Gruby kaliber - czyli wszystko o tunelach.

Tajemnicą nie jest, że stosuje się do tego różne techniki, takie jak znane od dawna powolne, stopniowe rozciąganie tkanek, przekłucia wykonywane za pomocą grubej igły, nacinanie czy też wycinanie za pomocą dermal puncha. Nieco innym, lecz pokrewnym zabiegiem jest także coin slot, czyli zabieg polegający na stworzeniu pionowego otworu, do którego zwykle wkłada się kilka kolczyków o okrągłym kształcie, czyli są to po prostu kółka ułożone jedno nad drugim. Tunele bywają kontrowersyjne z wielu powodów i rzadko chodzi wyłącznie o sam wygląd.

No dobra, przechodzimy do puncha. Jest to kolejna technika, o której chciałbym Wam opowiedzieć, czyli wykonywanie tuneli za pomocą dermal puncha, czyli tak zwanej igły biopsyjnej. No i ta metoda jest taka dość kontrowersyjna, bo jak w wielu innych przypadkach ma zarówno swoich zwolenników, jak i przeciwników. Technicznie polega ona na usunięciu fragmentu tkanki przy pomocy igły biopsyjnej, no i umieszczeniu w powstałym kanale tunelu o odpowiednim rozmiarze. Więc w przeciwieństwie do rozciągania czy scalpelingu, tutaj tkanka nie jest rozsuwana, nacinana, ale całkowicie wycinana. I z tego powodu wiele osób traktuje tą metodę bardziej jak zabieg chirurgiczny, niż powiedzmy ten piercing w takim klasycznym rozumieniu.

Według części praktyków, aby to miejsce po dermal punchu prawidłowo się zagoiło, no konieczne jest założenie szwów. Ale istnieje tu jednak także ta druga, bezszwowa technika i w jej przypadku na początku umieszcza się w kanale plaga nieco większego niż średnica wyciętej tkanki, co no ma na celu właśnie ograniczenie krwawienia, czyli to powiedzmy sama biżuteria ma nam tą ranę zamknąć. Po stosunkowo krótkim czasie, bo czasem nawet po około tam 7 dniach, tą biżuterię zmienia się na taką, która odpowiada rzeczywistemu rozmiarowi kanału, ponieważ jeżeli tam jest włożona za duża biżuteria, po jakimś tam, no powiedzmy czasie, załóżmy po 2-3 tygodniach, no mogłaby doprowadzić realnie do jakichś podrażnień.

No trzeba tu jednak jasno powiedzieć, że ta technika bezszwowa wiąże się z nieco większym ryzykiem bliznowacenia oraz jakimiś tam dodatkowymi komplikacjami. Czas gojenia też jest na pewno dłuższy, no a i ryzyko infekcji wyższe. Wynika to między innymi z faktu, że dermal punch Stosuje się w miejscach zbudowanych głównie z chrząstki, która jest słabo ukrwiona, gorzej się regeneruje, no i praktycznie nie nadaje się do klasycznego rozciągania. Dlatego tunele spotykane w takich lokalizacjach jak właśnie Płaty Knossa, Helix czy Koncz bardzo często właśnie powstały tą metodą.

W przypadku Dermal Puncha osobiście nie użyłbym innych wkładek niż te wykonane ze szkła, ponieważ tak jak już wspominałem moim zdaniem jest to materiał najbezpieczniejszy na etapie gojenia, który ma tą idealnie gładką powierzchnię no i jest przede wszystkim bardzo dobrze tolerowany przez tkanki. Tu mam kolejną historię taką z własnego doświadczenia i mogę powiedzieć, że właśnie rozciąganie chrząstek jest takim procesem wyjątkowo bolesnym i problematycznym. I co prawda udało mi się dojść w moim heliksie do 8 mm, ale nawet na tym etapie to miejsce stale sprawiało mi bardzo duży dyskomfort. No i też drugim doświadczeniem, które mam jest właśnie usunięcie fragmentu przegrody nosowej w części chrzęstnej.

I wspominałem już o tym i tu z perspektywy czasu uważam, że nie był to dobry pomysł, ponieważ chrząstka nosa pełni dość istotną funkcję w jego budowie, no i w pewnym stopniu odpowiada nawet za kształt tej struktury. No i po tym zabiegu kształt mojego nosa no nieznacznie się zmienił. Sam zabieg też nie należał do przyjemnych na proces gojenia był bardzo długi no i tutaj też muszę powiedzieć, że wymagający. A więc no podsumowując no ten dermal punch to jest technika, która no oczywiście może mieć swoje zastosowanie no w bardzo konkretnych przypadkach. Szczególnie tam gdzie inne metody no po prostu się nie sprawdzają. Jednocześnie jest to metoda obarczona większym ryzykiem i zdecydowanie nie powinna być traktowana jako taka łatwa droga.

pępek, sutki czy język w formie jakichś sztank, kółek czy bananów. No i najczęściej właśnie wtedy tam go używam. Natomiast przy zabiegach takich jak scalpelling, punch, czy też powiedzmy te grubsze rozmiary wykonywane igłą, moim zdaniem istnieje materiał, który sprawdzi się jeszcze lepiej i zdecydowanie jest nim szkło. Z tego względu, że jest nieporowate, chemicznie obojętne, nie powoduje żadnych alergii, możesz je także wysterylizować w autoklawie, No a jego powierzchnia jest wyjątkowo gładka i na pewno jest dużo gładsza niż tytan, co przekłada się zdecydowanie na łatwiejsze zakładanie biżuterii, no i też ogólnie mniejsze podrażnienia tkanek, więc też pozytywnie wpłynie na sam proces gojenia.

Najlepiej tam odczekać sobie kilka dni, aby ta tkanka mogła się przyzwyczaić do nowego rozmiaru. No i gdy ten etap minie, warto myć swoje tunele codziennie, tak aby na biżuterii i wewnątrz kanału nie gromadziły się żadne zabrudzenia. Czasem się słyszy to, że tunele śmierdzą. I rzeczywiście może się tak zdarzyć, jeżeli nie są regularnie myte, ale nie jest to jakaś cecha tuneli, tylko raczej zwaliłbym to na brak higieny. W przypadku tuneli wykonanych innymi technikami, takimi jak scalpelling czy dermal punch, obowiązują tu w zasadzie te same zalecenia, które dajemy klientom po standardowych przekłuciach. Warto jednak wiedzieć, że rana po takim zabiegu może zamykać się nieco dłużej i przez pierwsze dni może pojawić się lekkie krwawienie.

I tutaj już zaczynam to omawiać. A więc jeżeli ogólnie mówimy o tunelach i jakichś tam powikłaniach, to Najczęściej jako pierwsze pojawia się jedno słowo, czyli blowout. No i myślę, że nie bez powodu, ponieważ to właśnie blowouty są najbardziej rozpoznawalnym problemem przy tunelach. Warto jednak zaznaczyć na samym początku, że większość komplikacji o których będę mówić dotyczy tuneli wykonywanych metodą stopniowego rozciągania, ponieważ w pozostałych technikach takich jak scalpelning czy dermal punch obowiązują w dużej mierze te same zasady pielęgnacji i ryzyka co przy wszystkich innych świeżych ranach.