Kobiety w Powstaniu Warszawskim

Te ciocie wypierały im ciuchy, wywalały wszystko z kieszeni jeszcze raz i jeszcze raz. Tak. Pokazywały, jak nie należy się zachowywać. Dzięki nim tak naprawdę wielu z nich przeżyło po prostu. Tak, odpruwały chociażby też, rzecz taka, o której chyba nikt nie myśli, odpruwały metki angielskie, które czasem rzeczywiście... O których kobieta pomyśli, a facet nigdy. Absolutnie, tak jest. Inny taki przykład właśnie kobiet, które wykazywały się taką troską, ale też niesamowitą odwagą, bo tu musimy mówić po prostu o odwadze, która wykracza poza jakiekolwiek w ogóle nasze myślenie. My się nie musimy w ogóle o takich kategoriach myśleć. Zofia Garlicka, doktor Zofia Garlicka, lekarz oraz jej córka Zosia Jankowska, żona Stanisława Jankowskiego-Agatona. One w czasie wojny mieszkały na ulicy Topolowej 4 i w tym mieszkaniu w zasadzie znajdowało się wszystko, co można było sobie w konspiracji wymyślić.

I ona codziennie wychodziła, zbierała te informacje, następnie zanosiła do redakcji. W tej redakcji nabrała udział w składaniu tego numeru, numeru biuletyny informacyjnego, następnie zanosiła to do Zecerni na ulicę Czackiego. Ulica Czackiego, która praktycznie przez cały czas Powstania Warszawskiego była ulicą frontową. Tam Niemcy mieli swoje stanowiska po drugiej stronie ulicy Czackiego. Często do niej strzelali, więc ona też była cały czas w zasadzie w zagrożeniu, pomimo tego, że pracowała tylko w gazecie. A tutaj jednak tej różnej funkcji, którą musiała wykonywać, żeby gazeta w ogóle mogła się ukazać, sprowadzała na nią niesamowite zagrożenie. Teraz zakończę tę część jeszcze jedną kobietą. Alina Janowska to jedna z aktorek, które uczestniczyły w powstaniu, też Danuta Szaflarska, m.in. Irena Kwiatkowska. Alina Janowska przeprowadzała żołnierzy po labiryncie tajnych przejście.

między Żoliborzem, między innymi, gdzie mieszkała przez całe życie. A po wojnie dręczyły ją koszmary senne. Śniło jej się, jak biega ze schyloną głową na podkurczonych nogach między domami, niczym kret. I tu raz dodaję to, co po wojnie było, ale dzięki temu po wojnie, jak się znalazłem w obcym mieście, poruszałem się zawsze bez mapy. Tak kończy Alina Janowska i tak skończmy tę część, bo za chwilę porozmawiamy o tych kobietach, które w powstaniu uczestniczyły z bronią w ręku. Część trzecia. Z bronią w ręku. To jest ten czas w naszej rozmowie, by pokazać te kobiety, które ramię w ramię walczyły z żołnierzami, czy stały na barakadach, czy też na przykład pomagały w zaminowaniu przestrzeni.