🎙 Zwłoki dzieci ukryła w beczkach | POLSKIE ZABÓJCZYNIE | PODCAST

Jolanta i Andrzej poznali się w 1983 roku. W niespełna dwa lata później wzięli ślub i zamieszkali w Lublinie, w mieszkaniu Jolanty. Oboje pracowali, dorabiali się. Typowa polska rodzina. Sąsiedzi mówili o nich, że to są dobrzy, porządni ludzie, pracowici. Była to naprawdę normalna rodzina, nigdy nic złego się tam nie działo. Dom był skrótny, to był zadbany, dobrze na tamte czasy wyposażony. Jak na pierwszy rzut oka tej rodzinie nic nie brakowało. Słuchaj, musimy przehamować z tymi dzieciakami. Dopiero co Marcin się urodził, a już mamy następnego.

No to mów i daj mi spokój. Będziemy mieli kolejne dziecko. My? Przecież ja ci mówiłem, że nie chcę mieć więcej dzieci. No to co ja mam zrobić? Pozbądź się tego. Andrzej zagroził Jolancie, że jeśli nie pozbędzie się dziecka, on zaprzeczy ojcostwu. Mimo szantażu i nacisków ze strony męża, kobieta postanowiła urodzić. Jola to zawsze była taka skryta, bo pracowałyśmy razem tutaj w sklepie. Monika Panek, sąsiadka Jolanty i Andrzejaka. Ale nigdy nic nie wspominała na temat dzieci czy ciąży. Mówiła tam, że nieraz jest ciężko z tymi dziećmi, że już ma dosyć i tak dalej, ale no... Akurat o ciążach nigdy nie było żadnego tematu.

I co tak stoisz? Zamknąłeś się już dopiero 16. Nie łucisz to, bo mi łeb pęka. To jest Justyna, twoja córka. Może moja, może nie. To nie trzeba było jej robić. To nie trzeba było zachodzić. W małżeństwie często dochodziło do awantur. Ale wśród sąsiadów Andrzej uchodził za prawego człowieka. Uśmiechnięty i skory do pomocy. Zawsze normalnie wyglądali. Żadnych takich niepokojących sygnałów ze strony ich nie było. Jolanta w czwartą ciążę zaszła w 1992 roku. W obawie przed reakcją męża nic mu o tym nie powiedziała. Również sąsiedzi nie spostrzegli, że kobieta jest w odmiennym stanie.

U Joli nigdy nie było żadnej ciąży widać. Miała taką figurę, a nie inną, że zawsze gdzieś ten brzuszek był. Raz tyła, raz chudła. Sąsiedzi naprawdę niczego nie widzieli, nie podejrzewali, że ona może być w ciąży. Była skryta, nie opowiadała o swoich uczuciach. Była też osobą otyłą, nosiła luźne ubrania, co pomagało jej tą ciążę ukryć. Jolanta do ostatniej chwili nie mówiła mężowi o tym, że spodziewa się ich czwartego dziecka. Nawet wówczas, gdy złapały ją silne bóle porodowe. Zabierz mnie do szpitala.

Szybko. Co ci jest? Nie wiem. Brzuch mnie boli. Bardzo? No zapasz sobie jakieś ziółka. Ziółka nie pomogą. Andrzej przekonany o tym, że Jolanta ma atak wyrostka robaczkowego, wiezie żonę do szpitala. I co? Przeszły? Ale co przeszło? No nie rozumiem. Ma pan córkę? Nie, nie, nie. Dziecko jest zdrowe. Panie doktorze, ja tu przywiozłem żonę z bólem brzucha. Tak, tak, wiem. Urodziła córkę. Po narodzinach czwartego dziecka napięta sytuacja między małżonkami jeszcze bardziej się pogłębiła. Jolanta zaczęła unikać bliskich kontaktów z mężem, bo bała się, że znowu zajdzie w ciążę.

Możesz wyrzucić na śmietnik. Ja nie chcę mieć więcej wachorów. W kolejną, piątą ciążę Jolanta zachodzi dwa lata później. W 1994 roku. I tak jak poprzednio, nie mówi o tym mężowi. Wie, że nie dostanie od niego żadnego wsparcia. Przygotowuje więc plan, który znany jest tylko jej. Baw się ładnie. Mama zaraz wróci. Kiedy Jolanta zaczęła rodzić swoje kolejne dziecko, była sama z najmłodszą córką Moniką. Ani Andrzeja, ani starszych dzieci nie było wówczas w domu. Wiedziała, co ma robić.

Przygotowywała się do tego od kilku miesięcy. Jolanta przygotowała sobie środki higieniczne. Anita Czupryn, dziennikarka Polska The Times. żyletkę, weszła do łazienki, napuściła wodę do wanny, urodziła chłopczyka, po czym przytrzymała jego plecy i głowę pod wodą do momentu, aż przestało się ruszać. To był schemat. Tak samo postępowała z każdym innym dzieckiem. Jolanta urodziła i zabiła pięcioro swoich dzieci. W 1992 roku zabiła swojego synka. W 1994 kolejnego. W 1995 to był także chłopiec. W 1997 kolejny syn. W 1998 roku Jolanta zabiła córeczkę.

Również też zdobywa jakieś doświadczenia psychologiczne, przeżywa to w jakiś sposób emocjonalny. Po siedmiu latach, podczas których Jolanta nieustannie była w ciąży, rodzina niespodziewanie wyprowadziła się z Lublina, by zamieszkać w nieodległej od miasta wsi Czerniejowie. Mamuśka, co tak stoisz? Ospiesz się, sam tego nie ogarnę, nie? Sam rażarkę też bierze. Tak, później po nią przyjadę, muszę tylko znaleźć większy samochód. Gdy przeprowadzała się z Lublina do wsi Czerniejów, to było w 1999 roku. Justyna Dobrzyńska, dziennikarka Faktu. była chyba tak przywiązana do tych ciałek, że zabierała je ze sobą.

Z jednej zamrażarki z Lublina przeniosła je do drugiej zamrażarki już w Czerniejowie. Może i było żal z jednej strony. Monika Panek, sąsiadka Jolanty i Andrzejaka. Jednak te dzieci miały jakieś wyrzuty sumienia i musiała może, nie wiem, popatrzeć na te zwłoki co jakiś czas, albo żeby w sobie siły nabrać, albo żeby się jakoś karać. Przechowywanie zwłok dzieci w własnym mieszkaniu przez Jolantę K. było skutkiem jej właśnie relacji emocjonalnej z tymi ofiarami. Raczej nie było to działanie wyrachowane, polegające na kontrolowaniu tego krytycznego dowodu zbrodni, jakim jest ciało ofiary, ale po prostu niechęć rozstania z tymi dziećmi.

Przeprowadzka do Czerniejowa nie poprawiła relacji między małżonkami. Jolanta czuje się coraz bardziej samotna. Nierozumiana przez męża. Nie dba o sklep. Często wraca do domu pijana. Albo w ogóle znika na kilka dni. Prawdopodobnie uciekała przed mężem. Gdzie są pieniądze ze sklepu? Ale mnie wystraszyłaś. No pytam się! Nie wiem, o co ci chodzi. Jak to nie wiesz? Pieniądze z konta wzięłaś, a rachunków nie opłaciłaś. Weź się uspokój. Słuchaj, jak ty mnie będziesz okradać, to możesz z tego domu... Żebyś się nie zdziwił. Co ty powiedziałaś? Ty jesteś gorsza niż...

Jolanta poznaje mężczyznę, Stanisława, z którym po krótkim czasie zaczyna się spotykać. Wzbudza w nim litość, opowiadając o mężu tyranie, problemach finansowych i swojej samotności. Gdzie matka? Nie wiem. Nie wiem. Znowu gdzieś się szlaja. Może jest w sklepie. Nie ma jej, dzwoniłem tam. Jak to skończycie, to musicie jeszcze beczkę po kapuście umyć, dobra? Jest w kotłowni. Dwie dziewczynki, córki małżeństwa, przeturlały beczkę z domu na pole.

Tam ją otworzyły i przeraziły się tym, co zobaczyły. Dzieci z przerażeniem odkryły, że pod niewielką powołką tej kapusty właśnie jakieś dziwne były zawiniątka. Podkomisarz Maciej Biernacki prowadził sprawę Jolanty i Andrzeja K. Reklamówka, gazety, ale to bardzo ich to wystraszyło i zaniepokoiło. Dzieci też od razu pobiegły do swojego ojca i o tym powiadomiły. Mężczyzna o potwornym znalezisku natychmiast zaalarmował policję, która zabezpieczyła foliowe pakunki.

Rozpoczęły się poszukiwania kobiety i to były naprawdę poszukiwania na ogromną skalę. W mediach pojawiło się ogłoszenie o poszukiwanej Jolantzie K. Za pomoc w jej odnalezieniu policja wyznaczyła nagrodę pieniężną. Po kilku dniach od pojawienia się tego ogłoszenia otrzymaliśmy informację, gdzie przebywa Jolanta K. Została przez nas zatrzymana i już wtedy mogliśmy z nią przeprowadzać czynności procesowe. Jolanta została zatrzymana w domu Stanisława. Była spokojna i opanowana. Tak jakby czekała na pojawienie się policji. Przecież ona nic nie zrobiła.

Pójdzie pani z nami. Zrobiłam, Stasiu. Zrobiłam. Jolanta na początku przyznała się do zamordowania trójki swoich dzieci. Przeprowadzone badania DNA potwierdziły jednak, że Jolanta i Andrzej byli rodzicami piątki zamordowanych dzieci. Kiedy mieliśmy pewność, kto jest ojcem biologicznych dzieci, czyli Jolanta i Andrzej K., musieliśmy dowiedzieć się, jaka była przede wszystkim przyczyna śmierci tych dzieci. Biegli stwierdzili, że dzieci urodziły się żywe i zostały prawdopodobnie uduszone.

Przecież wiadomo, że to jest proces, który ciężko ukryć. Jolanta za zamordowanie piątki swoich dzieci została skazana na 25 lat więzienia. Podczas rozpraw sądowych, gdy przed salą sądową pojawiał się ojciec i matka, czyli Jolanta i Andrzej, dzieci zawsze były przy ojcu. Nie wspierały matki, natomiast widać było, że są za nim. To przy nim stały, to z nim rozmawiały, a matkę ignorowały. Musiała być w tym bardzo samotna. To jest też dramat tej historii, że nie miała komuś się zwierzyć, nie miała do nikogo zaufania.