Klęska Panter nad Czarną Nidą

Miejscowi badacze nawiązali relacje z kombatantami Armii Czerwonej, Wehrmachtu, co pozwoliło pozyskać rewelacyjne materiały od naocznych nie tylko świadków, ale wykonawców, realizatorów tamtych zdarzeń. Do Polski zaczęli przyjeżdżać Byli pancerniacy niemieckiej 16 Dywizji Pancernej. Na cmentarzu koło miejscowości Radomice stanął nawet tzw. Krzyż Pojednania. Niesamowita sprawa, że ludzie, którzy byli tu kiedyś okupantami i członkami armii, która dokonała agresji na nasze państwo, po kilkudziesięciu latach wrócili, aby nawiązać zupełnie nowe relacje z miejscową społecznością. A ludzie tacy jak pan Konrad May mogli spisać ich relacje, mogli pogłębić swoją wiedzę na temat wydarzeń, do jakich doszło w styczniu 1945 roku, co miało fundamentalne znaczenie, bo przecież w zakresie strony niemieckiej cała masa dokumentów z tej bitwy nigdy nawet nie powstała, bo kiedy mieli je opisać, kto miał je stworzyć.

Słowem, rosyjskie wzmocnione batalionowe grupy zmechanizowane przenikały głęboko na odległość wielu kilometrów w ugrupowanie. a dla pułku pancernego 16 Dywizji Pancernej szczególną ujmą było to, że w godzinach przedpołudniowych 13 stycznia w pasie dokładnie ich obrony radziecka 16 Brygada sforsowała Czarną Nidę, po prostu będąc już za pozycjami pułku pancernego Wehrmachtu. A więc Niemcy de facto już wtedy weszli w kociąg. Wyobraźmy sobie ten chaos. Z bardziej odległych rejonów koncentracji pododdziałów wsparcia i zabezpieczenia wysyłane są np. ciężarówki z zaopatrzeniem, żołnierze, kurierzy, łącznicy na motocyklach i w samochodach i jadąc na pozycję wysuniętych batalionów natykają się nagle po drodze na pędzącą kompanię czołgów T-34-85, która ich rozjeżdża, która ogniem armat i karabinów maszynowych zapala ciężarówki.

Czwarty dzień walk. Drugi pułk pancerny Wehrmachtu został rozbity. Utracił większość czołgów, został de facto zredukowany do poziomu jednej kompanii. Natomiast na południe od Czarnej Nidy i w nurtach Czarnej Nidy, pod Morawicą, pod Pierzchnicą, pod Szczecnem, pod Radomicami, 2. Pułk Pancerny i 64. Pułk Grenadierów Pancernych utraciły dużą część, a często większość swojego wyposażenia. Klęska Niemców była prawie pełna i była to złowieszcza zapowiedź. końca całej Rzeszy Niemieckiej i Wehrmachtu. Na tym etapie wojny Niemcy nie mieli już praktycznie żadnych argumentów, aby móc skutecznie walczyć z Armią Czerwoną. Nie mieli lepszych czołgów, nie mieli przewagi liczebnej, ale przede wszystkim znajdowali się w defensywie.