Pierwsza Młodość #140

No, słuchajcie, to jest rzeczywistość też Polski powojennej, ale przy okazji opis życia kobiety, jeszcze mały fragment. Janina Porządnicka. To jest Magdalena Samozwaniec, tylko dla kobiet. Mam nadzieję, że dopadniecie do jakiejś antyfariacie, ale to też jest chyba w wolnych lekturach. Wyślę wam link na pewno, patroni dostaną. Bardzo ładne nazwisko i zdaje się nawet szlacheckie. Janina ma pokoik z kuchnią i łazienką przed pokój, cóż więcej chcieć. Lubisz ją, więc idziesz odwiedzić. Dzwonisz, otwiera ci zajrzawszy przedtem przez Judasza kto zacz. Ledwo weszłaś, Janina podsuwa ci pod nogi kawałek sukna. Tylko proszę cię, nie wchodź bez nich, do mojego pokoju właśnie świeżo posprzątałam. Suniesz więc po kawałkach sukna do jej pokoju i przypomina ci się, jak byłaś kiedyś w Turcji i w wielkich baboszach wpływałaś do meczetu.

Chcesz siąść na wyściałanym, wygodnym fotelu, ale Janina rozpaczliwym gestem wstrzymuje cię. Wybacz, ale wolałabym, abyś na tym fotelu nie siadała. Dlaczego? Nie rozumiem, przecież fotel jest czysty. Właśnie dlatego. Przed chwileczką wyczyściłam go dokładnie watą z benzyną i znów gotów się powalać. Na dworze pada błoto. Kocham Magdalenę Samozwaniec. Mam ostatnio właśnie powtórkę Magdaleny Samozwaniec. Nie wiem, czy podcastu z tego nie zrobię. To może jakaś muzyczka?