[#199] NIE LUBIĘ DZIECI | Piątek - serial oryginalny

Wiem, że to oznaka bycia po prostu złym człowiekiem, zdaję sobie z tego sprawę, ale te emocje są ode mnie silniejsze. Nic tak nie koi moich nerwów jak widok przemądrzałego grzdyla, który jest obcesowy dla rodzica, a potem wypierdala się jak długi na hulajnodze i zdziera sobie mordę, zanosząc się rykiem jak syrena pożarna. Mógłbym tańczyć polkę do tej melodii. Albo idzie sobie człowiek do restauracji, wywala te srogie polkoiny zarobione w pocie czoła, by choć przez chwilę poczuć się jak Europejczyk, co go stać wyjść na miasto, ale nie. Bo oto Krajan stolik obok oznajmia, że właśnie się zesrał i pieluszka musi być zmieniona na środku stołu, zaraz obok bruschetty i prosecco, bo przecież brunch bez Pokémona to nie jest to samo.