Pogadane: Majka Jeżowska

Ja z mojego dzieciństwa bardzo dobrze wspominam Laleczkę z Saskiej Porcelanem i nie wiedziałem, że jako pierwsza śpiewała ją dwunastolatka i sobie pomyślałem, jak można było dziecku napisać piosenkę o stracie? Wiesz co, widzisz, to musiałbyś się zapytać Jacka Cygana, bo myśmy pisali dla niej piosenki, płytę zdolnej dziewczynki, dwunastoletniej Magdy Fronczewskiej, córki Piotra Fronczewskiego. Ona miała takie fajne już rytmiczne piosenki nagrane i brakowało jakiejś takiej ballady i tak siedzieliśmy z Jackiem i u niego w mieszkaniu na kominku była taka porcelanowa laleczka, figurka takiej baletnicy. Ja tak patrzę, no oczywiście wypiliśmy trochę wina, muszę przyznać i patrzę na tą figurkę i mówię, wiesz co, Jacek,

Magda jest taka, no ona jest taka krucha dziewczynka, te długie włosy, spódniczka tiulowa, ona jest taka laleczka. Słuchaj, może napisałbyś jakąś taką smutną piosenkę o takiej laleczce, wiesz, takiej, co się kręci na pozytywce. I Jacek tak pomyślał. Na drugi dzień przyszedł faxem tekst. Laleczka Saskiej Porcelany. No tak to był 94. Słuchaj, nie miała taty ani mamy i nie tęskniła ani Ani. Słuchaj, ja nie wiem, ale zawsze dzieci wzruszały się na tym fragmencie, oczywiście dlatego, że dla dziecka to jest nie do wyobrażenia, że się nie ma mamy ani taty, a z drugiej strony jest dużo dzieci, które

Czują tą stratę i mają brak rodziców, więc myślę, że to był taki zabieg, żeby połączyć te dzieci wszystkie, te które mają i te które nie mają, żeby to było jakimś punktem do zastanowienia się na przykład. że tak może być. A z drugiej strony to jest tylko laleczka, tak? To jest tylko ta pozytywka, która no jest pozytywką, więc może nie mieć rodziny po prostu, bo jest z porcelany. Wiesz co, nie zastanawialiśmy się chyba wtedy, natomiast wiedzieliśmy, że ta piosenka wzruszała. Zawsze wzruszała, zwłaszcza dziewczynki i mamusie.