S05: Warren Zevon – Desperados Under the Eaves

I potem, kiedy w 76 roku nagrywa swój tak właściwy debiut, tę płytę, którą się uważa za jego proper debiut, z której pochodzi właśnie Desperados Under the Eaves, to tam po prostu pojawiają się wszyscy. Lindsey Buckingham, Carl Wilson, produkuje Jackson Browne, który go w ogóle wyciągnął za uszy do nagrania tej płyty. Wszyscy mówili mu przez lata, musisz to zrobić, a on coraz bardziej w tych swoich latach bycia sidemanem pogrążał się we frustracji, braku jakiegoś tam środków do życia, w alkoholizmie. Ale na wódeczkę zawsze miał. Tak, tak, tak. I podobno zawsze miał na rzeczy sprady. Nieważne jak biedny był, zawsze kupował najdroższy ciut. Tak, on chyba kompulsywnie zbierał coś. Jakieś koszule, coś takiego?

Wszystko jest okej, znaczy zaczyna być na drodze do bycia okej. I wtedy właśnie dzwoni do niego chyba Jackson Brown, jeśli dobrze pamiętam, i mówi, słuchaj, załatwiłem ci kontrakt, musisz wrócić. I oni stają przed takim wyborem, i to pięknie opisuje ten tekst na pitchforku, od którego zacząłem, że Zevon ma dwa wyjścia. Albo resztę swojego życia przeżyje w dobrym, szczęśliwym związku i w jakiejś takiej stabilności, albo wrócę do piekła, z którego uciekłem, ale w końcu zrobię to, co mi się marzyło. I on wraca. I od tego momentu jego życie staje się naprawdę piekłem, ale on też urządza piekło swoim bliskim. I tu jest oczywiście bardzo trudny, ale istotny wątek tej, myślę, naszej rozkminy i rozmowy, czyli jakby Artysta, który, no dzisiaj wiemy już o nim wszystko, że no jest przemocowcem. On zaczyna stosować przemoc domową wobec żony, robi mnóstwo rozmaitym ludziom rzeczy okrutnych.

No i na to wszystko mamy ten utwór, który jest takim pomnikiem, taką katedrą w dorobku Warona Zevona. Powszechnie uważany za jego najlepszy, najwybitniejszy utwór. Ja już nie wiem, czy bierzemy udział w nagraniu samplera, czy trudnych spraw. I czy bierzemy udział? Może weźmiemy teraz, tylko żeby się Michał nie okazało, że bierzemy udział w jakimś nagraniu jakiegoś filmu, który potem ktoś będzie musiał wyrzucić. O tym powie Wam mój syn. No właśnie, bo ta piosenka, jak tak mówiłeś o tym momencie, kiedy on dostał ten telefon od Jacksona Brauna, tak, nie znałem tego backgroundu, ale ona chyba w tej historii też jest bardzo ważna, bo to jest ta piosenka, która mu załatwiła ten kontrakt, z tego, co ja czytałem. To znaczy, ponoć David Geffen, czyli szef labelu, który wydał ten album oryginalnie, usłyszał wersję demo Desperados Under the Eaves i zaproponował Zevonowi, że jeżeli

No to to jest taki troszkę i ultimate kalifornijski album i też na maksa ultimate kalifornijski utwór. To znaczy tego numeru moglibyśmy posłuchać nie wiedząc co to go wykonuje. Pewnie nawet bez tekstu i nawet może bez melodii. I to jest kurwa po prostu Radio California. No właśnie, k**wa, chciałem powiedzieć, że nie Billy Joel, zapomniałem, bo to nie Billy Joel, The Eagles mi stanęło w uszach, jak słuchałem tego kawałka. No właśnie, nie po raz pierwszy staje mi. To jest kawałek, w którym chórki śpiewa Carl Wilson. Tak, zaaranżował je zresztą. Nie powiedzieliśmy o tym, ale tak, produkuje to Jackson Brown. Jest w tym coś ekstremalnie takiego właśnie z tej Kalifornii lat 70., kiedy wchodzi ten And if California slides into the ocean...