PODCAST ONI #10 Dawid Godziek

Cześć! Z tej strony Mateusz Szachowski i Piotrek Krajewski. Witamy Was w kolejnym odcinku z serii podcastu ONI. Dzisiaj naszym gościem będzie Dawid Szamanek Godziek. Dawid Godziek, czyli jeden z najlepszych polskich zawodników sceny freestyle MTB, wcześniej freestyle BMX. A jeszcze wcześniej freestyle MTB. I w dzisiejszym odcinku pokażemy Wam, że poza świetnym i konsekwentnym zawodnikiem, Dawid to też przede wszystkim biznesmen. I człowiek. I przede wszystkim człowiek, oczywiście. Nie przetrzymując dłużej, zapraszamy Was na kolejny odcinek z serii PODCAST ONI.

To w ogóle chyba za granicami Polski, w okolicach właśnie w Czechach też jest więcej miejsc do jazdy, nie? W Polsce tego brakuje raczej. No, w Polsce jest dużo, ale właśnie nie na takim poziomie, żeby rowery... Stary poziom w Polsce każdego parku. Tak, no właśnie, jest do metra pięćdziesiąt. A Czesi lubią wysokie przeszkody, Czesi lubią regular boxy, profile wykręcone, tak że tam można polatać i na prędkości pojeździć. Jako osoba, którą ja kojarzę głównie z dirtu, tak naprawdę trenujesz właśnie skateparkowo przez to, że nie ma za bardzo, nie ma warunków, żeby jeździć teraz w Warszawie, znaczy w Polsce, czy traktujesz to jako osobny trening, na zasadzie uczysz się czegoś nowego na skateparku, panowanie nad rowerem, jak o tym rozmawialiśmy poza mikrofonem, czyli że masz pasek stamina, który trzeba wykorzystać w minutę, półtorej minuty, czy jakby jak podchodzisz do jazdy na parku, czy to jest jakby właśnie szukanie adrenaliny, czy trening?

Często mam takie wyjścia na rower, ale też nieczęsto nawet się zdarza, że tego nie pokazuję na social media, co wiadomo w tym świecie teraz nie jest takie oczywiste, więc nadal zajawa jest. A dalej, kiedyś miałeś takie edity, które też właśnie tutaj w studiu, w którym jesteśmy, Kefira Rytm w Tychach, produkował takie super odcinki Twoje, gdzie jak na BMX jeździłeś, gdzie miałeś na telefonie spisaną listę trików, które trzeba było zrobić. Dalej tak masz? Dalej mam listę. Dalej masz listę? Lista jest, która była wtedy i ona ciągle progresuje i na wierzchołek wskakują nowe triki, które są do wykatowania. Robisz razy dwa na przykład czy razy trzy?

Tak, tak, no to zdecydowanie. Ale jeszcze tutaj powiedzmy pytanie klasyczne z listy, no bo jesteś najmłodszym z braci Godziek. Tak, tak. I to Ty, no bo to Wasz najstarszy brat, tak? On nie jeździł na rowerze nigdy? Nie, Mateusz nie jeździł. Mateusz nie jeździł, okej. Czyli to Ty pierwszy zacząłeś jeździć na rowerze jakaś, no i co to było? Jak to się zaczęło? Co to było? Właśnie to zaczęło się niewinnie. Nie no, zawsze mieliśmy w domu jakiegoś takiego BMXa. Nie wiem czy to były ze Stanów, czy jakieś takie, ale całe takie metalowe, ciężkie. Nie nadawały się do niczego, ale próbowaliśmy coś z tego zrobić i pamiętam, że zawsze używaliśmy rowery po prostu w inny sposób niż do jazdy.

Ale w tym samym momencie niestety już rozmawiałem z konkurencją. Bardzo mocną, więc ja miałem wtedy w głowie po prostu mętlik co robić i w którą stronę pójść. Jedni mnie przekonywali finansami, jedni mnie przekonywali bezpieczeństwem i fajną rodzinką. No i decyzje w końcu padły, więc... Nikt do mnie z kaskiem nie wyskoczył, ale i tak zaskoczenie było fajne, tym bardziej, że właśnie dwie duże firmy wyszły z propozycją. A to było w momencie kiedy jeździłeś na BMX-ie wtedy, nie? Tak, tak, ja jeździłem na BMX-ie, to chyba były moje, wtedy to były moje początki BMX-a.

Czyli najlepszy w Polsce. Tak, no i tam ja chyba przez zimę przeskoczyłem na BMX-a, a potem potrenowałem coś jeszcze na wiosnę i pojechałem na zawody na Węgry, później na BMX Worlds do Kolonii, no i tam jakiś podium zdobyłem i to był taki trochę właśnie Taki pstryk, że mogę coś zdziałać na arenie międzynarodowej. A myślisz, że byłoby to możliwe, gdybyś jeździł już wtedy na MTB? Tak, że dalej jeździł po prostu tak, że już wstrzymane byście doszli do teamu jeżdżących we dwóch w tej samej dyscyplinie? No możliwe, że nie, bo chyba było wtedy tak, że Red Bull potrzebował zawodnika BMX-owego w Europie Środkowschodniej czy coś takiego, więc zrobiła się przestrzeń, rozglądali się, no i ja się wyłoniłem za Szymona.

A czy potem był... Problem to nie, ale czy jakby... Jak informowałeś Wojtka o tym, że zmieniasz na MTB, to był jakiś problem z tego tytułu? Czy... Albo jakby gdzieś tam tak, że może powinieneś jednak zostać na BMX-ie i tak dalej? No bo jakby, wiesz, no z jednej strony już tutaj w podcastie u Olka określałeś to, że gdzieś tam nie było tej sceny, no bo jednak ta scena dirtowa, BMX-owa nie jest za duża ogólnie na świecie. Raczej MTB jest większa i czy to był problem wtedy? Czy to tak jakby raczej... No nie. Wojtek to ma dwa koła, to ma dwa koła. Raczej było podejście to ma dwa koła, to ma dwa koła. Fajnie jakby były też jakieś wyniki pozytywne i... Pozdrawiamy tutaj.

Na backstage pozdrawiamy syna Olka. No i co? No i tak jak właśnie mówiłem u Olka, że to tak stopniowo, stopniowa transformacja zaszła. Te sukcesy też jakby pociągnąłem za sobą, więc wszystko zostało na swoim miejscu. Sezon po tym, jak przeszedłeś na większe koła z powrotem, to był taki sezon, że chyba nikt nie miał złudzeń, że tam pasujesz. Tak, tak. To był dla mnie też szok. Pewnie było łatwiej A co uważasz było twoim największym sukcesem jeżeli chodzi o BMX?

Jeśli chodzi o BMX myślę, że trzecie miejsce na X Games w Stanach. A nie złoto wcześniej chyba z Australii? No złoto bardzo fajne w X Games w Australii w Sydney, ale no tam coś poszło nie tak jakby z torem i więc poziom tych zawodów nie był zniewalający, więc trochę był taki niedosyt. Fajnie, że medali w ogóle, ale właśnie czułem, że mogłem jakby więcej pokazać, gdzie był fajny tor. Inni zawodnicy pewnie też inaczej by się pokazali, więc raczej w Stanach właśnie była taka walka o to podium. A gdybyś mógł wybrać niezależnie od okoliczności, środowiska, zawodów, to wolałbyś więcej jeździć na BMX czy teraz na dużym rowerze, większym rowerze?

Jeśli chodzi o środowisko, to i BMXy i MTB to jest podobna bajka. Pozytywni ludzie, zero konkurencji między sobą, więc tylko dobry vibe. Ale w BMXach zaczęły mnie męczyć te tory, które organizatorzy przygotowywali na zawody. To, że hopy były... Pionowe. Tak, pionowe. Właśnie były takie lata, że głównie jeździłem w Stanach i to właśnie tam chłopaki, którzy na co dzień budują trailsy, oni budowali hopy na zawody. No i te hopy były po prostu pionowe i nie były przeznaczone do robienia trików, a my musieliśmy robić triki. No właśnie, bo to tak wyglądało, że te zawody, na których są organizowane te, ta seria była Toyota Triple Challenge, to właśnie wyglądało, że te hopy są mega pionowe i sztuczki, powiedzmy sobie, na poziom ogólnie światowy nie były jakieś rozłomiające, ale tam nikt prawie nic nie pokazywał.

Oczywiście łatwo się mówi z kanapy, o tutaj tylko 3-6 triple bar spin, co to jest, no ale było widać, że te chopy są mega pionowe, nie? Czyli to była zajawa? No wtedy to była zajawa, bo to było dla mnie coś nowego i w Stanach i największe zawody z największymi zawodnikami, ale właśnie później jak trochę zaznałem MTB i fajnych slopseilowych torów, to sobie pomyślałem, Boże, co ja tam robiłem, czemu tak ryzykowałem i w ogóle nigdy więcej. Gdzie między tym się plasuje Dream Line? Dream Line... Bo to już było trochę za duże na BMX, ale w sam raz na MTB, a jednak kazali Wam na BMX-ach śmigać. No tak, tak. Tam pierwszy Dream Line, na jakim byłem, on był fajny, nie były właśnie te hopy tak pionowe.

I to było mega. To był najlepszy tor, na jakim jeździłem, BMX-owy. A później druga edycja właśnie już trochę miała te hopy wykręcone do góry, już była trochę walka z tymi profilami. No i co? No i chłopacy ze Stanów, którzy znali te kąty, to dobrze się bawili, a jednak trochę musiałem się hamować i nie do końca umiałem się tak wybić w górę, polecieć tak komfortowo jak oni i gdzieś tam miałem taki hamulec. Narson o tym właśnie wspominał, że na pierwszym Dreamlinie się dobrze czułeś bardzo i widać było to w jego podcaście. I szanował, że właśnie Dawid to jak u siebie był na tych dużych hopach, więc nic dziwnego, że na MTB wskoczył. A powiedz mi, kto jest takim twoim idolem, jeżeli chodzi o BMXy?

Czyli podsumowując, oba i BMXy i MTB się podoba, no ale nie ma co ukrywać, że ten świat dużych rowerów, znaczy dużych rowerów może nie do końca, bo to są średnie rowery, ale w porównaniu z BMXem jest Ci bliższy, ale to też jest po prostu strona zawodów i strona finansowa, nie? ...że ten rynek rowerów dirtowych pokrewnych z rejonem enduro i ogólnie MTB jest większy i po prostu to się bardziej opłaca. No tak, jak już się przesiadłem całkiem na MTB, właśnie to zauważyłem, że to jest całkiem inny świat, całkiem inne możliwości właśnie pod względem finansowym i pod względem zawodów, ilości zawodów. Mega mi się podoba to, że właśnie MTB to nie jest jeden rower z jednym hamulcem, tylko to są różne rowery i z tymi rowerami można jeździć w różne miejsca i się dobrze bawić.

Raczej sponsorzy, z którymi współpracuję, oni po to mnie mają, znaczy przez to mnie mają, bo lubią mój styl i to w jaki sposób to pokazuję, więc dają mi otwartą rękę. Nie zdążyłem zadać pytania, kiedy to było w Twojej odpowiedzi, ale wróciłbym odrobinę do wybierania partnerów rowerowych. Wiemy, że Enes pojawił się zaraz po Dartmoorze i wiemy, że Wy też z Dartmoorem dużo współpracowaliście, ale czy Pojawiły się brandy, które chciały z Wami współpracować, które odrzuciliście, o których mógłbyś powiedzieć? Takie, że ktoś się odezwał na zasadzie, że kurde, fajnie, nie wiem, czy track, czy w tej skali, ale stwierdziliście, że nie, że jesteście w NS-ie, jesteście zadowoleni? Bo wiem, że z BMX-em miałeś tak, to też się u Olka o tym opowiadałeś, że jakby wydaje się, że jak masz czapkę Red Bulla czy kask Red Bulla to jest tak, że od razu każdy chce się pod to podpiąć, a chyba nie do końca tak jest.