Miesiączka by KKP #33

Był to temat do rozważań prywatnych, może nawet intymnych. Tymczasem zabieram głos po raz kolejny, bo też siła, z którą wspomniany lalkowy kałszkwał uderzył w polskie social media jest taka, że nie nadążam ze zmywaniem nieczystości z okularów. Od razu zaznaczę, że to nie jest recenzja. Nie mam zamiaru mówić o tym, czy ten serial się powinien podobać, czy też nie podobać, bo nic nie powinien. Ma strony mocne, ma strony słabsze. Jeśli ktoś widzi tylko te mocne, to pewnie siedzi w różowych okularach. Jeśli tylko te słabe, to musi załatwić sobie wycieraczki, bo widać metoda ręczna nie była w stanie pozbyć się fekaliów ze szkieł. Mam za to zamiar powiedzieć, że niezwykle męczące jest trafianie na kolejne szantaże emocjonalne w formie zapewnień, jakoby Prus się w grobie przewracał.

Osoby, które piszą takie komentarze są o swej racji absolutnie przekonane, bo przecież z Prusem, a właściwie z Głowackim, były psiapsi i co wieczór rozmawiają z nim o sprawach bieżących w trakcie seansów spirytystycznych. I w związku z tym informują, że Prus tej Netflixowej lalki po prostu nie może przeżyć. Ja może dodam, że on nie może przeżyć już od 114 lat. I to nie tylko tej lalki. W ogóle. Ileż razy naprawdę można czytać o tym, że oburzające jest, że lalka Netflixa bardzo różni się od lalki Prusa. Przecież no, czy ktokolwiek mówił, że się nie będzie różnić? Jeżeli ktoś chce ekranizacji, to takowa właśnie wylądowała w kinach.

No, poza tym, że oczywiście nie musimy, bo właśnie na tym polega robienie rzeczy na motywach. To jest jak dodanie ala do nazwy dania. Jeśli w karcie umieszczamy kotlet ala sznycel, to wiadomo, że to nie będzie sznycel, lecz wariacja na temat sznycla. Sznycel stanowi tutaj punkt odniesienia, podobnie jak lalka Prusa stanowi punkt odniesienia dla nowej historii. W związku z czym, ze smutkiem stwierdzam, że i ten przewód argumentacyjny jest w istocie przewodem rektalnym. Wszystko to byłoby nawet całkiem śmieszne, gdyby nie było cokolwiek straszne. Bo trudno nie odnieść wrażenia, że ten Cholipka, jakby nie patrzeć błahy powód w postaci premiery serialu na motywach powieści, stanowił kolejny pretekst do rozpętania klasistowskiej połajanki, w której z wyobrażonych wyżyn można ciskać gromy na hołotę, która ma czelność zachwycać się albo której ma czelność podobać się bezczeszczenie wielkiego dzieła literackiego.

Dlaczego to jest bezczeszczenie? No bo nam się nie podoba. Jeżeli ktoś przetwarza coś w sposób, który nam się nie podoba, to znaczy, że to jest złe, to jest dla hołoty, dla troglodytów, że to jest papka. Disco Netflix solo. Janina Bong zauważyła, że brzmi to zupełnie tak, jak odklejona, zepsuta arystokracja z serialu Netflixa. Dodam od siebie, albo tak, jak odklejona i zepsuta arystokracja z książki Prusa. Bo w tej akurat materii oba dzieła są zgodne. A teraz przechodzimy płynnie do newsów. Miesięczne newsy i newsiki, czyli czym żyłam.

Nie tak jak w Pradzie, w Miu Miu, są odważniejsze i bardzo lubię taką kolekcję 2022 Miu Cich, w której ona sobie pogrywa z tą mini lat sześćdziesiątych Mary Quant i Kureża i tworzy coś, co prasa modowo ochrzciła mianem mikro mini. Był to taki rzeczywiście rodzaj zabawnej, bardzo krótkiej spódniczki w takim sportowym szyku. która zrobiła absolutną karierę, w ogóle jak cała ta kolekcja by się nagle okazało, że może nosić się elegancko, ale też bardzo wygodnie, sportowo, pokazywać bieliznę, pokazywać linie szycia, różnego rodzaju wykończenia i może być to nonchalantzkie. I ta kolekcja, która teraz się pojawia, jest pewnego rodzaju takim, można powiedzieć, spuentowaniem wieloletniego zastanawiania się nad spódnicami.