Odcinek 074 – U Farmera Maggota
Czy trójka hobbitów uwolni się od czarnego jeźdźca? Albo jeźdźców? Co spotka ich na farmie Maggota? To wszystko i wiele więcej w dzisiejszym odcinku. Ale najpierw będziemy mieli wyjątkową gościnię - Katarzynę Lubowiecką.
Natomiast na naszej stronie internetowej znajdziecie linki do wszystkich odcinków wraz z przypisami oraz ogromny Tolkienosbiór, czyli naszą bibliotekę książek, z których korzystamy tworząc podcast. Zachęcamy również do wspierania nas na wszystkich kanałach, na których nas obserwujecie. Wasze polubienia, oceny czy recenzje, komentarze sprawiają, że jesteśmy bardziej zauważalni, a to z kolei przekłada się na kolejnych fanów Tolkiena dołączających do naszej gospody. A w efekcie mamy jeszcze więcej ciekawych dyskusji, pytań, komentarzy, które nie tylko pomagają nam się rozwijać, ale też są dla nas prawdziwym motorem napędowym. Także zapraszamy Was do kontaktu. Dobrze. To dla przypomnienia. Jesteśmy w czwartym rozdziale książki Władca Pierścieni, pierwszego tomu. Kiedy to Frodo, Pippin i Sam dotarli do furtki przy farmie niejakiego Magota.
Poznaliśmy tylko i wyłącznie na razie jego imię, ale jeszcze nie zobaczyliśmy tego farmera. Frodo się przestraszył. słysząc to nazwisko. No i słuchajcie, czas na pierwszy dzisiejszy fragment. Pipin spytał, czego Frodo się tak boi? Przecież Magot według jego wiedzy jest kompletnie niegroźny. Posłuchajcie odpowiedzi Froda. Wiem, wiem, powiedział Frodo i uśmiechnął się z lekkim zawstydzeniem, ale i tak boję się i jego i psów. Przez całe lata obchodziłem to gospodarstwo szerokim łukiem. Kiedy byłem jeszcze chłopakiem w Brandy Hall, złapał mnie kilka razy, jak szukając pieczarek zapędziłem się na jego ziemię. Przy ostatniej takiej okazji stłukł mnie na kwaśne jabłko, a potem zaciągnął przed te swoje bestie. Widzicie, mówi do nich, tego łotra?
Jeśli jeszcze raz postawi nogę na moim polu, możecie go sobie zjeść. A teraz przegnajcie go trochę. I pogoniły mnie aż do samego promu. Odtąd zawsze już ogarniał mnie lęk na samą myśl o magocie. Chociaż trzeba przyznać, że psy znały się na swojej robocie, napędziły mi strachu, ale żadnej innej krzywdy nie zrobiły. Pipin zaśpiewał się w głos. Najwyższy czas zrobić z tym porządek. Szczególnie jeśli masz zamieszkać w Jelenisku. Gospodarz to naprawdę porządny hobbit, jeśli tylko nie podbierasz mu pieczarek. Płoty nie pozwolą nam zboczyć ze ścieżki, a jak go spotkamy, to ja będę rozmawiał. Jest przyjacielem Mariego i swego czasu często tu do niego zachodziliśmy. No, biedny Frodo tutaj opowiada całkiem zabawną historię. Całkiem zabawną historię.
Dla niego nie była zabawna. Z dzieciństwa, tak. Tak, tak, dla niego było to trochę traumatyczne przyjście. No i co ciekawe w ogóle, te psy goniły go aż do promu. Dowiemy się z dalszej części tego odcinka i tego rozdziału, że to jest dystans prawie 7 mil, czyli 11 kilometrów. Także słuchajcie, te psy sobie go goniły przez 11 kilometrów. Dobra pogoda. Ale taka pogoń, wiecie, kontrolowana, tak? Czyli psy goniły go, ale nie doganiały, mimo że mogły, prawda? Mogły, mogły. Tutaj w ogóle mamy taką ciekawostkę z życia Tolkiena, troszkę taka ciekawostka biograficzna, ponieważ po przeprowadzce do Anglii, kiedy właśnie Tolkien i jego brat Hilary byli małymi chłopcami, Okazuje się, że byli oni niczym Frodo albo właśnie tacy filmowi Mary i Pippin, no bo byli we dwójkę i właśnie w tej swojej okolicy, w której mieszkali, zaszli też za skórę pewnemu farmerowi.
Możemy sobie to wyobrazić. Tak. To jest też fajny ten moment, jak Pippin mówi, że przecież jakby Farnermagot zna Mary'ego, prawda? Jeszcze Mary'ego tak do końca nie poznaliśmy, przynajmniej tak głęboko, jak tych pozostałych trzech hobbitów, z którymi wędrujemy już jakiś czas. Poznaliśmy go tylko w zasadzie... pod koniec drugiego rozdziału, pierwszego rozdziału, kiedy razem z Frodem rozprawiali się z grasującymi po bagend innymi hobbitami, młodymi hobbitami, którzy chcieli rozkaść majątek Bilba. I ten Mary Brandybook to jest jako właśnie taka osoba, która zna wszystkich i jak się zna Mariego, to ma się wejście u każdego farmera. Wszędzie, dokładnie. Takano, gruba, ryba, fryer. Dokładnie. Wiadomo, że Mary był brandybukiem, brandybukowie to był ród, który w zasadzie był, można powiedzieć, seniorem tego całego rejonu, w zasadzie w okolicy rzeki i na wschodzie i na zachodzie, najbliższe miejscowości, czy wszystkie okolice uznawały w zasadzie zwierzchnictwo brandybuków.
Dokładnie, czyli Mary tutaj tak no wzbudza szacuneczek u wszystkich. Tak jest, tak jest. Ale prawda jest taka, że teotycznie to Pippin jako następca Taina, przyszły Tain miał wyższy tytuł, prawda, jako w całej społeczności Szaja, biorąc tak pod uwagę. Ale wiadomo, to był skądś tam, nie wiem, z daleka, prawda, z Tokonu, który leżał gdzieś, jak to często hobbici mówią, w obcym kraju praktycznie, gdzie to jest 20 kilometrów dalej. Tak, dokładnie. Backland bliżej farmera Magota, więc tak no po sąsiedzku bardziej się znali. Tak. No i sam, który tutaj jest tylko i wyłącznie takim na razie pełni małą rolę, że tak powiem, w tej grupie szczególnie, a przecież za jakiś czas zostanie burmistrzem, będzie tym burmistrzem przez siedem kolejnych jakby edycji. No właśnie.
Także to było po prostu wygodniejsze miejsce do pracy. A druga rzecz jest taka bardzo prozaiczna. W tym miejscu, gdzie farmer założył swoją siedzibę, zbudował swój dom, nie mógł wykopać norki, ponieważ były to tereny podmokłe. Wiemy, że całe tereny między rzeką a lasem, z którego wyszli nad ranem Frodo, Pipin i Sam, wszystkie te tereny były podmokłe, bagniste, prawda? Więc wykopanie norki w takim miejscu nie ma żadnych szans. Tylko i wyłącznie można budować w górę, a nie w dół. Dokładnie. No chyba, że taki słaby żarcik się tu kojarzy, ale polska deweloperka wykopałaby norkę w bagnach i reklamowaliby jako tam urocza okolica na Groszomłanie w weneckim klimacie. Sezonowo tutaj pojawia nam się jeziorko. Co większe opady, to można wypłukać całe mieszkanie przy okazji.
No właśnie, nawet skątać nie trzeba. Tak, tak. Dobra. Słuchajcie, co się wydarzy, jak hobbici podejdą bliżej domu? Posłuchajcie. Łaps! Kieł! Wilk! Bierzcie! Frodo i Sam znieruchomili, ale Pipin śmiało postąpił kilka kroków. Wrota się otworzyły i wypadły z nich trzy wielkie psiska, które ujadając rzuciły się ku wędrowcom. Na Pipina nie zwróciły uwagi, dwa jednak przyparły do muru biednego Sama i szczerzyły zębiska, ilekroć usiłował się poruszyć. Największa zaś bestia zatrzymała się naprzeciw Froda, groźnie powarkując. Teraz w otworze bramy pojawił się barczysty, korpulentny hobbit w bzatych, czerwonych policzkach. — No, no, no! — powiedział.
— Ktoż to raczył mnie zaszczycić i jaki ma interes? — Dobry wieczór, mości Bagot! — grzecznie przywitał go Pipin. Gospodarz przyjrzał mu się uważnie i twarz mu podweselała. — A niech mnie si to nie pan Pipin, to znaczy Perlintuk! — wykrzyknął, a głos z opryskiwego stał się przyjazny. Dawno mnie już pana tutaj nie widywał. Mają szczęście pana kompanioni, że pana poznałem, bo już chciałem poszczyć ich psami. Dziwny dziś dzień i dziwne odwiedziny. Pewnie, że tu w pobliżu rzeki zwyczajnie jesteśmy różnych dziwaków, ale ten jegomość zupełnie mi nie przypadł do gustu. Dopóki ode mnie coś tu jeszcze zależy, bez pozwolenia nie zajdzie on już drugi raz na moje włości. O kim pan mówi, mości magot? spytał Pipin. Toście go nie widzieli? spytał zdziwiony gospodarz. Przed chwilą jechał alejką, dziwny gość i dziwne stawiał pytania.
Oczywiście Pipin, tak jak mówił, zaczyna rozmawiać. No i po rozpoznaniu, jak Magus rozpozna klimatycznienia, tłumaczy, czemu tak agresywnie zareagował. No i farmer tutaj nam daje znać, że rzeczywiście w okolicach rzeki i wschodniej granicy częściej mają kontakt z dziwakami, jak to ich nazywa, czyli właśnie z ludźmi, z innymi istotami, nie hobbitami. Tak jest. No i Pipin próbuje jakby też podjąć temat, spytać się o co chodzi, co Magot ma na myśli, ale ten mu odpowiada, że jednak dalsza dyskusja tylko przy Piwie i w środku, tak? Czyli jakby lepszej zachęty dla Pipina nie można byłoby mieć, prawda? No nie, oczywiście. Opuścimy teraz fragment, kiedy właśnie Frodo przyparty do muru przez psa pyta o te psy, tak?
No i Magot je odwołuje. No i Pipin przedstawia Froda. Reakcja Magota jest taka, że Frodo w pierwszym momencie pomyślał, że przypomniał sobie o tych kradzieżach, prawda? Bo Magot tak na niego spojrzał. Tak, bo tu pada nazwisko Baggins i tak Magot jakby od razu coś mu tam dzwoni. Ale tymczasem Magot otacza Froda ramieniem i właśnie mówi, że tym bardziej musimy porozmawiać. Słuchajcie, ciekawostka, o której będziemy więcej mówić w odcinku dla patronów i patronek, także zapraszamy serdecznie. Jeżeli jeszcze nie jesteście, to dołączcie. Otóż w W najstarszej wersji tego rozdziału w Tolkien ten tekst był napisany w ten sposób, że Frodo w momencie, który wtedy nazywał się Bingo, Frodo, który jak tylko zobaczył, że coś się dzieje na tej falmy Magota i wyskakują psy, założył pierścień i zniknął i w tej rozmowie w ogóle nie uczestniczył.
Tak. No i najpierw wiadomo, rozmawiają przy tym piwku tak o wszystkim i o niczym, takie no o pogodzie, o wiejskich klimatach, jak to tam na polu, co słychać. Tak jest. No i potem jest moment, kiedy Magot pyta skąd i w jakim celu przybyli, a opowiada nam to Pipin. Posłuchajcie, co opowie Pipin. Nie mogliście wiedzieć, odparł Pipin, gdyż, jak już na pewno zgadliście, nadeszliśmy z drugiej strony, od pól. Weszliśmy jednak w wasze obejście przez przypadek, gdyż zmyliliśmy drogę w lesie, w bok od leśnego dworu, kiedy staraliśmy się dostać skrótami na przystań promu. Jeśli wam spieszno, mówił to gospodarz, trzeba było lepiej trzymać się drogi. Ale nie to mnie niepokoi. Jeśli tylko macie taką wolę, możecie wchodzić na moją ziemię, mości Peregrinie.
Nie widziałem powodu, żeby mi się taki pamiętał po mojej ziemi. Nic tu po was, powiadam, bo nie ma tu też żadnych baginców. W złą część Shire trafiliście. Lepiej zawróćcie na zachód, do Hobbitowa, ale tym razem drogą, a nie polami, jeśli łaska. Baginc wyjechał. On na to szeptem. I zmierza tutaj. Jest niedaleko. Chcę go znaleźć. Powiesz mi, jak go zobaczysz, tak? Wrócę tu jeszcze ze złotem. No, dużo się tu dowiadujemy. Dużo się dzieje, długi fragment całkiem, ale mamy co analizować. Tak, no przede wszystkim na początku Pipin wyjaśnia, dlaczego nadeszli od strony lasu, na co Mago reaguje, no, jedynie sensownie, tak, że skróty w tym miejscu się nie opłacają, lepiej iść gospodom, tak, gospodom też.
Natomiast w oryginale mamy 5 mil, czyli 8 kilometrów, czyli razem mieli około 10 kilometrów, między 10 a 11 kilometrów od Wrocławia. farmy Magota do tego miejsca, gdzie jakby odchodziła ta króciutka ścieżka do promu, do której dzisiaj też dojedziemy. Wow, no to podsumowując, mamy tutaj wrażenie takiego powolnego tempa, tak, nie dość, że w tej mgle, nie dość, że na tym wozie, tak sobie powoli jedziemy. Jeszcze ci chubici nic nie mówili, no bo też tak bezpieczniej, żeby jakby co usłyszeć, jakiekolwiek niebezpieczeństwo. Pipin nawet tutaj zapadł w głęboką drzemkę. Tak, tak, to jest typowe dla niego. No i w końcu, tak, tak, docierają do tego skrzyżowania. Ale zobacz, Ola, jakie to musiało być takie męczące psychicznie. Jedziesz dwie godziny na wozie, we mgle, nic nie widać, ciemno, zgarsz na światła, bo oni nie zapalają świateł, bo Magot powiedział, że lepiej nie zapalać światła, bo prędzej kogoś usłyszymy niż zobaczymy.
Pokazano wszystkie 14 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.