Wielka ucieczka Henryka Walezego

Dłużej niż przez godzinę. Na razie naszemu bohaterowi jeszcze daleko do dorosłości. Za to bardzo blisko mu do matki. Wśród dużej gromadki dzieci, bo oprócz czterech braci, po Aleksandrze Edwardzie na świat przyszedł jeszcze Franciszek Herkules, miał jeszcze cztery siostry. To przedostatni syn jednak stał się oczkiem w głowie Katarzyny. Nazywała go Moje Oczy i Mały Orzeł. Zachwycała się jego zdrowiem i urodą. Surowa dla innych dzieci dla niego zawsze znajdowała czas na czułości i pieszczoty. Pisał w biografii króla Stanisław Grzybowski.

Mówiła na Radzie Królewskiej. 40-letnia Katarzyna znów została regentką, tym razem w imieniu 10-letniego Karola. Jego młodszy o rok brat też doczekał się zaszczytów i nominacji. Został księciem Orleanu i od tego momentu tytułowany był Monsieur. Rodzeństwo na pewien czas stało się nierozłączne, pisze Stanisław Grzybowski w biografii Walezego. Karol IX, przytłoczony trochę swoją nową rolą, szukał w młodszym, ale mądrzejszym bracie oparcia. Gdy w dwa dni po śmierci Franciszka II dekorowano nowego króla wielką wstęgą Orderu Świętego Michała, znakiem zwierzchności nad francuskim zakonem rycerskim, Karol płacząc rzucił się na szyję Aleksandra, wołając, że wszystko chce z nim dzielić.

Pośpiech był konieczny, bo za królem już ruszyła pogoń. Biegnącego po schodach Wawelu króla rozpoznał kucharz. Nerwowość Francuzów musiała mu się wydać podejrzana, bo zawiadomił swojego przełożonego. Niewiele później o nocnej eskapadzie dowiedział się sam Tęczyński. Po sprawdzeniu sypialni króla pod komorze osiodło u konia i ruszył za Henrykiem. zaledwie z kilkoma tatarskimi łucznikami. Być może szybko dogoniłby króla, gdyby sam nie zgubił drogi. Ponoć pierwszy próbował zatrzymać walezego starosta Oświęcimski. Pisał o tej scenie Stanisław Grzybowski w cytowanej już biografii króla.

Tak pisał profesor Grzybowski. Henryk załatwiał swoje rachunki z Polską w sposób uczciwy. Nie mógł pozostać i nie mógł powrócić. Jeszcze w drodze do Francji uruchomił cały sprawny aparat francuskiej dyplomacji. Stambuł i Bakczy Saraj. Kopenhaga i Sztokholm, Wiedeń i Wenecja zawiadomione zostały, że król Francji nie zaprzestaje troszczyć się o interesy Rzeczypospolitej. Chodziło przede wszystkim o powstrzymanie Habsburgów, którzy mogli wykorzystać trudną sytuację Rzeczpospolitej. Do tego ostrzyli sobie zęby na polską koronę. Balezjusz, który spędził w Polsce zaledwie cztery miesiące, nie miał zamiaru wracać, ale krakowskiego tronu oddawać też nie zamierzał.