Mentionsy Mentionsy
Po bratersku o powołaniu
Po bratersku o powołaniu

#103 Rekolekcje adwentowe

27.11.2025 ·31 min 29 s

O adwencie, czasie w którym przeżywamy rekolekcje i dlaczego warto je podejmować. Czy Adwent musi być idealny i czy przydatne może być doświadczenie porażki. O tym w dzisiejszym spotkaniu z o. Janem Królem. #Rekolekcje powołaniowe w Zakonie Paulinów: www.powolania.paulini.pl Masz pytania? Napisz: [email protected]  #powolanie  #zakon  #rozeznanie  #paulini  #powołanie  #podcast  #jasnagóra  #świętość

że może ta formuła nie do końca jest aktualna. Ale no właśnie, czy rozeznawanie powołania też nie jest jakimś czasem wyjątkowym, w które powinniśmy się wprowadzać poprzez czas rekolekcji, czyli świętego czasu słuchania Bożego Słowa? Pytam cię też o to, dlatego że, jak już wspomniałem na początku, jutro my rozpoczynamy takie rekolekcje, a ty będziesz miał taką okazję. pierwszy raz je poprowadzić tak całkowicie indywidualnie, no bo nie wiem, czy w ogóle mieliśmy kiedyś okazję o tym powiedzieć w ramach naszych braterskich spotkań. Chyba już było raz. Tak, tak, bo kiedyś wspominaliśmy o tym, że jest to też taka twoja częsta obecność tutaj razem ze mną, ale bardzo się z tego cieszę, bo lubię z tobą też rozmawiać. Mam nadzieję, że wy też lubicie nasze wspólne rozmowy.

Że jesteśmy wyrwani z tego świata, z tego hałasu, po to byśmy usłyszeli, byśmy sobie wiele rzeczy poukładali. Były jakieś konferencje mówiące o życiu, o tym rozeznawaniu, o tym, jaką żonę powinieneś mieć, coś takiego było, nie? Żeby pomyśleć sobie, żeby zobaczyć swój charakter, z jakim charakterem kobiety by się mógł dogadać, wiesz, coś takiego. albo wiedzieć, jakie studia masz wybrać, bo to nie były rekolekcje stricte pod powołanie zakonne czy kampańskie, tylko ogólnie dla maturzystów, dla mężczyzn. Dla nas, chłopaków, ten z nas tam było, pamiętam, spora liczba mężczyzn, no i człowiek rozeznawał, wiesz... siadłeś, pomyślałeś, dostajesz jakąś konferencyjkę, jedną, drugą, zastanowiłeś się i nagle słyszysz wewnątrz swojego serca, pójdź za mną. No i taka była wtedy kłótnia, pamiętam, z Panem Bogiem się krzyczyłem, ale ja nie chcę, ja mam inny plan, ja chcę mieć żonę, dzieci, proszę mnie nie robić, nie komplikować życia, ale Pan... Tak, tak, tak.

I nagle doświadczenie porażki staje się tak niechcianym doświadczeniem, że nie umiemy sobie z nim poradzić trochę, nie? Ale myślę sobie też w kontekście młodzieży i tych, którzy rozeznają swoje powołanie, są w trakcie tego momentu, bo też im dedykujemy te nasze braterskie spotkania, że no może też być taki lęk, nie? Trochę w takim kontekście, że no właśnie, boję się odnieść porażkę, boję się w pewnym sensie zawalić, coś źle zrobić, więc lepiej nie będę robił nic, nie? No i właśnie dlatego jest ten brak decyzyjności. To już pamiętasz, że my rok temu, żeśmy prawie o tym mówili przy okazji błogosławionego Ołza Biusza, którego żeśmy ogłosili jako patron w podjęciu decyzji, że to jest patron w podejmowaniu decyzji, bo

Tak jak powiedziałeś, a porażka, ale jak pójdę tą drogą, a mi nie wyjdzie, poniosę porażkę. I teraz tak, jak inni na mnie popatrzą, jak mnie ocenią, ja osobiście sam poniosłem porażkę, bo poszedłem inną drogą, nie tą, z którą rzeczywiście miałem pójść. Wiesz, to zawsze jest ryzyko pójścia do zakonu na przykład, nie? Ale co by było, gdybym nie poszedł, nie spróbował? Podejmij decyzję i wstąp, zobacz. Dlatego mamy czas formacji, w którym dalej rozeznajemy to swoje powołanie, dalej jeszcze się albo ugruntowuje w tym powołaniu, albo rozeznaje i mówię, dobrze, spróbowałem, to nie jest to. I to nie jest porażka, że nagle w seminarium wchodzisz, a ja czasami widzę, że są niektórzy niektórzy klerycy, czy bracia klerycy, czy w seminariach też decyzjalnych, on na przykład trzeci rok rozeznał, że odchodzi,

Ale on tak odchodzi, wiesz, z takim poczuciem porażki, nie? Ale dlaczego? To bardzo niedobre, nie? To jest niedobre. Dlaczego miałbyś odejść z poczuciem porażki? Nie, właśnie wyjdzie i powie, że rozeznałem, że to nie jest moja droga. Tak sobie myślę też właśnie, w ogóle nie tylko o rezonowaniu powołania, ale przeżywaniu powołania, że wiele rzeczy, które my podejmujemy, czasami właśnie jest lęk przed nimi. Nie dlatego, że boimy się je robić, tylko boimy się je źle robić, nie? Zobacz też... I to jest takie trochę może jakby, nie wiem, okraszone ukrytą pychą, nie? Ale popatrz jeszcze, jak sobie myślę też w kontekście małżeństwa, nie? Wiadomo, że jeżeli spotyka się dwoje ludzi, oni się bardzo kochają, wybierają drogę małżeństwa,

Dzisiaj widzę, że ponad półtora roku minęło i Pan Bóg daje łaskę robić te spotkania. Mam nadzieję, że one też w jakiś sposób pomagają, te treści w rozeznawaniu powołania, a jak nie, to przynajmniej zachęcają tych, którzy nas słuchają do tego, żeby za tych powołanych się modlić. No i jakby nie mi jest oceniać, czy to jest dobre, czy to jest złe, ale mogę dzisiaj dziękować Bogu, że to cały czas jest, więc to też świadczy o czymś takim, żeby się nie bać. To mówię takie swoje prywatne świadectwo tutaj, które mam nadzieję, że zachęci was do odwagi, ale widzę, że ciebie tutaj nosi, żeby coś jeszcze dodać, więc... Czemu? Jak mnie nosi? Nie, nie. Nie mnie nic nie nosi, tylko wiesz, ty mówisz, że dobrze, że są.

Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.