Piercing okiem psychologa

Czyli jeżeli jest pacjent, który uważa, że anioł nad nim czuwa, To ciężko stwierdzić, czy to jest urojenie, czy wynika to po prostu z kultury katolickiej i chrześcijańskiej, w której żyjemy. Dokładnie, że on w to wierzy po prostu, a nie da się tego udowodnić. Ale jeżeli już mówimy, już bardziej byśmy byli w stanie powiedzieć, czy to jest urojenie, jeżeli bym mówił, że to jest jakiś tam Bóg z jakiejś części świata, który nigdy nie miał żadnego połączenia. Więc tak, to też jest brane pod uwagę. No i w kontekście tego piercingu, tej dziesięciolatki, to przyjmując Takie hipotyczne zdarzenie, że 10-latka ma ten kolczyk w nosie, to to nie jest zgodne z normą kulturową i może przynosić negatywne skutki dla takiego dziecka, bo 10 lat to jest taki moment, kiedy dzieci potrzebują być przynależne do grupy.

Czyli robi to w momencie, kiedy przyjdzie jej tam jakiś impuls taki, gdzie ona musi to zrobić pod wpływem... Czyli zestresuje się, siedzę na egzaminie i drapieje. Co już wiąże się z bardzo dużym ryzykiem, że ona sobie to po prostu zainfekuje. Tak. W wielu przypadkach, no powiedzmy, później może zostać za to obwiniony piercer, że zrobił przekłucie, osoba je zabrudziła. Jeżeli ona robi to nieświadomie, nieświadomie tego dotyka, no to odpowiedzialność tu później spada na tego biednego piercera, który być może był Bogu Ducha winny i akurat do takiej sytuacji tutaj doszło. I moje pytanie następne. Jakie sygnały ostrzegawcze mógłby potencjalnie taki Piercer zauważyć właśnie już podczas wizyty w salonie?