Sylwia Frołow - "Zagadka Gogol" 

A nasza gościni nie tylko jest specjalistką od Gogola, jak widzicie państwo to jest solidna biografia z bardzo dużą ilością przypisów, chapeau bas absolutne, ale jest też autorką książki o Dzierżyńskim, autorką książki Antonówki, Kobiety i Czechow oraz książki Nasz biedny Fiedia, Kobiety i Dostojewski, więc tutaj ten poczet pisarzy rosyjskich jest spory. Była także książka o bolszewicy i apostołowie, a także dwie powieści. Przyznajesz się do nich tutaj. Spojrzenia oraz i dusza i seks. Mam nadzieję, że o nich wszystkich też zdążymy porozmawiać. Ale Sylwia, zacznijmy od tego problemu, z którym się zetknęłaś.

A tak naprawdę to on zrezygnował z tego polskiego członu po powstaniu listopadowym, ponieważ jak sam komentował, Polacy są teraz ludźmi wielce podejrzanymi. To nie wynikało z jakiejś jego wrogości wobec Polaków, tylko on się w ogóle nie chciał angażować politycznie. Poza tym on nie lubił powstańców jako takich. On uważał, że jest imperium, jest władca i tej władzy należy się podporządkować. Nie bardzo mógł zrozumieć, o co chodzi tym Polakom. Zresztą później ten sam problem miał Dostojewski. I dlatego on wolał zostać Gogolem bez Janowskiego, chociaż później miał polskiego szwagra. Ale czy ta skomplikowana tożsamość i jak rozumiem też taka tożsamość, którą i jego przodkowie i on sam trochę manipuluje, jakby przystosowując się do sytuacji, czy ta złożoność miała też wpływ na niego, uważasz, jako osobowość?

Jest jego oficjalny dziennik wydany, gdzie on też opisuje swój pobyt na zsyłce, ale to jest co innego. Ja znalazłam zupełnie inną rzecz. Ja też dałam to do tłumacza, bo ja jednak miałam problem z tym odczytaniem, więc też bez przesady z tą moją znajomością. Ale powiedz, bo to był taki skok, że Dzierżyński Miłość i Rewolucja 2014, a potem była ta książka Polszewicy i apostołowie, więc rozumiem, że trochę czy to było tak, że zaczynałaś właśnie od tych wątków politycznych, a potem dopiero zajęłaś się Czechowem i Dostojewskim? Tak, mogę nawet opowiedzieć, jak w ogóle do tego doszło. Otóż przez parę lat byłam sekretarzem profesora Pomianowskiego i zmarł Sołżenicyn.

No ale jakoś później właśnie doszłam do wniosku, że ja najlepiej się czuję właśnie w literaturze i dlatego później był Czechow, Dostojewski, który od lat mi siedział i zawsze wiedziałam, bo ja już jak w liceum czytałam Dostojewskiego, to się tak zastanawiałam, że te kobiety u niego to jakieś takie wariatki przerysowane, że to chyba nie jest możliwe, żeby rzeczywiście takie postaci mogły być, że on coś tam wyprawiał z tymi kobietami, I już wtedy sobie postanowiłam, że kiedyś siądę nad tym tematem. No i po latach udało mi się. No i właśnie po tym Czechowie i po Dostojewskim wyszedł Gogol. No a w tej chwili już pracuję nad następną osobą, czyli Aleksiejem Tołstojem.

To jest tak, że kiedy piszesz właśnie Kobiety i Czechow, Kobiety i Dostojewski, to czego się dowiadujesz o relacjach tych pisarzy z kobietami? W jaki sposób to teraz wpływa, czy twoim zdaniem powinno wpływać na nasze odczytywanie ich książek? No muszę przyznać, że zwłaszcza Czechow bardzo... miałam bardzo duży odzew na tę książkę. Nawet jest taka śmieszna sytuacja, ponieważ ja tam Publikuje jego taki sprośny wierszyk, który nigdy nie był w Polsce znany, nie był tłumaczony. To jest wierszyk, który on pisał w liście do swojego znajomego.