę do tych moich produktów, które są bez flagi, to muszę więcej przeskrolować i mam taki ból po prostu, wiesz, w związku z tym. I to jest niestety taki jakiś trudny dla mnie obszar też właśnie do oglądania i nie jest to wcale proste, jak odpowiedzieć na to pytanie. Gdzie jest ta warstwa indywidualna jakiegoś takiego tego, że mamy ten dyskomfort tam, gdzie go mamy? A gdzie jest taka warstwa tego, no gdzie jakoś tak te swoje dyskomforty potrzebujemy układać, żeby się wszyscy ludzie zmieścili. O Boże, jakie fajne zdanie. Że jak sobie myślę, że mam dyskomfort z tym, że dzieci biegają w restauracji.

Albo mam dyskomfort, jakoś będzie trigger warning, tak? Mam dyskomfort z tym, że osoba niepełnosprawna siedzi przy sąsiednim stoliku i ja widzę tą osobę i jest mi trudno. Tak? Gdzie jest to, wiesz, gdzie jest to miejsce, gdzie wszyscy mamy prawo być w tej przestrzeni? Przychodzą mi do głowy takie historie o karmieniu piersią. I co wtedy, kiedy mam dyskomfort, kiedy widzę, że osoba karmi piersią gdzieś, nie wiem, na ławce w parku albo właśnie w restauracji, w centrum handlowym. I czy to jest tak, że ja, czy to jest tak, że ta osoba ma dbać o mój dyskomfort? Tak i o mój komfort? Czy to jest tak, że ja po prostu jak mi nie pasuje, to mogę odwrócić oczy? A w ogóle to warto, żebym się zatrzymała nad swoim dyskomfortem i zastanawiała skąd on jest.

Ale jakoś jaki każdy z nas może wykonać kawałek pracy właśnie w kierunku świata, który jest bezpieczny, włączający, robiący miejsce, niekoniecznie komfortowy dla wszystkich i zawsze, ale bezpieczny. No. To co? Może to kończymy? Kończymy. Mamy tak, że jakoś ja mam bardzo dużą ciekawość na to, gdzieś jak ludzie, jak wam będzie z tym odcinkiem? Co, jakie macie przemyślenia? Jakie dyskomforty zaobserwowaliście? Jakie dyskomforty odkryliście? I co chcecie z nimi robić? No. I spotykamy się za miesiąc na kolejnym webinarze.

Tak. I nawet wczoraj sprawdziłam, jak rozmawiać ze swoimi myślami. Taki będzie temat kolejnego webinaru. I nasze webinary odbywają się zawsze w ostatni piątek miesiąca. Tak, a w międzyczasie ja teraz już w wakacje mamy proces o wypaleniu, na który tu-du-du-du nie mam jeść, więc nie będziemy do niego zapraszać, bo się już Zamknęła grupa, ale chciałabym zaprosić profesjonalistów, bo różne rzeczy się dzieją wokół jakichś takich profesjonalnych rzeczy i jest wakacyjny webinarowy program dla PRO, który robimy z Gosią Stańczyk i będą dwa nowe całkiem webinary o byciu ratownikiem i drugi o seksualności. Myślę sobie, że to też jest temat, którym bardzo dużo się właśnie