Pogadane: Małgorzata Ostrowska

Ja oczywiście w moim życiu zdarzało mi się kilkakrotnie robić w tył zwrot i odcinać się jakby od tego, próbować żyć po prostu, pożyć inaczej. Ale koniec końców i tak wracałam na scenę, więc myślę, że jednak ta scena jest osią całej Małgorzaty Ostrowskiej. Teksty na płycie Legenda są w stu procentach pani. Czy wyobrażała sobie pani albo wyobraża, żeby śpiewać obce teksty? Na pewno w początkach Lombardu śpiewałam teksty czy Jacka Skubikowskiego, czy Marka Dudkiewicza, czy Andrzeja Sobczaka. To są świetni tekściarze, tak się to brzydko nazywa, ale oni sami siebie też tak określają czy określali.

Wtedy, kiedy zaczynałam śpiewać w zespole Lombard, to były Lata osiemdziesiąte, my wszyscy w tym kraju żyliśmy polityką i żyliśmy sprawami społecznymi, zdecydowanie bardziej niż teraz. Więc myślę, że trochę się zmieniły. Myślę, że nie zmieniła się jakby ocena świata. Bo to chyba jest przypisane do mentalności każdego człowieka i wrażliwość na świat. Natomiast jak mówię, piszę pewnie o troszkę innych sprawach i z innej perspektywy. Czyli jeżeli te warunki, w których jesteśmy się zmieniły, to czy w trakcie swojej kariery miała Pani takie momenty zwątpienia w muzykę, że to nie jest to, że powinnam w coś innego pójść?

Oczywiście, że tak. Myślę, że każdy artysta ma takie momenty w swoim życiu. Ja myślę, że miałam na tyle radykalne, że zdarzyło mi się przecież zejść ze sceny na kilka ładnych lat, nie występować, nie nagrywać i to było wtedy, kiedy się pożegnałam definitywnie z zespołem Lombard i wówczas moja nieobecność Taka totalna na scenie trwała prawie 7 lat. I miałam... Znaczy ja oczywiście w momencie, kiedy schodziłam ze sceny, miałam gdzieś moment takiej zapaści. Nie wiem, może dzisiaj by się to nawet jakimś mianem depresji określało.