Robotnicy przymusowi w Niemczech
Jeżeli podoba Ci się odcinek możesz nas wesprzeć w serwisie 🔶PATRONITE.PL🔶https://patronite.pl/PodcastwojennehistorieAlbo postawić nam symboliczną kawę w serwisie 🔷BUYCOFFEE.TO🔷https://buycoffee.to/podcastwojennehistorie
Ale, tak jak też powiedziałaś, nie tylko polskich, ukraińskich, białoruskich, rosyjskich, a można by powiedzieć, że i francuskich, belgijskich, włoskich. Niemcy w czasie II wojny światowej łącznie zagarnęli i wykorzystywali do pracy przymusowej bądź niewolniczej blisko 10 milionów ludzi, z czego część nie przeżyła, zwłaszcza mowa tu o osobach, które wykonywały pracę w obozach zagłady, w obozach koncentracyjnych podległych SS. W szczytowym okresie, latem i jesienią 1944 roku jednorazowo w Niemiecka gospodarka była zasilona przez 7,5 miliona robotników przymusowych, czyli niewolników wykonujących pracę na rzecz Rzeszy.
To wcale nie było dla nich oczywiste. Czasami przeważały czynniki ideologiczne, czasami pragmatyzm, a czasami jedno i drugie łączyło się w jakimś przerażającym układzie pod fili obozów zagłady i obozów koncentracyjnych, gdzie setki tysięcy złapanych i zamkniętych w tych obozach ludzi wykonywało pracę na rzecz niemieckiego państwa i na rzecz niemieckiego aparatu SS i Policji. w czasie II wojny światowej w okupowanej przez Niemcy Europie. Panowało niewolnictwo i kwitł handel ludźmi. I robiło to państwo na przemysłową, gospodarczą skalę. I żeby to zilustrować, to wyobraźmy sobie sytuację, która miała miejsce.
W roku 1944, kiedy do Hitlera przychodził minister amunicji i uzbrojenia Albert Schper i skarżył się na szefa SS i policji, wówczas też i ministra Heinricha Himmlera, że ten kradnie mu robotników. W tym sensie, że potem Himmler skradzionych robotników sprzedaje Schperowi, ale już za pieniądze. A może ich sprzedawać Szperowi za pieniądze, bo są to uciekinierzy z pracy przymusowej, pochwyceni przez SS, przez policję, przez gestapo. A zatem w jakimś zakresie przechwyceni przez jedno niemieckie ministerstwo kosztem innego ministerstwa, ponieważ taki robotnik po popełnieniu przestępstwa polegającego na ucieczce z miejsca pracy, a w 1944 roku w skali miesiąca uciekało 30, 40, 50 tysięcy ludzi,
Na przykład, oczywiście znowu trafić do szpera, ale już nie do zakładów Kruppa, tylko na przykład do produkcji rakiet V2 Warnera von Brauna. To kto w tym zawiłym systemie gospodarczym, który panował w Niemczech, tak naprawdę odpowiadał za wykorzystywanie robotników przymusowych? Różne niemieckie instytucje, ministerstwa, dowództwa zarządzały owym obrotem ludzi. Byli bowiem jeńcy wojenni skierowani do pracy, byli cywilni robotnicy, rolnicy, wreszcie byli więźniowie. Jeńcami zarządzał Wehrmacht, więźniami SS i policja, cywilami cała masa niemieckich instytucji. Co powodowało, że w ostatecznym rozrachunku... Hasło zarządu nad siłą roboczą z obcych państw leżało i w gestii Oberkommando der Wehrmacht, a więc marszałka Keitla, i Ministerstwa Amunicji i Uzbrojenia Alberta Spera, i Ministerstwa Pracy Franza Zelde, i Ministerstwa Gospodarki Waltera Funka, i Niemieckiego Frontu Pracy Roberta Leya, i pełnomocników planu czteroletniego, a więc de facto ludzi Hermana Goeringa, no i wewnętrznych.
Mobilizacja nie tylko dotyczy młodych mężczyzn. Dotyczy także osób w wieku średnim, a w przypadku mobilizacji do armii rezerwowej nawet mężczyzn w wieku starszym. Łącznie przez całą wojnę armia zaciągnęła 13 milionów Niemców. Mam na myśli wyłącznie Wehrmacht, bez SS, Waffen-SS czy policji. I mam na myśli tylko zaciągi według statystyk do września 1944 roku. Potem zaciągano kolejne setki tysięcy Niemców. A kiedy ogłoszono alarm w Volkssturmie, to na początku 1945 roku niemiecka gospodarka uległa już choćby tylko z tego powodu, ostatecznemu załamaniu. A więc zobaczmy jaki to jest olbrzymi upływ krwi z niemieckiego systemu gospodarczego.
Oczywiście tereny Francji, Belgii, Związku Radzieckiego, Polski, Północnych Włoch też musiały funkcjonować w ramach niemieckiego systemu gospodarczego nowej niemieckiej Europy, ale ten bilans był niekorzystny w rozumieniu możliwości zastąpienia Niemców w Niemczech nowymi robotnikami. I w ostatnim akcie na scenę wszedł Heinrich Himmler, który stopniowo stał gdzieś w cieniu, z boku, ale budował gospodarcze zaplecze SS. W roku 1942 w ramach ostatecznego rozwiązania wolano zabijać ludzi uznanych za nieludzi niż wykorzystać ich w szerszym zakresie do pracy. Tylko nieliczne getta przetrwały, np. do 1944 roku, świadcząc pracę.
Ale zasadniczo w roku 1942 na terenie zwłaszcza generalnego gubernatorstwa miało miejsce masowe ludobójstwo. Stąd jeszcze we wrześniu 1942 roku w obozach Himmlera było nieco ponad tylko 100 tysięcy ludzi. Ale wiosną 1943 roku było to już 200 tysięcy ludzi. Latem 1944 roku Himmler dysponował pół milionem ludzi w obozach. Często byli to na przykład byli robotnicy, którzy uciekali z pracy, łapało ich SS, łapała ich policja i zamykano ich w obozach koncentracyjnych. Obozów koncentracyjnych w rozumieniu fini obozów koncentracyjnych. Było na terenie Europy setki, ponad 600 i to były filie pracy. Najbardziej złowieszcze obozy zagłady były obozami także koncentracyjnymi z licznymi filiami, tak zwanymi podobozami.
Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Jeżeli podoba Ci się odcinek możesz nas wesprzeć w serwisie
🔶PATRONITE.PL🔶
https://patronite.pl/Podcastwojennehistorie
Albo postawić nam symboliczną kawę w serwisie
🔷BUYCOFFEE.TO🔷
https://buycoffee.to/podcastwojennehistorie