Lotnictwo US Marine Corps
Jeżeli podoba Ci się odcinek możesz nas wesprzeć w serwisie 🔶PATRONITE.PL🔶Albo postawić nam symboliczną kawę w serwisie🔷BUYCOFFEE.TO🔷
W kolejnym odcinku Podcastu Wojenne Historie witają Was Kamil Kawalec i Norbert Bączyk. Ten podcast powstaje dzięki wsparciu naszych patronek i patronów, za co im bardzo dziękujemy. Jeżeli Ty też uważasz, że nasze treści są tego warte, możesz dołączyć do tego grona i wesprzeć nas w serwisie patronite.pl W II wojnie światowej podstawą amerykańskiej siły było lotnictwo. Paradoksalnie najbardziej zaciekłe jednostki lotnicze. Nie należały jednak ani do armii, ani do marynarki, tylko do piechoty morskiej. Norbert, zacznijmy w ogóle od tego, czym właściwie było to lotnictwo Marines, czyli lotnictwo amerykańskiej piechoty morskiej. Dlaczego Marines nie korzystali ze wsparcia lotnictwa marynarki, tylko musieli mieć swoje własne lotnictwo? No z czego wynikała taka koncepcja?
Ale można powiedzieć, że jest jeszcze trzeci gracz, który stoi jakby z boku, a w rzeczywistości jest najbardziej agresywny. Mowa tu o lotnictwie piechoty morskiej, o lotnictwie Marines. Dlatego, że zdumiewające i w jakimś zakresie fascynujące w amerykańskiej strukturze sił zbrojnych jest to, że my tam mamy lotnictwo armii, mamy lotnictwo marynarki, no i mamy quasi samodzielny rodzaj sił zbrojnych. Amerykańską piechotę morską, która w amerykańskiej doktrynie walki Odgrywa olbrzymią rolę, która cieszy się niezwykłą estymą. Piechota morska, Marines, to elita amerykańskich sił zbrojnych. Elita specyficzna, dlatego że Marines to wojska ekspedycyjne.
Można by powiedzieć, czy jest wojna, czy jej nie ma. Czy Stany Zjednoczone toczą otwartą wojnę z jakimś krajem, czy jej nie toczą. Marines muszą być gotowi, I trzeba sobie zdawać sprawę, że te morale, ten duch walki Marines wynika z tego, że oni byli angażowani. Do różnego rodzaju mniej lub bardziej czystych operacji Stanów Zjednoczonych praktycznie na przestrzeni ponad 200 lat. I o ile w okresie na przykład międzywojennym, między pierwszą a drugą wojną światową, Stany Zjednoczone pozostawały pozornie państwem dystansującym się od wielkich zbrojeń, od wojen, to przecież Marines i tak walczyli.
Walczyli w obronie amerykańskich interesów na tzw. półkuli zachodniej, byli angażowani w różnego rodzaju konflikty lokalne, byli także np. wysyłani do niespokojnych Chin, które zostały ogarnięte wkrótce japońską inwazją. Marines muszą walczyć nawet wtedy, kiedy oficjalnie Stany Zjednoczone nie walczą. No i Marines, jako piechota morska, muszą przybywać na różne obszary. W pewnych okolicznościach wymuszać pewne rozwiązania desantem morskim, interwencją zewnętrzną. A skoro Marines pod wieloma względami byli zależni od floty, od US Navy, jednak potrzebowali jak największej autonomii w zakresie możliwości prowadzenia walki. Stąd dążenie do posiadania własnego lotnictwa, aby bezpośrednio na polu walki wspierać swoją piechotę morską, swoje oddziały lądowe.
Mówiono nieco złośliwie, że lotnictwo Marines jest ubogą krewną lotnictwa floty US Navy. Dlatego, że Marines z jednej strony byli niezależni, ale z drugiej strony raczej mieli bardzo szeroką autonomię w ramach zasadniczych struktur marynarki i politycznych pionów nadzoru marynarki. Stąd na przykład użytkowali te same typy samolotów, albo w większości te same typy samolotów, które użytkowała US Navy, a czasami US Navy jak nie chciała jakiegoś samolotu, to oddawała go piechocie morskiej. Albo jak nie była do niego przekonana, także oddawała go piechocie morskiej. Ale zasadniczo panowała pewna wspólnota, ujednolicenie sprzętowe. Niemniej Amerykanie już, jak powiedziałem, w tym okresie międzywojennym dysponowali trzema typami lotnictwa.
Mieli lotnictwo armii, korpus lotnictwa armii, mieli lotnictwo marynarki i mieli właśnie lotnictwo marines. I to był taki kopciuszek. To nie była duża siła. Tych samolotów, tych pilotów było bardzo niewielu na tle lotnictwa armii czy marynarki. Wynikało to po prostu z tego, że i cała amerykańska piechota morska nie była jakoś potężnie rozbudowana. Była wystarczająca jak na konflikty lokalne, policyjne lat 20. i 30. XX wieku. Dość powiedzieć, że w połowie 1939 roku, kiedy do Europy zbliżała się już wojna, w całym lotnictwie piechoty morskiej było zaledwie 210 oficerów i 1200 szeregowych.
No i liczba pilotów to było około 200 ludzi. Czyli lotnictwo amerykańskiej piechoty morskiej było znacznie mniejsze, chociaż to może specyficzne porównanie, ale do naszego lotnictwa w roku 1939. No i było to lotnictwo dwukierunkowe, strategicznie dwóch oceanów. Posiadało swoją placówkę nad Atlantykiem w Quantico i posiadało swoją placówkę nad Pacyfikiem w San Diego. Tak, aby amerykańska piechota morska niezależnie gdzie zostanie wysłana, czy do Nicaraguj, czy do Chin, czy gdziekolwiek indziej, miała do dyspozycji własny komponent lotniczy. Ale tak czy inaczej lotnictwo Marines do roku 1939, mimo już bogatych tradycji, mimo udziału w walce, jest praktycznie niezauważalne. Jest jakimś tam dodatkiem do lotnictwa US Navy, do tego dumnego, amerykańskiego, potężnego lotnictwa marynarki, którego to lotnictwa emanacją siły są te potężne lotniskowce.
Z Lexingtonem, z Saratogą na czele. Właściwie lotnictwo Marines było takim dodatkiem do lotnictwa floty. Ale czy w ramach przygotowań Ameryki do wojny planowano jakiś większy rozwój lotnictwa Marines? Czy to już wyszło w czasie wojny? Prezydent Roosevelt konsekwentnie dążył do przygotowania Stanów Zjednoczonych do wojny i do pokonania Niemiec. Stąd kiedy w połowie 1940 roku Kongres przyjął nowe ustawy. Zakładające gigantyczny rozwój między innymi amerykańskiej marynarki wojennej, to w tych ustawach przewidziano, że amerykańskie lotnictwo floty dostanie 10 tysięcy nowych samolotów, z czego w ramach tej puli 1167 maszyn miało przypaść na rozbudowę lotnictwa Marines.
Oznaczało to gigantyczny, wielokrotny skok potencjału, rozpisany w czasie na mniej więcej dwa lata. Za aktami prawnymi przyszła rozbudowa personalna. Już w połowie 1940 roku, kiedy przyjmowano koncepcję zakupu dla Maryi prawie 1200 samolotów, Korpus Lotniczy, tak w zakresie oficerów jak i szeregowych, liczył 2000 żołnierzy. Rozwój lotnictwa Marines miał być nierozerwalnie związany z koncepcją rozbudowy piechoty morskiej do działań interwencyjnych poza Stanami Zjednoczonymi. No ale właściwie jaką funkcję miało pełnić to lotnictwo? Chodziło o to, aby była to latająca artyleria piechoty morskiej. Miały być to jednostki bezpośredniego wsparcia, bliskiego wsparcia desantu i powodzenia desantu.
Jednostek inwazyjnych, jednostek desantowych amerykańskiej piechoty morskiej. To był cel rozbudowy lotnictwa Marines. Chciano zbudować lotnictwo, które gwarantowałoby, aby co najmniej dwie dywizje amerykańskiej piechoty morskiej miały stale do dyspozycji wsparcie w postaci kilkuset samolotów. Chodziło o to, żeby jedna prowadząca określone działania bojowe amerykańska dywizja Marines, która dokonywała desantu gdzieś na świecie, W ramach każdej z takich grup miało działać 11 dywizjonów.
Pozwalałoby to na dużą autonomię, aby chociaż jedna dywizja z tak potężnym wsparciem lotniczym jednorazowo w jakimś miejscu realizowała swoje zadania ofensywne. A jak było zorganizowane to lotnictwo? Tam też były dywizjony i skrzydła, jak w lotnictwie armii? Lotnictwo Marines miało strukturę skrzydło, grupa, dywizjon. Skrzydło to tak zwany MAW. A co oznacza ten skrót? Marine Aircraft Wing. Jest to wyższe dowództwo, które zarządza dużą liczbą jednostek lotniczych i jednostek naziemnych. Można powiedzieć, że jest to dowództwo jakby szczebla dewizyjnego. W ramach określonego skrzydła operowały grupy. Liczba grup w skrzydle mogła być zmienna. Grupa to MAG.
I każdy amerykański składron, dywizjon Lotnictwa Piechoty Morskiej miał oznaczenie Lotnictwo Piechoty Morskiej i tym oznaczeniem było VM. I teraz po tym VM, co oznaczało po prostu Lotnictwo Marines, była specyfikacja. Jeżeli to było VMF, to była to jednostka myśliwska. Jeżeli VMSB, to SB to był skrót od S jak scout i B jak bombowiec. Chodziło o to, że były jednostki rozpoznawczo-zwiadowczo-bombowe, De facto o uniwersalnym charakterze, używające samolotów jednosilnikowych, ale wieloosobowych, takich jak na przykład bombowce nurkujące. I to były jednostki VMSB. One służyły rozpoznaniu i służyły bombardowaniu.
Oczywiście samo lotnictwo Marines nie pokonałoby niemieckich sił powietrznych, ale chodzi o to, że w samym korpusie Marines było 125 tysięcy żołnierzy zaangażowanych, służących w lotnictwie piechoty morskiej. Można by powiedzieć, że w tym wypadku Amerykanie nawet w Marines zdublowali strukturę całych swoich sił zbrojnych, bo kiedy my zobaczymy na amerykańskie siły zbrojne w II wojnie światowej, tak jak mówiłem, widzimy, że w ramach US Army olbrzymią część żołnierzy walczących stanowią lotnicy. W ramach US Navy olbrzymią część walczących żołnierzy stanowią lotnicy. I nawet w Korpusie Piechoty Morskiej. Olbrzymią część walczących żołnierzy stanowią lotnicy. To nam się nie wydaje intuicyjnie oczywiste.
Jak duża część Marines to byli piloci, to byli obserwatorzy, to byli bombardierzy, wreszcie to były jednostki naziemne, szkolne, transportowe i tak dalej. I trochę nam to Lotnictwo Marines, nam, na przykład Polakom, nieco umyka, pomijam oczywiście miłośników historii wojny na Pacyfiku, ale dlatego nam nieco umyka, że zasadniczo Marines, piechota morska Stanów Zjednoczonych walczyła na Pacyfiku. Nie tylko, ale zasadniczo tam był jej wysiłek i tam absolutnie manifestował się wysiłek lotnictwa piechoty morskiej Stanów Zjednoczonych. Dla Marines wojna w powietrzu to była wojna z Japończykami nad Pacyfiku, nad Pacyfikiem. I była to walka niesamowicie zaciekła i niezwykle symboliczna. Lotnictwo Marines walczyło we wszystkich kluczowych operacjach na Pacyfiku, zaczynając od bitwy o Pearl Harbor 7 grudnia 1941 roku, gdzie lotnictwo Marines przyjęło na siebie potężne uderzenie lotnictwa japońskiego, walczyło w chwalebnej obronie wyspy Wake, walczyło o Midway, potem zaczęła się legenda walk...
Szerzej o wyspy Salomona zaczęła się legenda samolotu, który jest symbolem Marines, czyli myśliwca F4U Corsair. I koniec końców Marines ze swoimi samolotami dotarli nad Japonię, nad Okinawę, a nawet dumna amerykańska flota US Navy przyjęła dywizjonę Marines na pokłady swoich lotniskowców w ostatnim etapie II wojny światowej na Pacyfiku. I amerykańscy Marines walczyli fanatycznie, walczyli czasami może nawet bezmyślnie, z niepohamowaną odwagą. I w amerykańskiej percepcji II wojny światowej ten wysiłek lotnictwa amerykańskiej piechoty morskiej w II wojnie światowej jest na równi z wysiłkiem lotnictwa floty i lotnictwa armii, mimo że przecież lotnictwo armii na ten przykład było wielokrotnie większe od lotnictwa Marines.
Ale piechota morska zbudowała swoją legendę. Na Guadalcanal zbudowała swoją legendę wymiataniem japońskiego lotnictwa przy użyciu myśliwców Corsair, które stały się dla Japończyków prawdziwą zmorą, które pod pewnymi względami uważano za lepsze niż najnowocześniejsze myśliwce floty takie jak Hellcat. Marines mieli zawsze jakiś kompleks marynarki i chcieli w II wojnie światowej pokazać, że są nie gorsi, a nawet, że są lepsi, że niczym nie ustępują flocie, że flota musi ich szanować, że koniec końców dywizjony na korsarzach. Wielkie dzięki i do zobaczenia!
No i wejście do wojny Marines, właściwie można by powiedzieć, zaczęło się kilka dni wcześniej, dlatego że amerykańskie lotniskowce, one opuszczały Pearl Harbor, także dlatego, że zaczęły rozwozić lotnictwo Marines na wyspy wysunięte obrony Pacyfiku. To była bardzo rzecz charakterystyczna dla lotnictwa Marines, że ich rolą była obrona wysuniętych placówek na Pacyfiku. Każda baza z lotniskiem obsadzona przez piechotę morską powinna mieć wsparcie własnych samolotów. Nie tylko samolotów marynarki, ale właśnie własnych samolotów lotnictwa piechoty morskiej. Więc jeżeli Marines byli kierowani na Midway, byli kierowani na Wake, to miały się tam znaleźć także ich samoloty przewiezione na te duże odległości na pokładzie lotniskowców amerykańskiej floty, startujące z tych lotniskowców, a następnie lądujące w bazach wysuniętych.
I w ten właśnie sposób jeszcze na kilka dni przed wojną na Wake przybyło 12 myśliwców F-4, F-3 Wildcats piechoty morskiej. Natomiast zasadnicze siły 21 Grupy Lotniczej znajdowały się na Hawajach i 7 grudnia 1941 roku zostały zmasakrowane. Marines wchodzili do walki powietrznej przez zmasowane uderzenie japońskich samolotów marynarki na ich bazę lotniczą na Hawajach. I to była po prostu masakra, która w jakimś zakresie symbolizowała pierwsze miesiące użycia w walce lotnictwa piechoty morskiej. Symbolizowała olbrzymie straty, wielkie poświęcenie, czasem z sensem, czasem bez sensu. No ale jak bardzo bolesny dla Lotnictwa Marines był ten atak Japończyków? Na 48 samolotów 33 spaliły się całkowicie, a z pozostałych zdolny do lotu był jeden.
Czyli można by powiedzieć, że dla Lotnictwa Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych wojna na Pacyfiku zaczyna się tak jak dla amerykańskiej floty. To jest dzień hańby. Złapali ich na lotnisku i zniszczyli na ziemi. Ale jednocześnie, jak powiedziałem, lotniskowce rozwoziły dywizjony bombowców i myśliwców na Midway czy na Wake. Na Midway trafiło wtedy 18 samolotów SB-2U Vindicator, a na Wake 12 myśliwców. I dzięki temu, że rozwoziły te lotniskowce te samoloty, nie padły ofiarą ataku na Pearl Harbor. No i to też jest w jakimś zakresie ciekawostka, jak Marines swoim poświęceniem czy swoim zaangażowaniem wielokrotnie ratowali flotę. Zrobili to, chociaż zupełnie nieświadomie, w Pearl Harbor i zrobią to później pod Midway.
A zatem początek wydawał się katastrofalny dla historii lotnictwa Marines, ale przyszła chwalebna obrona Wake. Ale dlaczego właśnie ta obrona Wake jest tak znaczącym epizodem w historii lotnictwa Marines? Musimy sobie uświadomić, że piechota morska znajdowała się na wysuniętym przyczółku, ponad 3000 km na zachód od Hawajów. Mieli parę beczek z paliwem, kilku mechaników, 12 samolotów i byli w kompletnym okrążeniu. Dowodził nimi Major Paul Putnam. I wkrótce zaczęły się japońskie naloty zwiastujące desant, które zresztą obezwładniły nie do końca przygotowane do służby lotnisko i część samolotów. Jedynie kilka myśliwców piechoty morskiej było zdolnych do akcji po dewastujących uderzeniach dużych grup bombowców japońskich.
Ale Amerykanie bronili się kilka dni. Startując z pojedynczymi kluczami, starali się zadać Japończykom jak największe straty. I lotnicy Marines, mimo że było to kilka myśliwców atakujących bronią pokładową i lekkimi bombami, przypisuje się im zatopienie pierwszego japońskiego okrętu w tej wojnie, niszczyciela Kisaragi. W czasie tej chwalebnej obrony Wake, która trwała wiele dni i mimo bardzo niesprzyjających okoliczności, Amerykanie zmusili Japończyków do odstąpienia od pierwotnych planów i wstępnego desantu. Do 17 grudnia. Po 10 dniach walk, po 10 dniach bombardowań. Piechota morska miała jeszcze dwa sprawne F4F. Ostatnie myśliwce Marines zostały zniszczone w walce 22 grudnia. Ostatecznie amerykański garnizon poddał się 23 grudnia.
I to są dwa pierwsze epizody użycia lotnictwa Marines na Pacyfiku. Hawaje i Wake. Na Hawajach kompletna katastrofa, rozsmarowanie samolotów na lotnisku, a w czasie bitwy o Wake 12 amerykańskich myśliwców przechodzi do historii, przegrywa, ale walczy heroicznie. Zostały wszystkie zniszczone w walce bądź wyniku bombardowań. Reszta personelu walczyła do końca, do kapitulacji jako piechota morska. I to jest element budowania legendy Korpusu Piechoty Morskiej i Lotnictwa Piechoty Morskiej. Takiej walki jak ta AWAKE. Ale to dopiero początek, dlatego że następuje od tego momentu już masowa rozbudowa amerykańskich sił zbrojnych, w tym masowa rozbudowa ich lotnictwa piechoty morskiej. I kolejną historyczną bitwą z udziałem lotnictwa Marines była oczywiście bitwa o Midway.
Dlatego, że jak już powiedziałem, w tej koncepcji amerykańskiej US Navy w jakimś zakresie zrzucała na lotnictwo piechoty morskiej odpowiedzialność za obronę baz wysuniętych, to poszczególne dywizjony lotnictwa Marines były kierowane na takie placówki właśnie jak Midway. I tam skierowano lotnictwo 22 Grupy. MAG-22. A dokładnie dwa dywizjony. VMF-221 i VMSB-241. I bitwa o Midway jest o tyle specyficzna, że tam ramię w ramię walczą trzy amerykańskie lotnictwa. W bitwie o Midway mamy lotnictwo marynarki, reprezentowane zarówno przez lotnictwo pokładowe lotniskowców, jak i na przykład łodzie latające. Mamy lotnictwo armii, reprezentowane przez bombowce, w tym bombowce B-17 i B-26 i mamy właśnie lotnictwo Korpusu Piechoty Morskiej.
Zgodziła się na wdrażanie korsarza. Równolegle, a nawet wcześniej w marynarce, ale przede wszystkim na przykład zrzuciła do Marines uznawane za niepewne myśliwce F2A3 Buffalo. I to właśnie Buffalo był podstawowym typem myśliwca Marines na Midway. Było takich samolotów tam 21, dodatkowo jeszcze 7 F4F Wildcat. 28 myśliwców i 28 bombowców nurkujących. Starszego typu SB-2U Vindicator i 16 nowszych SBD-2 Dauntless.
Efekt był taki, że na Marines spadły zasadnicze siły osłony zgrupowania japońskich lotniskowców. Mam na myśli japońskie myśliwce. I nad Midway doszło do ciężkich walk z myśliwcami japońskimi, które zniszczyły wiele myśliwców Marines, a nad lotniskowcami japońskimi myśliwce japońskie zmasakrowały bombowce nurkujące Marines. Trzykrotnie, dwa razy 4 czerwca, raz 5 czerwca, bombowce nurkujące Marines atakowały flotę japońską. Te w gruncie rzeczy po części samobójcze ataki przeszły do historii. Do historii przeszedł major Lofton Henderson, dowódca 241 Dywizjonu, który nie wrócił z misji na bombowcu SBD. Z kolejnej misji nie wrócił jego zastępca, Major Benjamin Norris, który zginął na SB2U. Tylko 4 czerwca Marines mieli kilkanaście zestrzelonych myśliwców i kilkanaście zestrzelonych bombowców własnych.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Jeżeli podoba Ci się odcinek możesz nas wesprzeć w serwisie
🔶PATRONITE.PL🔶
Albo postawić nam symboliczną kawę w serwisie
🔷BUYCOFFEE.TO🔷