Robotnicy przymusowi w Niemczech
Jeżeli podoba Ci się odcinek możesz nas wesprzeć w serwisie 🔶PATRONITE.PL🔶https://patronite.pl/PodcastwojennehistorieAlbo postawić nam symboliczną kawę w serwisie 🔷BUYCOFFEE.TO🔷https://buycoffee.to/podcastwojennehistorie
Na przykład, oczywiście znowu trafić do szpera, ale już nie do zakładów Kruppa, tylko na przykład do produkcji rakiet V2 Warnera von Brauna. To kto w tym zawiłym systemie gospodarczym, który panował w Niemczech, tak naprawdę odpowiadał za wykorzystywanie robotników przymusowych? Różne niemieckie instytucje, ministerstwa, dowództwa zarządzały owym obrotem ludzi. Byli bowiem jeńcy wojenni skierowani do pracy, byli cywilni robotnicy, rolnicy, wreszcie byli więźniowie. Jeńcami zarządzał Wehrmacht, więźniami SS i policja, cywilami cała masa niemieckich instytucji. Co powodowało, że w ostatecznym rozrachunku... Hasło zarządu nad siłą roboczą z obcych państw leżało i w gestii Oberkommando der Wehrmacht, a więc marszałka Keitla, i Ministerstwa Amunicji i Uzbrojenia Alberta Spera, i Ministerstwa Pracy Franza Zelde, i Ministerstwa Gospodarki Waltera Funka, i Niemieckiego Frontu Pracy Roberta Leya, i pełnomocników planu czteroletniego, a więc de facto ludzi Hermana Goeringa, no i wewnętrznych.
Z 80 milionowego narodu niemieckiego. I Niemcy, którzy rasowo nie chcieli na terytorium Rzeszy obcych, a potem docelowo nie chcieli ich na obszarach Polski, Ukrainy, Rosji, aż po Ural, no musieli jakoś rozwiązać. tą kwadraturę koła. Docelowo Rzesza Niemiecka miała pozbyć się obcych elementów w całości z obszaru Wielkich Niemiec, czyli tzw. Wielkiej Rzeszy, Grossdeutschland, ale przejściowo musiała przyjąć miliony niewolników, którzy mieli zastąpić niemieckich mężczyzn na roli w górnictwie, przy maszynach, w różnych gałęziach gospodarki. I szykując się do II wojny światowej, Hitler, Goering jako pełnomocnik planu czteroletniego, oficerowie z OKH i OKW analizowali sytuację.
zajmujący się gospodarką z punktu widzenia Wehrmachtu, generał Keitel, sam Hitler, a przede wszystkim Goering. No oni zastanawiali się, jak to wszystko ze sobą pogodzić. W 1939 roku niemiecka gospodarka w zakresie zatrudnienia osiągnęła poziom prawie 40 milionów ludzi. Tak kobiet, jak i mężczyzn. Ponad 24 miliony mężczyzn i formalnie ponad 14 milionów kobiet miało zatrudnienie. To dawało 39 milionów pracujących cywilnych Niemców. Uzupełnieniem było 300-400 tysięcy robotników cudzoziemskich, którzy mieli charakter sezonowy. Ponad milion ludzi znajdowało się natomiast w Wehrmachtzie.
Niemniej Herman Goering w ramach mobilizacji przemysłu do wojny od roku 1936 w ograniczonym stopniu mobilizował jednak kolejne miliony Niemek do pracy. Przy czym to dosyć złożone zagadnienie, któremu warto poświęcić osobny odcinek. Historia niejednoznaczna. Kiedy spojrzymy na te największe liczby, to zauważymy, że koniec końców w niemieckim systemie statystycznie procentowy formalny udział kobiet w niemieckiej gospodarce w rozumieniu osób pracujących jest bardzo wysoki. W roku 1939 na 24 miliony zatrudnionych mężczyzn jest aż 14 milionów 600 tysięcy kobiet. No ale przecież to jest bardzo dużo. To jest więcej niż w Anglii czy w Ameryce. Rzeczywiście. Ale diabeł tkwi w szczegółach.
Ale wiosną 1940 roku ma miejsce imponujący podbój zachodniej Europy, Holandia, Belgia, Francja. Te tereny mają zostać włączone w niemiecki system gospodarczy. To tereny, gdzie pracują miliony wykwalifikowanych robotników. W Polsce nie ma z czego czerpać. Goering rozkłada ręce w dosłownie i w przenośni i krzyczy, że on z Polski to może wystać co najwyżej 20 tysięcy robotników wykwalifikowanych. Bo w Polsce nie ma przemysłu. Na Zachodzie jest inaczej. Są trzy kategorie oceny człowieka. Mamy Francuzów, których Niemcy traktują jak ludzi, Belgów, mamy Polaków, którzy są powiedzmy półludźmi, no i mamy Żydów, których nazistowska ideologia odziera z człowieczeństwa. W związku z czym ta szalona ideologia przekłada się też na efektywność gospodarki.
Kiedy wreszcie ci ludzie docierali do Rzeszy, to Hermann Goering, zarządzający planem czteroletnim, jeden z najważniejszych ludzi odpowiedzialnych za niemiecką gospodarkę, na pytanie swoich urzędników, kto im da jeść. Odpowiedział, niech znajdują martwe koty i wrzucają sobie do garnków. To są słowa Hermana Goeringa na temat wyżywienia radzieckich jeńców wojennych skierowanych do przemysłu Rzeszy pod koniec 1941 roku. A zatem w 1940-1941 roku niemiecka gospodarka cierpi olbrzymie braki. ale Niemcy nie wykorzystują szansy, jaka otworzyła się na wschodzie. Jesienią, zimą, przełomu 1941-1942 muszą jednak zderzyć swoje ideologiczne oczekiwania z rzeczywistością i dokonują kolejnej segregacji ludzi. Zimą 1941-1942 zapadają więc dwie decyzje.
Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Jeżeli podoba Ci się odcinek możesz nas wesprzeć w serwisie
🔶PATRONITE.PL🔶
https://patronite.pl/Podcastwojennehistorie
Albo postawić nam symboliczną kawę w serwisie
🔷BUYCOFFEE.TO🔷
https://buycoffee.to/podcastwojennehistorie