27: Steely Dan – Pretzel Logic

Możemy się w niej zanurzyć i wyjść z niej umorusani. Tak myślę. Czy to będzie takie połączyć, to ja nie wiem, bo ja dzisiaj... Ty dzisiaj z pozycji błazna, ja dzisiaj z pozycji prokuratora będę występował, czyli będę w kontrze. Będę oskarżał. Ale to jest znowu bardzo depfatne, bo słynna wypowiedź bodajże Donalda Feigena, że na starość to po prostu oni chcieli być, i to był ich cel, dwoma obleśnymi rolami. Prokurator się już czai. Pawle, to ja myślę, że Ty będziesz dzisiaj tutaj mędrcem w tym odcinku i postawię Ci na początek takie wyzwanie, bo jest to płyta z roku 1974, jesteś znanym badaczem lat 70.

I w ogóle to też w tym powiedziałbym, że tkwi ta cała wyjątkowość tego zespołu, no bo jakby w dużym uproszczeniu to jest zespół, który znalazł formułę na osiągnięcie czegoś, co teoretycznie wydaje się niemożliwe, no bo z jednej strony mamy ten jazz, czyli muzykę opartą na improwizacji, a z drugiej tą chorobliwą precyzję w komponowaniu, aranżowaniu, rejestrowaniu tych utworów, miksowaniu ich, postprodukcji całej, czyli jakby pogodzenie dwóch żywiołów, które dały coś, czego moim zdaniem nikt inny do tego stopnia nie osiągnął w historii Czy ja mogę coś teraz, przepraszam Pawle, zdebunkować? Dobrze. Bo Ty użyłeś dwa razy słowa jazz. Otóż jazzu tu na tej płycie prawie nie ma. W każdej niemal recenzji, w każdej niemal retrospektywie powtarza się jak mantra jazz rock, jazz.

Super numer, natomiast... Moje miejsce dziesiąte. Nie tego tu szukam. Super numer miejsce dziesiąte. No to jest klasyka Płytkastu. Absolutnie. Ja ci powiem, Pawle, kto coverował ten utwór i myślę, że to się bardzo dobrze wpisze w twoją narrację. Zespół Wilco. Tak. Tak, no dobrze, ja będę w opozycji tutaj do ciebie, bo ja ten utwór od zawsze uwielbiałem i spoiler alert, nie będzie to moje miejsce pierwsze, ale gdybyśmy ten odcinek zrobili pewnie te 15 lat temu albo i 10 i 5 i może miesiąc temu, to jest wielka szansa, że właśnie

Jezu, po prostu to jest dokładnie miejsce, to jest jakby punktowo spuszczona bomba. Absolutnie to szanuję, absolutnie, absolutnie. Miejsce pierwsze. Przez chwilę to rozważałem. Absolutnie to szanuję i uważam, że to jest naprawdę spoko ruch. Miejsce dziewiąte. O, spoko, czyli lepsze niż Barry Town. To jest taki model tej płyty. Nie no, Barry było szóste, to jest dziewiąte. Nie, no ja tu jestem z Michałem. To jest rzeczywiście kupa, jakby zrobiona na środku pokoju. Ale on pochodzi! Wiem, no ale to jest jakby trzymając się twoich, Pawle, tych skojarzeń z tematami, to ja się czuję jakbym słuchał tematu albo melodii z filmu Wabang po prostu.