Mentionsy Mentionsy
Podcast Wojenne Historie
Podcast Wojenne Historie

Lotnictwo US Marine Corps

11.02.2026 ·44 min 37 s

Jeżeli podoba Ci się odcinek możesz nas wesprzeć w serwisie 🔶PATRONITE.PL🔶Albo postawić nam symboliczną kawę w serwisie🔷BUYCOFFEE.TO🔷

Praktycznego, operacyjnego i strategicznego amerykańskich sił zbrojnych w II wojnie światowej. Jest to zagadnienie w sumie dosyć dobrze znane. No bo przecież Amerykanie kojarzą nam się z tymi potężnymi cztermotorowymi bombowcami strategicznymi nad Europą i Japonią. Kojarzą nam się z Mustangami przemierzającymi Europę wzdłuż i wszerz. Kojarzą nam się wreszcie z tymi chmarami granatowych myśliwców US Navy szalejącymi nad Pacyfikiem. Ale paradoksalnie w II wojnie światowej nie mamy jednego amerykańskiego lotnictwa. Ba, przecież nawet nie mamy jeszcze amerykańskich sił powietrznych jako osobnego rodzaju sił zbrojnych. Mamy lotnictwo armii i mamy lotnictwo marynarki.

Walczyli w obronie amerykańskich interesów na tzw. półkuli zachodniej, byli angażowani w różnego rodzaju konflikty lokalne, byli także np. wysyłani do niespokojnych Chin, które zostały ogarnięte wkrótce japońską inwazją. Marines muszą walczyć nawet wtedy, kiedy oficjalnie Stany Zjednoczone nie walczą. No i Marines, jako piechota morska, muszą przybywać na różne obszary. W pewnych okolicznościach wymuszać pewne rozwiązania desantem morskim, interwencją zewnętrzną. A skoro Marines pod wieloma względami byli zależni od floty, od US Navy, jednak potrzebowali jak największej autonomii w zakresie możliwości prowadzenia walki. Stąd dążenie do posiadania własnego lotnictwa, aby bezpośrednio na polu walki wspierać swoją piechotę morską, swoje oddziały lądowe.

Mówiono nieco złośliwie, że lotnictwo Marines jest ubogą krewną lotnictwa floty US Navy. Dlatego, że Marines z jednej strony byli niezależni, ale z drugiej strony raczej mieli bardzo szeroką autonomię w ramach zasadniczych struktur marynarki i politycznych pionów nadzoru marynarki. Stąd na przykład użytkowali te same typy samolotów, albo w większości te same typy samolotów, które użytkowała US Navy, a czasami US Navy jak nie chciała jakiegoś samolotu, to oddawała go piechocie morskiej. Albo jak nie była do niego przekonana, także oddawała go piechocie morskiej. Ale zasadniczo panowała pewna wspólnota, ujednolicenie sprzętowe. Niemniej Amerykanie już, jak powiedziałem, w tym okresie międzywojennym dysponowali trzema typami lotnictwa.

No i liczba pilotów to było około 200 ludzi. Czyli lotnictwo amerykańskiej piechoty morskiej było znacznie mniejsze, chociaż to może specyficzne porównanie, ale do naszego lotnictwa w roku 1939. No i było to lotnictwo dwukierunkowe, strategicznie dwóch oceanów. Posiadało swoją placówkę nad Atlantykiem w Quantico i posiadało swoją placówkę nad Pacyfikiem w San Diego. Tak, aby amerykańska piechota morska niezależnie gdzie zostanie wysłana, czy do Nicaraguj, czy do Chin, czy gdziekolwiek indziej, miała do dyspozycji własny komponent lotniczy. Ale tak czy inaczej lotnictwo Marines do roku 1939, mimo już bogatych tradycji, mimo udziału w walce, jest praktycznie niezauważalne. Jest jakimś tam dodatkiem do lotnictwa US Navy, do tego dumnego, amerykańskiego, potężnego lotnictwa marynarki, którego to lotnictwa emanacją siły są te potężne lotniskowce.

Oczywiście samo lotnictwo Marines nie pokonałoby niemieckich sił powietrznych, ale chodzi o to, że w samym korpusie Marines było 125 tysięcy żołnierzy zaangażowanych, służących w lotnictwie piechoty morskiej. Można by powiedzieć, że w tym wypadku Amerykanie nawet w Marines zdublowali strukturę całych swoich sił zbrojnych, bo kiedy my zobaczymy na amerykańskie siły zbrojne w II wojnie światowej, tak jak mówiłem, widzimy, że w ramach US Army olbrzymią część żołnierzy walczących stanowią lotnicy. W ramach US Navy olbrzymią część walczących żołnierzy stanowią lotnicy. I nawet w Korpusie Piechoty Morskiej. Olbrzymią część walczących żołnierzy stanowią lotnicy. To nam się nie wydaje intuicyjnie oczywiste.

Szerzej o wyspy Salomona zaczęła się legenda samolotu, który jest symbolem Marines, czyli myśliwca F4U Corsair. I koniec końców Marines ze swoimi samolotami dotarli nad Japonię, nad Okinawę, a nawet dumna amerykańska flota US Navy przyjęła dywizjonę Marines na pokłady swoich lotniskowców w ostatnim etapie II wojny światowej na Pacyfiku. I amerykańscy Marines walczyli fanatycznie, walczyli czasami może nawet bezmyślnie, z niepohamowaną odwagą. I w amerykańskiej percepcji II wojny światowej ten wysiłek lotnictwa amerykańskiej piechoty morskiej w II wojnie światowej jest na równi z wysiłkiem lotnictwa floty i lotnictwa armii, mimo że przecież lotnictwo armii na ten przykład było wielokrotnie większe od lotnictwa Marines.

Dlatego, że jak już powiedziałem, w tej koncepcji amerykańskiej US Navy w jakimś zakresie zrzucała na lotnictwo piechoty morskiej odpowiedzialność za obronę baz wysuniętych, to poszczególne dywizjony lotnictwa Marines były kierowane na takie placówki właśnie jak Midway. I tam skierowano lotnictwo 22 Grupy. MAG-22. A dokładnie dwa dywizjony. VMF-221 i VMSB-241. I bitwa o Midway jest o tyle specyficzna, że tam ramię w ramię walczą trzy amerykańskie lotnictwa. W bitwie o Midway mamy lotnictwo marynarki, reprezentowane zarówno przez lotnictwo pokładowe lotniskowców, jak i na przykład łodzie latające. Mamy lotnictwo armii, reprezentowane przez bombowce, w tym bombowce B-17 i B-26 i mamy właśnie lotnictwo Korpusu Piechoty Morskiej.

Zachowano w linii bombowce Dauntless. Wprowadzono bombowo-torpedowe Avengery. Stopniowo w lotnictwie myśliwskim, obok tego wspomnianego Corsera, nadal służyły White Cutty, ale pojawiły się także i Hell Cutty. Ale absolutnie najważniejszym typem myśliwca stawał się właśnie F4U Corsair. No i efektywność bojowa tego samolotu, jego skuteczność w walce w roku 1943, w roku 1944 przekonała ostatecznie US Navy, aby przydzielić swoim lotniskowcom floty wybrane dywizjony na tym typie samolotu w ramach rajdów lotniskowców po Pacyfiku. Już na początku 1945 roku widzimy, że flota korzysta z dywizjonów myśliwców Corsair Marines, które operują z lotniskowców typu Essex w ramach misji rajdów zespołu TF-38 bądź TF-58.

Już wtedy, w połowie 1944 roku, widzimy pięć skrzydeł, z czego cztery de facto aktywne bojowo. Widzimy dowództwa 28 grup i 126 dywizjonów. Już wtedy oznacza to 10 500 pilotów i ponad 112 000 łącznie żołnierzy personelu tego rodzaju wojsk. I kiedy czyta się o pracowania poświęcone Lotnictwu Piechoty Morskiej USA w II wojnie światowej, One są doskonałą ilustracją wzrostu amerykańskiej potęgi wojskowej, którą zaplanowano jeszcze przed wojną, a którą zrealizowano nie w momencie, kiedy ta wojna wybuchła, ale w kolejnych latach. W porównaniu do armii i do US Navy, Marines byli kompletnie nieprzygotowani w wymiarze wojny powietrznej 7 grudnia 1941 roku.

Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.