odc. 38 - Marek Teler

Tu Biblioteka Stonewall. Podcast o literaturze. Ja nazywam się Wojtek Szot i mam kilka pytań. Do naszej biblioteki, tej biblioteki Stonewall, zawitał dzisiaj Marek Teler, który opowie nam o książce Witold... który opowie nam o książce Witold Conti, Conti, prawda? Nie Chonti. Conti. Conti. Witold Conti, każdemu wolno kochać, biografia jednego z Największych amantów chyba, ale też jednej z największych postaci polskiego filmu lat międzywojnia, zwłaszcza lat trzydziestych, ale o tym za chwilę Państwu opowiemy. Marek jest z nami, cześć. Cześć. No dobrze, to bo znamy Eugeniusza Bodo, Państwo pewnie, którzy nas słuchają, znają Eugeniusza Bodo i nie wiem, może Kiepurę Państwo znają, może Polę Negli, na przykład, jeszcze dokładnie do końca polska gwiazda, w sensie polska, ale nie tylko w Polsce grała.

Witold Conti był przedwojennym aktorem, nie tylko zresztą aktorem, ale też śpiewakiem, malarzem, człowiekiem wielu talentów, który działał przede wszystkim w latach 30. Był, między innymi właśnie występował chociażby na deskach teatrów warszawskich, występował w filmach, między innymi w filmach właśnie z Eugeniuszem Bodo, chociażby Głos pustyni, ale też z Jadwigą Smosarską, rok 1914, z Marią Malicką, też znaną aktorką w Janku muzykancie, no i przyjaźnił się zresztą z Polą Negri. którą poznał w jej posiadłości pod Paryżem, więc tutaj faktycznie była to postać obracająca się też w tych kręgach artystycznych, no i przede wszystkim, może przede wszystkim to za mocno powiedziane, ale jest to ważny wątek w mojej książce, no był osobą, jakbyśmy to dzisiaj określili LGBT, czyli osobą biseksualną, był związany między innymi z Karolem Szymanowskim, później też z kilkoma prawdopodobnie reżyserami, u których występował,

Co ci się wydaje? Jak sobie to wyobrażasz? Myślę, że my za mało cały czas wiemy o tym, jak bardzo, tak można powiedzieć dzisiaj współczesnym językiem queerowy był ten przedwojenny świat polskiego filmu. Bo oczywiście znamy te różne historie z Hollywood, jakieś takie głośne, czy o Rudolfie Valentinie i podejrzeniach o biseksualność, czy Ramon Navarro, taki no homoerotyczny amant. Więc tutaj faktycznie, jeśli chodzi o Polskę, no to mamy Eugeniusza Bodo przebierającego się za Mae West, ale już mówienie, że Eugeniusz Bodo mógł być, nie wiem, biseksualny, jest jakimś tam burzeniem pewnego, pewnej świętości, wręcz ma charakter obrazoburczy. A tymczasem, no ten świat to była plejada po prostu osób, dzisiaj byśmy powiedzieli LGBT.