Paweł Kozioł - "Azard"
"Azard" to powieść opisująca mało znany wycinek międzywojennej historii Polski, ale przede wszystkim oryginalny głos w dyskusji o długim cieniu, jakim romantyzm kładzie się na – współczesności. Kiedy w październiku 1923 roku eksplozja niszczy warszawską Cytadelę, w ruch zostaje wprawiona policyjno-wojskowa maszyneria śledcza. Choć z braku dowodów trudno dociec przyczyny wybuchu - czy był to samozapłon, przypadkowe podpalenie, czy długo przygotowywany zamach? Niektórzy starają się obarczyć winą komunistów. Paweł Kozioł w swojej polifonicznej powieści, którą czyta się jak wciągający thriller polityczno-sądowy, zdarzenia z tamtego czasu uzupełnia jednak o wątek fantastyczny. Bohaterowie "Azardu" działają z podszeptu Słowackiego, który pokątnie zawiaduje polskimi dziejami z grobu na paryskim Montmartrze. Po co to robi? Bo pragnie Polski krwawej i okrutnej, państwa pogrążonego w nieprzemijającym stanie wyjątkowym, które bezwzględnie rozlicza się ze swoimi wrogami, tym samym torując sobie drogę do nowoczesności.
I być może z tego powodu ten rytuał nie do końca się udał, a i chochoł jest takim bytem metafizycznym, troszkę ułomnym. Ten Słowacki też jakoś jest kimś, kto jednocześnie może sterować ludzkimi myślami, a sam jednocześnie dopiero próbuje się w tych latach dwudziestych zorientować. To jest, nie wiem, 10% książki, może nawet troszkę mniej, ale myślę, że w paru miejscach mi się przydał. To wobec tego, jeżeli pozwolisz, pierwsze wejście Słowackiego. Chyba, że ty masz ochotę przeczytać. A mogę spróbować. Czyli to jest strona 41. Dzięki. I od razu powiedz, ponieważ ja z zajęć o Słowackim dużo już zapomniałem, dlaczego Słowacki jest jako Leliwa?
To był jego herb i to było jednocześnie użyte kiedyś przez niego w tytule, poema Piasta Dantyszka, herbu Leliwa. Dobra, to prosimy. Dobra, i to jest pierwsze wejście jego. Najpierw jest motto. Cała praca geniusza to uchwycenie chwili. Motto jest z Walergo Bagińskiego, czyli jednego z tych podsądnych. Wypełnił się cykl kolejny. Kolejne szczeblowanie. Rodzaj ludzki postawił jeszcze jeden krok na rozciągniętej, lecz nieustępliwie pnącej się w górę spirali. A wtedy poruszyła się moja truna w wilgotnym łonie cmentarzom umart. Ja, co w niej leżał jak na pogorze lisków balonego stosu, wzbudziłem w sobie zmysł magnetyzerski, by wolno od ciężaru ciała rozejrzeć się po świecie.
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.