#117 Wielki Piątek z o Janem

Po bratersku o powołaniu. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Na wieki wieków. Amen. Bardzo serdecznie witam i pozdrawiam was wszystkich, drodzy słuchacze. Ci, którzy nas oglądają, słuchają w kolejnym bratarskim spotkaniu. Ojciec Jan Król. Witam serdecznie wszystkich radiosłuchaczy, naszych wspaniałych widzów na YouTubie. Tak, jak już w zeszłym tygodniu rozpoczęliśmy nasze wielkopostne przygotowanie do Świętego Tygodnia, Wielkiego Tygodnia. A w nim święte Tryduum Paschalne. To dziś kolejny dzień, do którego chcemy się przygotowywać już przez tą rozmowę, przez te treści, które będziemy podejmować, bo myślę sobie, że może już to kilkakrotnie powtórzono w ramach właśnie naszych braterskich wielkopostnych spotkań, ale jednak mówienie o Wielkim Piątku w Wielki Piątek może już być za późno, dlatego chcemy rozmawiać o Wielkim Piątku dzisiaj, abyśmy dobrze przygotowani byli do tych wydarzeń.

No bo właściwie finałem Wielkiego Postu nie jest Wielki Piątek, prawda? Choć o nim dzisiaj chcemy rozmawiać, ale finałem Wielkiego Postu jest całe Święte Tryduum, a w nim Wielki Piątek, nie? I choć Wielki Post ma ten charakter mocno pokutny i ten czas Wielkiego Piątku również, to jednak to nie są, nie są można powiedzieć, cele same w sobie. Te dni pokutne, one nas mają do czegoś konkretnie prowadzić i ja chciałbym, żebyśmy spróbowali odpowiedzieć sobie na to pytanie w ramach tej Jaki jest cel? Pokuty? Jaki jest cel Wielkiego Piątku? Właśnie przeżywania tego konkretnego dnia w kontekście właśnie męki naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Od tego momentu, od odsłonięcia krzyża, przed krzyżem się przyklęka, tak jak przed Najświętszym Sakramentem. To jest ciekawa rzecz. Tak jak powiedziałaś o tej tęsknocie, to też tak samo mam, że to jest taki ciekawy okres, że zasłonięty jest krzyż, zasłonięty jest Chrystus generalnie na tym krzyżu. My go nie widzimy. To jest tak jak porównałeś z tą ukochaną osobą, którą tak bardzo kocham, I to jest ta rozłąka, nie widzę. Wiemy, że krzyż, znak krzyża jest też znakiem miłości Boga do człowieka, nie? Tej ofiary, tego właśnie najwyższego stopnia miłości Boga do człowieka. I teraz zobacz sobie, zasłonięta jest ta miłość, nie? To właśnie też jest tak, jak powiedziałeś, ten wyraz pedagogiczny.

Tego powrotu, tego jakby na nowo zachwycenia się krzyżem, bo my tak rzeczywiście ten krzyż wisi wszędzie, na ścianach, jedziemy drogą, gdzieś przy ulicach, kapliczki są, jest ten krzyż i możemy się do niego zbyt szybko przyzwyczaić. Można po prostu być obojętny ten krzyż, nie? Nawet w walce o to, by krzyż był w naszych szkołach, w naszych urzędach, czy w miejscach pracy, może nam już to nawet przechodzić koło nosa, czy ten krzyż będzie wisiał, czy nie, bo tak się do niego potrafimy przyzwyczaić, nie? I nagle tego krzyża nie ma, zwłaszcza to widać w liturgii, kiedy wchodzisz do kościoła i te miejsca, ta aguna z najazdziej górze jest ołtarz Krzyża Świętego i cały ten ołtarz jest zasłonięty, czy ten krzyż na tabernakulum w Kaplicy Matki Bożej, który też jest zasłonięty i nawet jak jest takie ujęcie, patrzymy na Matkę Bożą i już nie widzimy tego krzyża przed nią, no tylko widzimy ten krzyż zasłonięty, ten Chrystus jest zasłonięty, no to też jest taki wyraz tej

A tutaj Kościół nas zaprasza do adoracji Krzyża Świętego. To też jest piękny znak i pokazujący nam, że adoracja może dotyczyć również Świętej Ikony na przykład, nie? Dlatego pytanie, co się jakby kryje za słowem adoracja? Czym ona właściwie powinna być? Myślę, że adorację możemy spokojnie przerobić na kontemplację, czyli wpatrywanie się. W ciszy, w milczeniu ja się wpatruję. Nic nie muszę mówić, nic nie mogę nawet myśleć czasami, tylko po prostu patrzeć. I to jest właśnie adoracja. Trudna modlitwa, bardzo trudna modlitwa ciszy, milczenia, ale właśnie w milczeniu, w tym milczeniu, w tej adoracji krzyża, kiedy wiesz, patrzysz na rany Jezusa Chrystusa przebite, kiedy patrzysz na tą Jego mękę, kiedy jest to Jego ciało po prostu rozpięte, napięte, na tym krzyżu wisi i ty wpatrując, wpatrując się w ten krzyż, czyli adorując go,

Bo kiedy ja go poznaję, to wtedy poznaję też konsekwencje grzechu, czyli m.in. też krzyż, czyli mój własny krzyż. I ja mówię, chcę tego krzyża, bo widzę nędzę swoich grzechów, widzę co grzech ze mną zrobił i ja chcę ten krzyż swój przyjąć, czyli tę konsekwencję grzechów jako też wraz mojej pokuty. Bo skoro Chrystus, który nigdy nie zgrzeszył, Wziął moje grzechy na siebie i konsekwencją moich grzechów był krzyż, do którego On się pozwolił przybić. No to ja też mam, powinienem śladami Chrystusa iść i iść właśnie nawet na krzyż własny, który też jest dla mnie przygotowany. Który tak jak mówię jest konsekwencją moich grzechów. My niestety bardzo często zapominamy, że istnieje coś takiego jak konsekwencja grzechu.

Wielki Piątek z o Janem. Z jednej strony chcę zobaczyć jakby to, do czego zdolny jest człowiek, a z drugiej strony to, do czego zdolny jest Bóg. I to wszystko się jakby zamyka, zawiera no właśnie w kontemplacji w męki Jezusa Chrystusa. I myślę, że to też jest ważne, żebyśmy my, którzy idziemy na drogę krzyżową, mieli w sobie jakby Może i dwa skrajne uczucia, ale jednak ważne do zaistnienia.

Natomiast to, jak my coś przeżywamy jest też bardzo ważne. No i przez to spotkanie też chcieliśmy Was do tego zaprosić, aby przygotowywać się do tych świąt w sposób właśnie jak najpełniejszy. A do tego dany jest też czas Wielkiego Postu dziękuję Tobie, Janie, za spotkanie. Wam wszystkim dziękuję i słyszymy się za tydzień. Z Panem Bogiem niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Na wieki wieków. Amen. Edyta Stein mówiła, że powołania nie znajduje się po prostu po zestawieniu i przeanalizowaniu różnych dróg. Powołanie jest odpowiedzią otrzymaną w modlitwie. Proszę więc trwaj na modlitwie za siebie i za innych.