Pierwszą ofiarę zabił w wieku 14 lat | PODCAST

Siemiotyczer. Lato 1976. 14-letnia Teresa Olszowy mieszkała w Siemiatyczach w dzielnicy Słowiczyn. 26 sierpnia 1976 r. uczestniczyła w zajęciach muzycznych w Powiatowym Ośrodku Kultury. Grała w zespole okarynowym Kukułki prowadzonym przez instruktora i nauczyciela muzyki Tadeusza Sidorowicza. Około godziny 15 wyszła z ośrodka. Był zwykły wakacyjny dzień. Dziewczynka miała 14 lat. Do domu nie wróciła. Rodzina zawiadomiła policję jeszcze tego samego dnia. Rozpoczęły się poszukiwania.

Sprawdzano okolice, przesłuchiwano ludzi, próbowano ustalić gdzie Teresa była widziana po raz ostatni. Ale mijały kolejne dni, a dziewczynki nadal nie było. Dopiero po zatrzymaniu Firsowicza śledczy poznali przebieg wydarzeń przedstawionych przez sprawcę. W sierpniu 1976 roku przebywał w Siemiatyczach w związku z pracami remontowymi w szkole. Według jego późniejszych wyjaśnień, gdy zauważył Teresę, zaczął ją zaczepiać, a następnie zaatakował w ustronnym miejscu. Znów motyw miał charakter seksualny. Ofiara również i teraz stawiała opór. Firsowicz, nauczony poprzednim przypadkiem, wiedział doskonale jak ukarać dziewczynkę.

Informacja okazała się prawdziwa. W pobliżu drogi Siemiatycze-Słowiczyn na skraju lasu i dzikiego wysypiska odnaleziono ciało Teresy. Sekcja wykazała, że zmarła wskutek uduszenia. Na jej szyi była owinięta bluzka. Śledztwo ruszyło w nowym kierunku. Jedną z największych zagadek stał się anonimowy list. Kim był człowiek, który znał miejsce ukrycia zwłok? Czy sam natknął się na ciało? Czy może widział coś wcześniej? A może wiedział znacznie więcej niż napisał? Próbowano ustalić autora po charakterze pisma. Milicja zwróciła się nawet do szkoły z prośbą o udostępnienie dyktant napisanych przez uczniów.

Mundur, który miał być symbolem służby i dyscypliny, kilka dni później paradoksalnie stał się jednym z powodów, dla których śledczy zwrócili na niego uwagę. Firsowicz miał wtedy 21 lat. A milicja miała dwie wciąż nierozwiązane sprawy. Antonina zginęła 6 lat temu. Zabójstwo Teresy w Siemiatyczach zostało formalnie umorzone kilka miesięcy wcześniej. Nie istniała wtedy baza DNA, nie istniał też monitoring uliczny. Komputery nie były w stanie przeanalizować raportów z kilku powiatów. Śledczy opierali się wyłącznie na przesłuchaniach, pracy w terenie, śladach materialnych i pamięci świadków. Firsowicz nie musiał więc przełamywać zaawansowanych zabezpieczeń.

Co miał przy sobie? Co można było zabezpieczyć w domu? W przypadku Barbary tych elementów zebrało się sporo. Firsowicz przyznał się do zabójstwa. Mógł próbować ograniczyć sprawę do jednej nocy i jednego czynu. Tak się jednak nie stało. W toku śledztwa padło nazwisko Teresy Olszowy, a 22 listopada Firsowicz napisał do prokuratora list, w którym przyznał się także do zabójstwa nastolatki w Siemiatyczach. Później podał jeszcze jedno nazwisko. Antonina Weremiejuk. Styczeń 1971 roku. Stuk siana na polu i zając we wnękach.

W sprawie Teresy 5 kwietnia 1978 roku przeprowadzono szczegółową wizję lokalną. Firsowicz pokazał trasę, którą szedł w Siemiatyczach, miejsce, w którym zauważył dziewczynę i opisał moment ataku. Ze względu na napięcie i obawę przed samosądem, zabezpieczenie wizji lokalnych było wyjątkowe. Zaangażowano do nich jednostki ZOMO oraz miejscowych milicjantów. To pokazuje jak bardzo te zbrodnie żyły w lokalnej społeczności. Zaginięcie Teresy uruchomiło długie poszukiwania, w którym brali udział mieszkańcy. A teraz człowiek podejrzany o jej zabójstwo wrócił na miejsce w otoczeniu funkcjonariuszy. Śledztwo nie dotyczyło już tego, kto zabił.

Trzy zabójstwa. Wiele osób może uznać, że liczba dobrych ocen w więzieniu nie powinna mieć znaczenia, ale sąd penitencjarny miał ocenić to według obowiązujących przepisów, a nie według nastrojów społecznych. Prawo przewidywało warunkowe zwolnienie, a sąd z tej możliwości skorzystał. Firsowicz także. Dla mieszkańców miejsc, w których zginęły Antonina, Teresa i Barbara, był to szok i poczucie niesprawiedliwości, a ta decyzja nie oznaczała społecznego przebaczenia. Gdy Firsowicz wrócił do rodzinnego widowa, szybko przekonał się, że ludzie pamiętali. Powrót do widowa

W 2022 roku kurier Podlaski przypomniał ją w szczegółowej rekonstrukcji zabójstwa Teresy Olszowy. Wątek Firsowicza był też przedstawiany w formatach True Crime poświęconych zbrodniom z okresu PRL. Dokumentalna seria kryminalne śledztwa PRL wracała do metod pracy milicji z tamtej epoki, a sprawa Firsowicza była jedną z historii wykorzystanych w tym cyklu. W 2024 roku radio RMF przygotowało odcinek programu Dorwać Bestie poświęcony dusicielowi z Podlasia. Niemniej ostatnie lata Firsowicza nie miały już nic wspólnego z rozgłosem, który towarzyszył w jego sprawie wcześniej. Pozostały po nim akta, wycinki prasowe, wspomnienia ludzi i pytanie, które w takich historiach wraca wyjątkowo często.