Ewa Woydyłło: Rozpamiętywanie to sabotaż życia

Trzeba mieć narzędzia chroniące siebie i tak dalej, to jest jasne. Ale ja się zastanawiam, jak pani mówiła o tym, że wybrała historię sztuki i przez chwilę pracowała przecież w muzeum. Czy pani nie tęsknie za tym takim czasem, kiedy właśnie brała pani na siebie piękno sztuki, obrazy? Ale w tym roku też brałam udział we wspaniałej konferencji w Centrum Designu, na przykład w Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Już zostałam zaproszona, żeby wygłosić wykład inauguracyjny na Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Ja ciągle się tym zajmuję. To pytanie w tym kierunku idzie. Ja mam dość tej terapii. Ja mam dość tych trudnych historii. A ja nie mam dość. No właśnie. Ale skądże? Nigdy. Za dużo cierpienia, za dużo czasami... Nie, ale to ma własne życzenie, bo są sposoby.

Tylko, że jak ktoś lubi cierpieć, to cierpi. Poza tym ja się uczyłam, skończyłam studia. I wybierałam ścieżkę psychologia kliniczna ze specjalizacją. Dwie specjalizacje mam. Same studia obejmują bardzo ważną część wszystkich zresztą kierunków, które nazywają się Helping Professions w Ameryce. Na pewno myślę, że Anglii też, bo teraz niedawno byłam w Londynie i miałam podobne rozmowy, więc Anglicy też bardzo dobrze rozumieją, że pewne zawody wymagają specyficznego doboru osobowości i charakteru osób, które kandydują do tego zawodu. A ponieważ psychologia jest niebywale wszechstronną dziedziną, więc można sobie iść na psychologię i być potem psychologiem reklamy, psychologiem pracy, psychologiem filmu, psychologiem sztuki, psychologiem designu, psychologiem wnętrzarstwa.