Pogadane: Piotr Buśko vel Twoja Stara

Inna sprawa to jest to, kiedy ogląda się osoby pracujące w zawodzie, aktora, mima albo kogokolwiek kto pracuje jakby ciałem, tancerza, tancerki, osób pracujących w ten sposób. No to jest jedna sprawa, to jest to, że widzimy jakby ten wypracowany ruch, tą wypracowaną ekspresję na scenie, no ale inna sprawa to jest być w tej przestrzeni, kiedy się próbuje. I dla mnie to zawsze były największe lekcje i móc podglądać po prostu aktorów i uczyć się od nich, jak oni pracują, to jest dla mnie bardzo cenne, no bo to była taka moja szkoła, szkółka tego, jak pracować performersko. I no z tego jakoś tak, to się tak zbiera i jakoś zapisuje w sobie, w ciele, w tym skarpczyku, jak mówi graża Grzech.

Nie. Chyba nie było nic takiego. Nie miało to miejsca. Nie. Chyba, że będziemy teraz robić czekoladę od graży, że jej powiemy, że to ona ukradła mi łysą głowę. Absolutnie, oczywiście tak nie jest, oczywiście nie, nie, nie, to są tylko żarty i jakaś dragowa licencja, na którą sobie tutaj pozwalam, bo to jest też fajne, że też drag dał mi taką przestrzeń do poznania innych osób. Wiadomo, że z pozycji stowarzyszenia też miałem okazję poznawać bardzo wiele osób ze społeczności. Trochę inaczej, a tutaj jakaś kolejna grupa, z którą mogę być, czyli kolejna jakaś wspólnota, którą mogę tworzyć. No i dla mnie to jest niesamowite, że mogę po prostu nazywać osoby, z którymi pracuję, osoby w dragu moimi przyjaciółmi, moimi przyjaciółkami i to jest, czuję, że to jest prawdziwe i że to jest fajne i wspomniałem tutaj Graża, tylko się po prostu uśmiechałem na myśl o niej, bo to jest ktoś, o kim mam tylko po prostu serdeczne rzeczy do powiedzenia.