042. Pechowy Półmaraton Warszawski 😩
Relacja z nieukończonego Półmaratonu Warszawskiego 🤷🏻♂️
Czasami do jakiejś karty kredytowej albo usług bankowych też można takie ubezpieczenia dostać. Bo lepiej przecież wydać pieniądze na pyszne śniadanie i dobrą kawę niż pana mruka, którego serdecznie pozdrawiam, był bardzo sympatyczny. Przepraszam za ten kabel. A to byłoby też takie typowe jak w IT. Wyłącz i włącz, nie? Naprawa. No nic. Człowiek się całe życie uczy. Happy end. Lodówka działa, chłodzi jak nigdy. Tak. Dobrze. I co u nas jeszcze? To był ostatni tydzień. To był tydzień testów butów. Nawet dwa. Pierwsze zacząłem od tego, że na Bieganie.pl był konkurs, można było wygrać buty do testowania. Zgłosiłem się, nie zostałem wylosowany, nie zostałem testerem Pumy, a szkoda, bo Pumę, wspominam dobrze, łamałem trójkę w butach Pumy.
dynamicznie pod nogą, więc to taki but do wszystkiego. Jak chce się mieć jedną parę, w której się zrobi i jakieś dynamiczne przebieżki, jakieś trochę takie szybsze rozbieganie i spokojne rozbieganie, to pewnie coś takiego. Tak wyczytałem u producenta, nie wiem, bo jeszcze nie biegamy. Ja je zabrałam na marszobieg środowy. Nie pamiętam, czy już o tym mówiłam, że kobiety biegają. Są teraz też spotkania marszobiegowe, ale o tym powiem jeszcze. I bardzo przyjemny. Muszę powiedzieć, że jak jest but, który zakładam na nogę i po trzech minutach zapominam o tym, że go mam, to znaczy, że jest dobrze, bo to znaczy, że dobrze leży i że nie przeszkadza, czyli nie muszę o nim myśleć. To nie jest, że zapominam, bo jest głupi, tylko zapominam, bo jest dobry, bo się dobrze biega i nic nie przeszkadza.
No i przeraziło mnie to i już wiedziałem, że nic z tego nie będzie. Próbowałem zrobić krok, dwa i natychmiast od razu poczułem ból, więc szedłem na pobocze. Dobrze, że ta orkiestra miała krzesełka, kilka było wolnych, więc sobie na krzesełku usiadłem. No i skończył się dla mnie bieg. Wyjąłem telefon, zadzwoniłem do Ciebie. Całe szczęście zdarzyło się to dosłownie co kilometr od miejsca, w którym stałaś. Jakiś kilometr dwieście od hotelu, więc w strategicznym miejscu się wypieprzyłem. Tam byłoby najlepiej się wywalić. Jakbym miał wybierać na 21 kilometrach, to tam, ewentualnie na mecie. No. No dla Ciebie bieg się skończył, dla mnie bieg się zaczął, bo jak zobaczyłam, że dzwonisz, to Pierwsza moja myśl była... Naprawdę miałam taką myśl, bo wy byliście tak uchachani, że myślę sobie, no nie no, dzwoni do mnie sobie ze mną pogadać.
Więc jednak bardzo dobrze. No i szybko dobiegłam, spotkaliśmy się. Faktycznie, jak zobaczyłam Twoją kostkę, to po prostu tak strasznie wygląda, bo to się od razu zrobiło taką wielką banią, że... Ja sobie zawsze wyobrażałem, że właśnie to jest tak, że jak ktoś skręci kostkę, to boli, a wieczorem o kuchliznę przychodzi. No stopniowo to się też pojawia. A Ty miałeś po prostu wielkości piłki tenisowej. Obok Ciebie stał Pan z takim dziewiczym wąsikiem i w kamizelce odblaskowej. Zabezpieczał chyba krzyżówkę, nie? Zabezpieczał chyba krzyżówkę i mówił, że to już nie pierwszy raz, że to miejsce było już kiedyś zgłaszane nawet chyba, ale jak widać nikt z tym nic nie zrobił. Ja myślę, że wystarczyłoby tam postawić taki pachołek. Co ciekawe, dosłownie 2-3 minuty później przyszedł chłopak chyba z Ukrainy, bo nie mówił po polsku.
No i czekaliśmy na... Muzyka grała, biegacze biegi, kilka osób mi pomachało. Ja się w ogóle odwróciłem później twarzą w przeciwnym kierunku, nie chciałem, żeby mnie tam ludzie poznawali. Tak, ale na przykład Ola Mondzik nas zobaczyła i wychwyciła i powiedziała, że ją zmroziło, jak zobaczyła, jak leżysz na ziemi. My jeszcze też dostaliśmy folię NRC, chociaż to było chwilę później, jak już przyszła ekipa medyczna, to byli chyba harcerze, to nie byli ratownicy medyczni. Bo dziewczyna, która przyszła, wydawała się bardziej zestresowana ode mnie i trochę nie wiedziała, co robić. Chłopak, który z nią przyszedł, pytał nas, skąd mamy lód. Więc było to takie trochę jeszcze w tym wszystkim ta wesoła, komiczna muzyka tej orkiestry. Trochę było to jak w jakimś Monty Pythonie.
Bardzo sympatyczni byli ci... Ta ekipa, ale z medycznego punktu widzenia niewiele pomogli. Spisali dane, dali folię NRC, bandaż i tak naprawdę potem, no w sumie Marcin też pyta, ale co mam robić? Czy ja mam dzwonić po jakąś karetkę? Czy mam jechać na SOR? No w sumie... Jak będzie boleć, to może warto by było, więc trochę to było... Kuba Dukiewicz tam przez Messengera. Tak, no i oczywiście od razu stwierdziłam, bo dosłownie minutę wcześniej Kuba nam coś napisał, my mamy taki wspólny czat i coś tam napisał zupełnie jakby nie związane z tą sytuacją, więc stwierdziłam, że do niego dzwonię. I na szybko nam powiedział, zapytał, czy Marcin jest w stanie zrobić trzy kroki. Był w stanie zrobić trzy kroki, co prawdopodobnie świadczyło o tym, że tam się nic nie złamało, bo to oczywiście była najgorsza myśl, co robić teraz, żeby to sprawdzić.
Dostałem zalecenie, że jeśli będzie bolało, żebym sobie na wszelki wypadek będzie to pulsowało, żeby sobie wziąć środki przeciwbólowe. No okazało się, że przespałem większość nocy, gdzieś tam się budziłem trochę, ale takie moje wrażenie, jak się rano obudziłem, zanim sprawdziłem, że mam jakby większą ruchomość w tej stopie, w tej kostce i nie boli mnie tak bardzo np. jak się przewracam na drugi bok. To, że nie musiałem brać środków przeciwbólowych, to prawdopodobnie, no tak sobie mówię, jeszcze tego nie sprawdzałem z żadnym specjalistą, ale nic się tam może poważnego nie stało. No bo gdyby było coś złamane, czy tam coś działo, to pewnie by to jeszcze bardziej puchło, no i przede wszystkim by bolało. A to w zasadzie jak teraz siedzę, ja nic nie czuję, może lekkie takie natężenie w tym miejscu, ale nie boli bardzo. Puchlizna zeszła w połowie, rozlała się bardziej dookoła kostki niż jakoś tam, już nie jest taką kulą wystającą.
No i jak zawsze, człowiek sobie planuje. A życie pisze swoje scenariusze. Tak się cieszyłem, bo całą zimę przetrenowałem, niemalże stuprocentowo zrobiłem cały plan, który sobie ułożyłem. Nie chorowałem, nie było nawet jednego dnia jakiejś niedyspozycji, jakiegoś kataru, grypy, gdzie wszyscy dookoła tak chorowali, mieli gorączki, a ja nic, naprawdę idealnie się przygotowywałem, było super. Takie obciążenie treningowe fajne, regenerowałem i naprawdę fajnie było. No i takie zdarzenie losowe potrafi człowieka wyciąć i pokrzyżować mu wszystkie plany. A z drugiej strony tak sobie już na spokojnie myślę, no mogło się skończyć gorzej. Mogło być tak, że potylicą walnąłbym w ten krawężnik i zemdlał. Mogłem też, no nie wiem, no biegła w cała grupa, Sabina Jarząbek dobiegła jako pierwsza Polka, mogłem tam przewracając się, przewrócić całą ekipę, na przykład kilka osób mogło
Raz jest lepiej, raz gorzej. Pogoda też rozdaje karty, ale dobiegłeś, jesteś cały zdrowy, nic ci się nie stało. Nie każdy wczoraj miał tyle szczęścia. Mogłeś wystartować w ogóle. Mogłeś wystartować. Ty nie wystartowałaś. Ja wystartowałem, nie dobiegłem. Więc no nie każdy ma tyle szczęścia. Ja wiem, że to też nie są problemy jakaś zwichnięta kostka. Ludzie mają jeszcze większe problemy ze zdrowiem i dłużej mają jakieś kontuzje. No ale po prostu trzeba się cieszyć tym, co jest i tak jakby doceniać to. Ja wczoraj bardzo doceniłem te pięć kilometrów. To jak z chłopakami piątki na starcie na pierwszym kilometrze zbijałem. To jak Mikołaj wyciągnął rękę i ja mu przybiłem piątkę. To na starcie jak z kilkoma osobami sobie pogadałem. Jest taka fajna atmosfera. Warszawa też ma swój fajny klimat, bo wielu znajomych i to jest takie super jak wszyscy biegną razem, pomagają sobie, podają sobie wodę, zdają sobie zmiany, trzymają tempo, motywują się.
No te rozmowy. No nigdy tak dobrze się nie czułem na pierwszych pięciu kilometrach półmaratonu. Może to jest psychicznie, mając świadomość, że to taki start z doskoku, a nie docelowy. www.kb.pl Mam nadzieję, to nie jest nic poważnego, przewróciłem się, ale mogłem zedrzeć sobie zupełnie ręce, nogi i leżeć tam cały zakrwawiony. A może na siedemnastym kilometrze by Cię ścięło i karetka by Cię musiała zabierać? Właśnie i ten wypadek może sprawił, że nie jest tak źle, nie?
Niektóre rzeczy, zawsze nic się nie dzieje bez przyczyny, więc nawet w tych głupich rzeczach trzeba widzieć pozytywy, tak jak z mojej kontuzji zaczęły się marszobiegi i marszobiegowe spotkania KB. No właśnie. Także był to półmaraton pełen emocji. To będzie oczywiście znowu taki ten, który pewnie bardziej będziemy wspominać niż jakiś, który by poszedł dobrze i był życiówkowy. Weekend miał trochę inaczej wyglądać, ale i tak myślę spędziliśmy go bardzo dobrze. Mówię, najważniejsze, że nic gorszego się nie stało i ja mogłam odetchnąć jak Ciebie zobaczyłam, mimo że była ogromna kostka i to naprawdę zawsze ja mam takie,
Kuba powiedział, że jak postawisz te trzy kroki, to stwierdziłam, że chyba jest spoko. Ja dzięki Tobie przebiegam 12 kilometrów, więc powiedzmy, że 12 plus Twoje 5, 17 plus moje 3, które zrobiliśmy razem półmaraton. To dopiero początek sezonu, jeszcze coś pobiegamy. Nie ma problemu, mam nadzieję. Mam tylko nadzieję, że to nic poważnego, że kilka dni. To wygląda już całkiem nieźle. No ja się też całkiem dobrze czuję. Zaczyna mnie bardziej boleć ta noga zdarta, druga niż ta kostka, więc to chyba dobry znak.
No właśnie, bo to jeszcze też o tym myślałam i ja byłam bardzo ciekawa, jak kładliśmy się spać, to byłam ciekawa, czy będziesz coś czuł, czy będziesz się urodził, bo jak ja sobie przypominam tą noc, jak sobie zdarłam kolano, to to była tragiczna noc, a jak ja się przebudziłam o 1.47 dokładnie, bo były jakieś hałasy, Zobaczyłam, że smaczniutko sobie śpisz, to uznałam, że chyba jest dobrze i sen najlepszą regeneracją, więc trzymajcie kciuki, żebyśmy jednak razem mogli ten poznański półmaraton prowadzić. Jak sama stwierdziłaś, Poznań najlepszy. No, najwyraźniej wszechświat chce nam pokazać, że jednak w Poznaniu się biega najlepiej i może tak miało być, że nie miałeś sprzedać formy w Warszawie, tylko masz ją sprzedać w Poznaniu.
Pokazano wszystkie 13 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podcast zaczyna się przed południem w Warszawie, gdzie rozmówcy omawiają półmaraton.
Rozmówcy opisują hotel Puro Stare Miasto i restaurację Munt, gdzie zjeżdżają.
Znajduje się w nim świetna restauracja Munt, w której zjedliśmy jak i wieczorem super kolację, jak i dzisiaj
Rozmówcy podają różne biegowe nowości, takie jak maraton w Poznaniu i zmiany w Londynie.
Opowieść o naprawie lodówki i jak technik niezbyt entuzjastyczny wprowadza problem.
Rozmówcy opisują jak ubezpieczenie domu pomogło zwrócić koszty naprawy lodówki.
Rozmówcy opisują testowanie nowych butów do biegania i ich doświadczenia.
Rozmówcy podsumowują swoje doświadczenia i planują dalsze spotkania.
Podczas rozmowy rozmówcy podkreślają, że nie planowali startu w Warszawie.
Podzielono się rozważaniami, które miały wpływ na decyzję o szybkości biegu podczas półmaratonu.
Podzielono się doświadczeniem z kontuzji podczas półmaratonu, analizując sytuację i szacując szanse na szybką regenerację.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
„Znajduje się w nim świetna restauracja Munt, w której zjedliśmy jak i wieczorem super kolację, jak i dzisiaj"
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Relacja z nieukończonego Półmaratonu Warszawskiego 🤷🏻♂️