Klątwą pogranicza

Mówimy oczywiście zarówno o ludności cywilnej, jak i o Ukraińcach w służbie niemieckiej, jak i o nacjonalistach ukraińskich, jak i o ukraińskich siłach samoobrony. A kiedy te nasze działania nabierają na sile? Po szoku wysiedleń za mężczyzny, po gigantycznym szoku wydarzeń na Wołyniu, my jako strona polska, mówię o dowództwie Armii Krajowej, batalionów chłopskich, powoli puszczają nam hamulce, bo skala zbrodni ukraińskich na wschodzie jest gigantyczna i oprócz samoobrony rodzi się żądza odwetu. Wykonania znacznie mniejszej w skali, ale podobnej czystki etnicznej co do zasady. Pod koniec roku 1943, aby zastraszyć Ukraińców na Chełmszczyźnie, na Zamońszczyźnie. Nasze podziemie podejmuje coraz bardziej brutalne działania.

My spodziewając się, że na obszar Zamojszczyzny i Chomszczyzny wkroczą wkrótce z Wołynia duże zgrupowania np. UPA, to żeby przeciwdziałać temu, aby miały oparcie w terenie, zaczynamy proces pacyfikacji wsi ukraińskich. To przejdzie do historii jako tzw. rewolucja chrubieszowska. To jest przede wszystkim okres między 10 a 20 marca 1944 roku, kiedy połączone oddziały Armii Krajowej i batalionów chłopskich zaczęły mordować ludność ukraińską. Spaliliśmy kilkadziesiąt wsi, zamordowaliśmy według różnych szacunków 2-3 tysiące Ukraińców. Skala naszego uderzenia w ludność cywilną ukraińską tak bardzo koliduje to z przyjętymi w Armii Krajowej normami, że my wkrótce odpuszczamy, że tego rodzaju działania ludobójcze kłócą się z ideą Armii Krajowej i płudzą sprzeciw rządu w Londynie.

Więc Armia Krajowa stopniowo od kwietnia 1944 roku wycofuje się z tego procesu.