Muzyka progresywna i oldschoolowa elektronika | Janusz Adamski | Ludzie ProAV

Mówię o miłośnikach muzyki progresywnej. Trochę mi przypominały audycje legendarne już z kultowego trzeciego programu Polskiego Radia Tomasza Beksińskiego. Czyli, że nie tylko mówił Pan, co będzie grane, ale również Pan tłumaczył piosenki i opowiadał coś więcej na temat tego, czego będziemy słuchać. No tutaj mogę tylko przyznać rację. Akurat tak się złożyło, że w tym okresie formowania pewnych gustów muzycznych w mojej ocenie taką decydującą rolę odegrały Dwie postaci. Pierwszą postacią był niezapomniany Jerzy Janiszewski, który prowadził dyskografię zespół The Beatles w polskim radiu.

Także te dwie pierwsze płyty na pewno są dla mnie bardzo ważne, jeżeli nie najważniejsze. Tutaj postać tego drugiego, nazwijmy to mentora, czy drugiej osoby, która miała niewątpliwie wpływ na moje późniejsze wybory i gusta był również nieżyjący Tomasz Beksiński. Akurat Stałem się, jak to on określał w którymś ze swoich pamiętników, tak zwanym donosicielem. To znaczy właśnie w tym okresie pracy na czarną, wtedy kiedy byłem chyba drugi raz. W kolejne wakacje kupiłem kilka płyt. I pamiętam, że zadzwoniłem...

W Londynie. Tak, tak, tak, w Londynie. Zadzwoniłem do audycji. Wtedy to, można powiedzieć, też był takie rozwiązanie będące innowacyjne, ponieważ w czasie emisji płyty, którą emitowano, to było czy Studio Stereo, czy Wieczór Płytowy, Pan Beksiński odbierał telefon od słuchaczy i wówczas jakby poza anteną można było z nim chwilę porozmawiać. I wykorzystałem ten moment, zadzwoniłem do niego mówiąc, że chyba zainteresuje go, ponieważ będę mógł mu wypożyczyć płytę Introspective Pet Shop Boys, którą kilka dni temu przywiozłem w plecaku z tego Londynu i on się tym zainteresował. Umówiliśmy się na giełdę płytową w warszawskich hybrydach i tam się spotkaliśmy, przekazałem mu tą płytę, która była wykorzystana chyba w kolejnej albo następnej audycji Wieczoru Płytowego i była emitowana w polskim radiu.