Mentionsy Mentionsy
Pod Pretekstem
Pod Pretekstem

018: Pod Pretekstem budowania mindsetu programisty | Rozmowa - Krzysztof Jendrzyca

27.09.2024 ·1 godz 22 min · 7 rozdziałów

✨ Czy programista to kreatywna dusza czy rzemieślnik? 🔨 Czy da się ogarnąć kwestie rozwoju swoich umiejętności technicznych procesowo zamiast szukać po omacku? 📔 Czy tzw. soft skille są brakującym elementem układanki, jeśli chodzi o pracę z kodem? 🧑‍💻 Jak i kiedy zadbać o swój mindset w pracy? 💭 Czy programiści mogą być zadowoleni ze swojej pracy, czy na zawsze jesteśmy skazani na frustrację? 😵‍💫Gościem trzeciej i ostatniej rozmowy w tym sezonie podcastu jest Krzysztof Jendrzyca, który zawodowo zajmuje się usprawnianiem architektury oraz spłacaniem długu technicznego w aplikacjach React/Node.js. Jest twórcą programu "Skuteczna praca w zespole", gdzie dzieli się swoimi doświadczeniami i podejściem do pracy z ludźmi, zadaniami i kodem. W naszej rozmowie motywem przewodnim były słowa: nauka, eksperymentowanie, rzemiosło, nieszufladkowanie się, otwartość. Serdecznie zapraszam do posłuchania i podzielenia się swoimi wrażeniami!Krzysztofa znajdziesz w sieci o tutaj:✨ strona domowa ze wszystkimi linkami ➡️ https://krzysztof.io/✨ instagram ➡️ https://www.instagram.com/kjendrzycaW odcinku mówiliśmy o:książkach: "How To Influence People", "So Good They Can't Ignore You", "Esencjalista", "4 tysiące tygodni", "Die With Zero"koncepcji WTF Notebook ➡️ https://www.simplermachines.com/why-you-need-a-wtf-notebook/🎙️Chcesz się podzielić swoimi wrażeniami, a może masz pytania? Pisz na [email protected] albo na Instagramie https://www.instagram.com/joanna.otmianowska 🌻 Masz ochotę na więcej moich treści?✨ Ten podcast jest częścią mojego pretekstowego projektu, którego drugą składową stanowi newsletter "Pretekst do rozmyślań". Zapisz się tutaj ➡️ https://www.subscribepage.io/pretekst ✨ Po migawki z mojej codzienności wskakuj na Instagram ➡️ https://www.instagram.com/joanna.otmianowska ✨ Programowanie, zmiana branży na IT, wsparcie i motywacja w dziewczyńskim gronie? To wszystko znajdziesz w mojej grupie "Programuj, dziewczyno!" na FB (jest nas już ponad 30 tysięcy!) ➡️ https://www.facebook.com/groups/programujdziewczyno💖 Podoba Ci się podcast? Wesprzyj moje działania: subskrybuj, przesyłaj dalej i/lub postaw mi kawę ➡️ https://buycoffee.to/joannaotmianowska Będę ogromnie wdzięczna!

9:54 · Soft skills i budowanie zespołu 2

No i zacząłem po prostu się tym interesować i wydaje mi się, że to jest takie pierwsze zetknięcie z tymi soft skillami i z tym, że w ogóle można podejść do takich problemów w jakiś właśnie taki sposób procesowy, że można to jakoś rozwiązywać. I teraz ogólnie, jak tak mówimy o soft skillach, to mi się strasznie nie podoba ta nazwa, że to są umiejętności miękkie. Ja właśnie w tym moim szkoleniu mówię, że Ciężko nazywać to umiejętnościami miękkimi kiedy bierzesz pod uwagę że np. Masz jakiegoś negocjatora z FBI, czy coś takiego, gościa, który gada z jakimiś tam, no powiedzmy, że przestępcami robują bank, czy biorą zakładników, no i on ich przekonuje do tego, żeby tych zakładników wypuścili. To ja zastanawiam się, co w tym jest takiego miękkiego, nie? Nie ma tutaj nic miękkiego, to jest naprawdę mega twardy skill, że on przegadał takiego gościa, on nikogo nie zabił, czy tam banku nie obrabował, czy coś takiego i problem rozwiązany.

I tu nie widzę nic miękkiego, to są naprawdę twardzi ludzie, którzy muszą mieć nerwy ze stali, I używałem umiejętności miękkich, dlatego to słowo miękkie bardzo mi nie pasuje. Niektórzy mi sugerowali, żeby nazywać to jakimiś turbo-skillami, ale też nie jestem jakaś fajna nazwa. Dla mnie to są po prostu umiejętności nietechniczne, to staram się właśnie w taki sposób raczej to nazywać częściej, ale wiadomo, że wtedy nikt nie wie o co chodzi, więc i tak będziemy to nazywać Tak, tak. Jakie techniczne, jakie nietechniczne, to prawda. No tak jak mówisz, mamy te umiejętności, no soft skille, ale z drugiej strony mamy te nasze nastawienie, nie? Nasze podejście, jak mówisz. Ty zacząłeś się zastanawiać, próbować i wiem, że część osób tak ma, że po prostu z natury tak kombinuje, no ale część osób tak nie ma i pytanie do Ciebie, czy według Ciebie jest jakiś dobry moment, żeby zacząć dbać o taki mindset w pracy, jak coś

27:24 · Procesowość w praktyce programistycznej i onboardingu 1

Można coś zrobić lepiej. A taka osoba, która w swoim kółeczku odpowiedzialności ma tylko programowanie na przykład, czyli w ogóle zaczyna, czyli nic nie musi się nic przyjmować, tylko programować, no to wiele rzeczy wie, jak zrobić lepiej. To też jest ciekawe, bo potem jak zacząłem tak analizować, jak ja pracowałem, no to ja robiłem dokładnie to samo. I teraz ci seniorzy w tym pierwszym projekcie, którzy nie potrafili mi pomóc, czy nie wiedzieli jakichś tam rzeczy, to się okazuje, że to miało sens, że oni tych rzeczy nie wiedzieli, no bo oni mieli znacznie większe to kółeczko odpowiedzialności, zajmowali się też innymi rzeczami, mieli inne rzeczy na głowie, I to nie jest nic dziwnego, że ja wtedy wiedziałem, jak na przykład stosować nowinki frameworka, a oni tego nie wiedzieli. Oni po prostu tego nie potrzebowali albo już zdecydowali, że im to jest niepotrzebne, no bo czują się dobrze w tym, co mają i to im rozwiązuje wszystkie problemy. I to nabrało też sensu, nie?

37:44 · Mindset i doświadczenie w pracy programistycznej 1

Tak, bo czasem się zakopiemy, fajnie, wdrożymy się w tę część, powiedzą nam, świetnie, też tam byliśmy, też nic nie zrobiliśmy. I to chyba warto też dodać, że to nie jest tak, że jak się ma mniej doświadczenia, to tak się zdarza. Ja mam już trochę więcej i mi się to zdarza cały czas. Ostatnio nawet gdzieś tam w projekcie też próbowałem coś poprawić, mówię, denerwuje mnie to strasznie, chcę to poprawić. Nie pamiętam już, co to było tam, wydaje mi się, że coś z budowaniem aplikacji. No i usiadłem tam na trzy dni, potem zakopałem to z powrotem i wróciłem do robienia swojej roboty, bo nie dało się po prostu. To było na tyle skomplikowane, że po prostu się nie dało. Ale tak jak mówisz, to też nie było tak, że sobie tak wymyśliłem samemu to, bo zapytałem najpierw, czy mamy moce przerobowe i wydaje mi się, że tak fajnie też podsumowałaś i odpowiedziałaś na te swoje wcześniejsze pytania.

44:59 · Unikanie niezadowolenia w IT 5

No to na pewno jest w stanie ci pomóc. Ja tak mam bardzo często, że właśnie chcę, żeby ktoś coś zrobił, no i właśnie są takie reakcje. Albo ktoś bierze i super fajnie robię, najwyżej mi pomożesz, jak nie będę umiał. Albo są takie osoby, które naprawdę widać w oczach strach. Dostałem to zadanie i miałem strach w oczach, że co ja teraz mam zrobić, co ty ode mnie chcesz. Ale potem się okazuje, że i jedni i drudzy to zadanie dowożą i czasem są jakieś problemy, trzeba prosić kogoś po pomoc, ale się okazuje, że zawsze się to da zrobić. To jest takie fajne przypomnienie, że tak samo było z programowaniem. My też na początku nie wiedzieliśmy w ogóle, czy z nauką programowania, my na początku nie wiedzieliśmy nic, a nagle trafiliśmy do tej branży, czyli się okazuje, że wszystko da się zrobić, tylko trzeba gdzieś tam z głowy wyrzucić to, że się nie da i nagle wszystko zaczyna mieć sens.

Jak mi bardzo pomaga wypisanie trzech rzeczy, które mogę zrobić pierwszych, w sensie nawet jak czegoś nie wiem, to żeby się do kogoś zgłosić, to mówię dobra, przyjrzałam kod, widzę, że robi to i tamto, widzę, że muszę zrobić to i to i tak jakby to, że ja sobie odhaczy trzy pierwsze rzeczy, to już jestem nie tam, gdzie byłam na początku, może dalej nie zajdę, ale gdzieś tam mam jakiś punkt zaczepienia. No i to samo to, że programowanie koniec końców zawsze wygląda tak, że my nie wiemy co w ogóle mamy zrobić, nie mamy pojęcia co trzeba zrobić, zwłaszcza jak się trafia do jakiegoś nowego projektu. To wydaje mi się, że ci, którzy jakby działają w takim trybie, że dołączają do projektów na miesiąc czy trzy, to mają najgorzej, bo oni cały czas muszą męczyć się z tym problemem, że oni nie wiedzą nic, co się dzieje w tym projekcie. Jeśli nawet używamy tej samej technologii, no to projekt może wyglądać zupełnie inaczej, ludzie mogą naprawdę dziwne rzeczy powypisywać.

Ja mam takiego kolegę, który jest już dość długo seniorem i on mówi, że 90% tasków to on w ogóle nie wie, jak ma zrobić technicznie. On siada i nie ma pojęcia w ogóle, co ma zrobić. Jest seniorem, nie wie, jak ma do tego podejść. Także nie bez powodu to się nazywa Information Technology, bo to wyszukiwanie informacji to jest jakby podstawa tej pracy. Wyszukiwanie informacji, jak coś zrobić. Tak, że to nie będzie tak, że minie, nie wiem, 4-5 lat i teraz już wiesz, w jakim pliku zacząć zmianę. Dla mnie to był taki ogromny problem i strasznie mnie to frustrowało na początku, że ja dostaję zadanie, ja nawet nie wiem, do jakiego pliku iść. I ja takie miałam, że ja tego nawet nie wiem, jakby co jest ze mną nie tak, ja nawet tego nie wiem. I potem dopiero zrozumiałam, że to nic nie jest ze mną nie tak i że każda osoba by sobie musiała, w sensie, która chyba, że była w tym pliku i robiła tam coś wcześniej, ale jak to jest jakaś duża aplikacja,

Czyli on widzi, że robię dużo, mówię dużo, Kiedyś tam staram się ogarnąć coś więcej niż normalnie i przez to ten syndrom oszusta stara się mi powiedzieć, że może nie rób tyle, może na pewno chcesz to robić i tak dalej. No ale wtedy my mamy ten nasz płat czołowy, ten logicznie myślący płat czołowy. No ja się zastanawiam po prostu, czy ten feedback od tego syndromu oszusta, od tego organizmu w ogóle ma sens. No i jeśli nie ma sensu, to zamykam temat i lecę dalej, a jeśli ma, no to adekwatnie do niego reaguję. I syndrom oszusta jest o tyle specyficzny, że ogólnie tak staram się dziać w ogóle ze wszystkimi odczuciami i emocjami. To jest taka fajna, nie wiem, gdzie się tego nauczyłem, pewnie na jakimś szkoleniu gdzieś mi kiedyś mówili, może właśnie, gdy czytałem książkę o NVC, czyli komunikacja bez przemocy, tak.

Te trzy miesiące poświęciłem między innymi temu, żeby zbudować sobie tego bloga, którego teraz mamy, trochę popisać, trochę sobie porozumieć rzeczy. Jak tam się popatrzy na daty wpisów, no to widać, że większość ich jest napisana w 2021, a potem jest trochę mniej w 2022, a potem jest przerwa. Bo w tej przerwie dowodziłem to szkolenie, ten program, skuteczna praca w zespole i nie miałem czasu na nic innego. Nie ma tam za bardzo wpisów na blogu, mam tam jakieś swoje przemyślenia w notatkach, ale nie dało rady zrobić wszystkiego naraz, skupiłem się tylko na tym. Początkowo zakładałem, że w ogóle to będzie jakiś projekt, który trwa max 4 miesiące, max 5, no a potem się okazało, równo 2 lata. Równo 2 lata, ale było warto, wiedziałem co robię, to było świadomie zrobione w taki sposób.

Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.