odc. 40 - Wojciech Śmieja

Wydaje mi się, że jeszcze inną lekturą jest taki wizerunek bardzo seksownego Piłsudskiego. Jest takie zdjęcie z takiej szczupły właśnie z papierosem w okopach z 1915 roku chyba. Taki bardzo seksowny żołnierz. Naprawdę myślę, że Turedziszewski z tego zdjęcia jakby naczepnął inspirację. No i pomyślałem sobie, że jest tak wieloznaczny i tak właśnie umożliwiający wielość odczytań i tak, użyję tego trudnego słowa, subwersywny względem ikonicznych, uniwersalnych, historycznych, solennych właśnie porunków utrwalonych na pomnikach, na tablicach pamiątkowych, etc.

Trzeba go trochę skwirować i trochę go właśnie uwieloznacznić. Dodam, że w ogóle to jest figura niesłychanie ciekawa. W Katowicach mieliśmy pomnik Piłsudskiego na Kasztance, którego odsłonięcie było chyba w 1939 roku. Potem go hitlerowcy zdjęli. Natomiast strasznym poparześ Biarza, Iwona Myszterowicza, jeżeli dobrze pamiętam, to był Jugosłowianin, Było to, że kasztanka miała ogierze, taki przymiotnik może być, ogierze, genitalia, czyli miała po prostu potężnego penisa i jądra, które zostały pieczołowicie odpiłowane, żeby kasztanka została kasztanką. W związku z tym tych, wiesz, takich herołowych momentów w biografii Piłsudskiego i jego wizerunków jest, jak się okazuje, całkiem sporo.

Żebyśmy nie sprowadzili tego, prawda, do radosnego aktu dla pewnej jednej grupy społecznej, powiedzmy, że nawet dla całego społeczeństwa jest to dobry akt oczywiście, ten brak penalizacji, to nie jest przecież też tylko tak, że zyskują na tym tylko nieheteronormatyzne osoby, ale wszyscy zyskują jakiś spokój sumienia chociażby, ale że sprowadzanie tego jakby do Tylko jednego aktu, prawda? Tu może być gdzieś trochę niebezpieczne w tym kontekście, że my bardzo łatwo ulegamy cały czas mitowi Piłsudskiego, który jest do dekonstrukcji na bardzo wielu w ogóle jeszcze poziomach. I tutaj jest to pewne niebezpieczeństwo w działaniu. No ale nigdy chyba nie uprzedzimy tego, jak ludzie myślą i co ludzie wiedzą.

To tylko moje takie zastanowienie się. Nie, nie. Boże Broń nie traktuje Piłsudskiego jako figury liberalizująco-emancypacyjnej. To jest tak wieloznaczna figura jak we Francji jest marszałek de Gaulle. To jest dokładnie ta sama złożoność postaci i figury. Zresztą wiesz, o tym wizerunku Radziszewskiego jakby też wyraźnie widać konserwatyzm, ten wjechać wąsa pod nosem, czy te głośne, krzeczaste brwi, czy nawet monobrew, jak mówi moja córka, to są sygnały tej grozy, czy właśnie tego ciemnego, dyktatorskiego Piłsudskiego.